مرتضي رضايي:
علی دایی پس از شکست مقابل مس و در قالب اینکه در حق او ظلم شده لباسی از جنس مظلوم‌نمایی بر تن کرد و با حضور در کنفرانس مطبوعاتی گفت: «ببخشید، من ممنوع‌المصاحبه هستم! فقط به احترام شما به اینجا آمدم!» دایی آدم فراموشکاری است، شاید هم خودش را به فراموشکاری می‌زند، اگر نه خبرنگاران اخلاقی مثل او ندارند که یک هفته قبل خود را به یاد نیاورند. همان روزی که سرمربی پرسپولیس در نشست خبری این باشگاه به خبرنگاران تاخت و هرچه آنها می‌گفتند جوابی غیرمنطقی تحویلشان می‌داد. او هر سوالی را که به ضررش باشد با انتقاد و عصبانیت جواب می‌دهد و اصلا تاب انتقاد را ندارد. هر روزی که دایی و تیمش در لیگ برتر برنده باشند او به خبرنگاران می‌تازد و انگار که در گوشش پنبه گذاشته باشد هیچ صدای انتقادی را نمی‌شنود، چون از جایگاه یک مربی فاتح حرف می‌زند اما روزی که ورق برگردد و دنیا به کام نباشد خبرنگاران یار شفیق دایی هستند و او به احترام آنها تا کنفرانس مطبوعاتی می‌رود اما چون ممنوع‌المصاحبه است درباره مسائل فنی حرف نمی‌زند! آقای دایی! خبرنگاران «الف» را از «ب» بخوبی تشخیص می‌دهند و نیازی به مظلوم‌نمایی شما در فوتبال ایران ندارند. اگر شما به احترام خبرنگاران به کنفرانس مطبوعاتی آمدید باید مصاحبه می‌کردید چون کمیته انضباطی هیچ منعی برای گفت‌وگودرباره مسائل فنی قرار نداده و شما تنها بهانه آوردید تا درباره روز ضعیف پرسپولیس حرفی نزدید. آیا این دستور یا بهتر بگوییم مشاوره‌ای از جانب حبیب کاشانی نبود؟ همو که با سیاست کاری‌اش صلاح را در این دید تا شما در این کنفرانس حرفی نزنید و موضع سکوت اختیار کنید؟! آقای دایی! شما اگر می‌خواستید به اصول حرفه‌ای احترام بگذارید و رای کمیته انضباطی را نشکنید فردای همان روز که ممنوع‌المصاحبه شدید بعد از تمرین با خبرنگاران حرف نمی‌زدید و یک روز پس از آن اتفاق میهمان تلفنی برنامه نود نمی‌شدید. برای این کار چه توجیهی دارید، آیا آن هم احترام به خبرنگاران بود یا له کردن دستوری که از جانب کمیته انضباطی صادر شده بود؟