یوهان کرویف اسطوره هلندی بزرگ بارسا هفته گذشته در ستون هفتگی‌اش در روزنامه ال‌پریودیکو (چاپ کاتالونیا) با عنوان «كليدهاي كرويف »خیلی زودتر از موعد به پیشباز ال‌کلاسیکو رفت. نصیحت‌های او به گوآردیولا و بازیکنان بارسا نشان از دل‌نگرانی رهبر معنوی آبی‌و‌اناری‌ها از هجمه تازه شکل گرفته در رئال مادرید به فرماندهی مورینیو است که حالا با یک امتیاز بیشتر از بارسا در صدر جدول هستند. به نظر می‌رسد کرویف با تجربیات و تفکر ارزشمندش به نفع تیم محبوبش وارد معرکه شده تا در آستانه ال‌کلاسیکو از هرگونه لغزش احتمالی تیم گوآردیولا جلوگیری کرده باشد. با هم یادداشت او را می‌خوانیم.
برای مربی بودن فقط کافی نیست که اسم و رسمی داشته باشی و کمی از تاکتیک‌ها سردرآوری. این کار چیزی ورای انتخاب 11 نفر و چیدن قطعات پازل در زمین و معاوضه آنها با نیمکت است. تو باید رختکن و رفتار بازیکنان را کنترل کنی و گروهی را گرد یک ایده با هم متحد کنی و بعد تازه باید ببری و خوب هم بازی کنی. حالا اگر تیم بزرگی در دستانت باشد نخستین چیزی که نیاز داری همان آخری است، بردن و خوب بازی کردن! پس از اینجا به بعد ارزش‌هایی را باید در کارت دخیل کنی. ارزش‌هایی که برای بعضی‌ها جنبه تزئینی دارد ولی برای من اساسی است. جابه‌جایی همین ارزش‌هاست که موجب می‌شود از یک برنده تبدیل به یک بازنده شوی. کار، تواضع، احترام قائل شدن برای آموزش؛ اینها درست همان ارزش‌هایی هستند که پپ گوآردیولا نیز در ملأ عام به آنها شهره است. پیش از او نیز فرانک رایکارد بود. هر دوی آنها آدم‌هایی آرام هستند، بویژه پشت میکروفون می‌دانند که پیغامشان را بدون هوچی‌گری به پیر و جوان می‌رسانند، به آنهایی که تشنه شنیدن حقایق هستند. برای خود من در دوران مربیگری‌ام مواردی که درگیر جر و بحث با دیگری شده باشم به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسد. پس من شوکه شدم وقتی گوآردیولای مربی را در حال بحث کردن با رقیبش (سولباکن، سرمربی کپنهاگن) دیدم. بله شاید رایکارد در دورانش در بارسا حتی برای بحث کردن با داور به زمین هم می‌آمد ولی واکنش‌های او و پپ با هم متفاوت بودند. شما نباید هرگز یک نشست مطبوعاتی را تحریم کنید چون احساس بدی را در رسانه‌ها به وجود می‌آورد که ممکن است از هر دعوا و مرافعه‌ای در درون یا کنار زمین مخرب‌تر باشد. در این جور مواقع پپ به اندازه کافی با هوش و محتاط هست تا وارد چنین حاشیه‌هایی نشود. گوآردیولا پس از یک بازی فشرده در حالی که از نظر روحی و ذهنی خیلی خسته بود باید در یک کنفرانس مطبوعاتی شرکت می‌کرد. خستگی می‌تواند تو را وسوسه کند تا پایت بلغزد و تحت تاثیر اتفاقات بازی قرار بگیری. اما مربی بارسا باید بیش از اینها روی نیم‌ساعت یا یک نیمه پایانی بازی تمرکز کند، یعنی در پایان یک روز کار فشرده با دستیاران و بازیکنانش و زمانی که آماده می‌شود تا در کنفرانس خبری