۱۰- فرانچسکو کوکو
پیش از آنکه فوتبال را به خاطر بیش از حد سیگار کشیدن و میهمانی رفتن رها کند، برند لباس تاسیس کند و در سینما کار و باری برای خودش دست و پا کند، فرانچسکو کوکو را پائولو مالدینی بعدی می‌نامیدند که البته این لقب را هم در اینتر به او دادند و هم در میلان!
او بخشی از ناکامی‌اش را برای تبدیل به بهترین مدافع چپ ایتالیا بر گردن اینتر می‌اندازد و معتقد است آبی و مشکی‌پوشان نباید می‌گذاشتند در سال ۲۰۰۳ زیر تیغ جراحی برود. او هنوز هم منتظر تلفن استیون اسپیلبرگ است.
۹- کریستیان بروچی
پس از آنکه در سال ۱۹۹۴ از مدرسه فوتبال میلان فارغ‌التحصیل شد تا سال ۲۰۰۱ فرصت این را پیدا نکرد که برای باشگاه بازی کند و برای حریف بازی می‌کرد و سپس به عنوان بخشی از معاوضه به سمت قرمز و مشکی‌ها بازگشت اما در هر حال او در لاتزیو توانست خود را نشان دهد. وی همچنین صاحب یک کافه در میلان است که با کریستیان آبیاتی آن را شریک شده است.
۸- ادگار داویدز
برای بازیکنی که با موفقیت زیادی در فوتبال مدرن رشد کرد، ادگار دوران خوبی را در میلان نگذراند. در سال ۱۹۹۶ ستاره سابق آژاکس به میلان پیوست و بیشتر فصل را روی نیمکت گذراند و به اینکه آیا با پیوستن به این باشگاه اشتباه کرده است باید فکر کرد. پس از آنکه به یوونتوس تحت فرماندهی مارچلو لیپی گلزنی کرد باز هم مرد هلندی یک فصل دیگر را روی نیمکت سن‌سیرو اما این بار با پیراهن اینتر گذراند.
۷- آلدو سرنا
کمتر بازیکنی در ۲ تیم شهر میلان با اشتیاق کافی و آن‌طور که آلدو سرنا بازی کرده وقت خود را گذرانده است، این مهاجم در دوران فوتبالی‌اش ۴ بار به اینتر و ۲ بار به میلان پیوست. در سال ۱۹۹۸ او با پیراهن اینتر ۲۲ بار در سری A گلزنی کرد و به آنها در قهرمانی اسکودتو کمک کرد. با این حال همان هوادارانی که در جشن قهرمانی یکصدا نام او را فریاد می‌زدند وقتی در داربی با پیراهن حریف به زمین آمد فجیع‌ترین ناسزاها را نثارش کردند.
۶- فولویو کولواتی
گرچه از مدرسه فوتبال میلان پا به دنیای توپ گرد گذاشت و ۱۵۸ بازی برای قرمز و مشکی‌پوشان انجام داد اما امتحان وفاداری‌اش با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۸۰میلان به طرز ناخوشایندی به دلیل زد و بندها و شرط‌بندی‌ها به سری B فرستاده شد. کولواتی یکی از معدود بازیکنانی بود که در باشگاه ماند و پس از آنکه تیم توانست خود را به سری A بالا بکشد میلان دوباره سقوط کرد و این بار با انگیزه‌های کاملا فوتبالی به اینتر پیوست.
۵- روبرتو باجو
همه می‌دانند که روبرتو باجو وقتی برای یوونتوس بازی می‌کرد بهترین بازیکن جهان نامیده شد، با این حال او ۲ فصل موفق در میلان و ۲ فصل ناموفق در اینتر تحت فرماندهی مارچلو لیپی دارد. برای سیلویو برلوسکنی به دست آوردن باجو ۵ سال طول کشید و او به آنها در قهرمانی ۱۹۹۶ کمک کرد.
۴- کلارنس سیدورف
شاید تنها ستاره هلندی موفقی چون سیدورف که به کلکسیونر افتخارات معروف است، می‌تواند از اینتر مستقیما به میلان برود و هیچ مشکلی هم از این بابت نداشته باشد. پس از گذراندن ۴ فصل فوق‌العاده موفق با رئال مادرید، سیدورف که یک فوق ستاره فوتبالی به شمار می‌رفت با مبلغ ۱۴ میلیون پوند به اینتر فروخته شد.۲ فصل بدون جام با آبی و مشکی‌پوشان منجر به ۷ فصل بازی موفق با میلان و بالای سر بردن ۲ قهرمانی اروپا، یک اسکودتو، یک جام قهرمانی جام باشگاه‌های جهان و ۲ سوپرجام یوفا شد.
۳- رونالدو
این ستاره برزیلی تنها بازیکنی است که در تاریخ داربی میلان با پیراهن هر دو باشگاه گلزنی کرده است. رونالدو فصل ۱۹۹۹- ۱۹۹۸ برای اینتر به زمین رفت و در سال ۲۰۰۷ پس از انتقال از رئال مادرید به میلان در حالی که دوران مصدومیت خود را می‌گذراند برای قرمز و مشکی‌پوشان بازی کرد. با وجود پارگی تاندون زانوی راستش نه یک بار و بلکه ۲ بار رونالدو باز هم با ۴۹ گل در ۶۸ بازی اسطوره اینتر باقی ماند.
۲- آندره آپیرلو
پیرلو زمان‌های دوری در خط دفاع اینتر مقابل میلان بازی می‌کرد و این جریان آنقدر قدیمی است که حتی خیلی‌ها آن را به یاد نمی‌آورند. واقعیت این است که پیرلو و اینتر هرگز با یکدیگر کنار نیامدند.
آبی و مشکی‌ها آن نابغه کوچک را روی نیمکت ذخیره یا به عنوان بازیکن قرضی از زمین خود دور کردند و پیرلو هم در سال ۲۰۰۱ به میلان پیوست و محبوب قلب‌های باشگاه و کشورش شد.
۱- جوزپه مه‌آتزا
وقتی که با پای برهنه و در کوچه‌های پایین شهر میلان فوتبال بازی می‌کرد همیشه طرف قرمز و مشکی‌پوشان شهر بود. با این حال پسری که می‌رفت تا نخستین فوق‌ستاره فوتبال ایتالیا شود توسط تیم مورد علاقه‌اش مورد بی‌اعتنایی قرار گرفت. آنها به او گفتند زیادی لاغر است و او هم در عوض برای اینتر که او را قبول کرده بود در ۳۴۸ بازی ۲۴۷ گل به ثمر رساند و پس از ۱۳ سال بازی موفق در اینتر، مه‌آتزا به باشگاه مورد علاقه دوران کودکی‌اش منتقل شد و نامش هم روی استادیوم مشترک ۲ باشگاه به یادگار ماند.