پس از بازی شرکت کند نه اینکه وقتی احساس می‌کنی که در حال از پای درآمدن هستی، آن را با جهان (جهان رسانه‌ها) در میان بگذاری. متاسفانه این کار جواب می‌دهد ولی در بلندمدت بخشی از شخصیت کاری تو به عنوان یک مربی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. در حالی که ما به نخستین بارسلونا – رئال این فصل نزدیک می‌شویم، فشار در هر 2 طرف در حال فزونی گرفتن است. زیاد؟ نه، خیلی خیلی خیلی زیاد! ما هنوز 3 بازی تا روز ال‌کلاسیکو داریم (2 بازی در لالیگا و یک مسابقه لیگ قهرمانان) و نباید نسبت به هیچ یک از تیم‌ها و مربیان دیگر بی‌احترامی کنیم. گوآردیولا باید درست عکس رفتار سولباکن را در پیش بگیرد. تیم او هرگز به گونه‌ای بازی نکرده که به آسانی برنده شود. حتی برد ما در مقابل یک تیم دسته سومی در جام پادشاهی هم آسان به دست نیامد؛ اینجا، فوتبال همیشه دشوار است. بنابراین ابعاد قهرمانی فقط از دل بارسا- مادرید یا مادرید – بارسا، مشخص نمی‌شود که اگر چنین بود بارسا فصل پیش باید پس از بردن ال‌کلاسیکوی برگشت در همان مادرید جشن قهرمانی می‌گرفت ولی چهره قهرمان تا روز آخر مشخص نشد؛ رقابتی که موجب شکل گرفتن رکورد 99 امتیازی آبی و اناری‌ها شد در حالی که رئال با 96 امتیاز و 102 گل زده دستش به جام نرسید. از آن زمانی که همه حساسیت‌های لالیگا در این 2 مسابقه (ال‌کلاسیکو) خلاصه می‌شد و مابقی بازی‌ها به حساب نمی‌آمدند، زمان زیادی می‌گذرد حتی اگر این ذهنیت اشتباه بین مردم مانده باشد. این 2 مسابقه، ابرمسابقه نیستند و چنین کارکردی را نمی‌توان برای‌شان متصور شد. هر 2 تیم به جز رقیب بزرگشان، 36 بازی بزرگ مقابل 18 رقیب دیگر دارند. 18 تیم، 18 مربی و 18 روش بازی متفاوت که خیلی‌هایشان بسیار بهتر از آن چیزی هستند که به چشم می‌آیند. پس برای تداوم، زمانی که در آن هستیم حساسیت بسیار دارد چراکه باید فشار کار را در باشگاه‌مان (بارسلونا) بالا ببریم. این همه اسم بزرگ چه فایده‌ای خواهند داشت اگر به بزرگی نام بارسا کمک نکنند. آنها در لالیگا هنوز در اوج هستند و این مهم است که در گروه‌شان در لیگ قهرمانان اول شوند چون اگر چنین نشود رسانه‌ها روی احتمال حذف زود‌هنگام از لیگ قهرمانان سر و صدا به راه خواهند انداخت. مساله دیگر این روزهای بارسا بحث‌های فراوانی است که درباره بدهی‌ها می‌شود. بدهی‌ها زیاد هستند؟ می‌خواهید بازیکن بفروشید تا بدهی‌هایتان را بدهید؟ ولی باید این را بدانید که در آن صورت در نیم‌فصل نام‌های اندکی می‌مانند که بتوانید با آنها جای خالی فروش‌ها را پر کنید. به هر صورت 2 ماه پیش رو، 2 ماه مهم برای تحلیل و تصمیم‌گیری هستند. به جای آنکه به فکر خرید یک هافبک دیگر بازار زمستانی باشید نیم‌نگاهی هم به تیم« ب» بارسا بیندازید که فقط یک دسته پایین‌تر از تیم اصلی عالی کار کرده است. مابقی هرچه هست را به رسانه‌ها و شایعات‌شان واگذار کنید.