لورنزو بوفون (۱۹۵۹- ۱۹۴۹)
او نخستین‌بار در سن ۲۰ سالگی به میلان رفت و توانست در ۱۰ سال حضورش در جمع میلانی‌ها ۴ بار فاتح اسکودتو شود. او در تیم ملی نیز موفق ظاهر شد و ۱۶ بازی ملی برای ایتالیا به نمایش گذاشت.
فرانکو باره‌سی (۱۹۹۷- ۱۹۷۷)
این بازیکن با بازی‌های ارزنده خود به عنوان بازیکن قرن بیستم ایتالیا انتخاب شد. او در کنار «فرانتس بکن‌باوئر» و «گائتانو شیره‌آ» بهترین بازیکن جهان در پست خود بود. او تنها در میلان به میدان رفت و توانست به ۶ قهرمانی در سری A و ۳قهرمانی در اروپا دست پیدا کند. او ۸۴ بار نيز برای ایتالیا به میدان رفت.
کارل هاینس شنلینگر (۱۹۷۴- ۱۹۶۵)
او بازیکن ارزنده‌ای است که توانست بازی‌های خوبی برای میلان به نمایش بگذارد. او در نیمه نهایی جام جهانی ۱۹۷۰ و در دیدار آلمان مقابل ایتالیا با گلزنی خود ژرمن‌ها را به پیروزی رساند. وی در ۹سال حضورش در تیم به یک اسکودتو، یک قهرمانی در اروپا، ۲ قهرمانی در جام برندگان جام باشگاه‌های اروپا و ۳ قهرمانی در جام حذفی دست یافت.
پائولو مالدینی (2010-1984)
او بدون شک یکی از اسطوره‌های تاریخ فوتبال ایتالیاست و26سال درميلان حضور داشت. او در ژانویه ۱۹۸۵ نخستین بازی خود را انجام داد و از آن زمان رکورد بیشترین حضور در سری A را در اختیار دارد. وی توانسته با این تیم به ۷ قهرمانی در سری A و ۵ قهرمانی در سطح اروپا دست پیدا کند. وی همچنین ۱۲۶ بار با پیراهن ایتالیا به میدان رفته است. مالديني هم مانند باره‌سي فقط پيراهن ميلان را به تن كرد.
نیلس لیدهولم (۱۹۶۱-۱۹۴۹)
این بازیکن سوئدی یکی از اسطوره‌های فراموش نشدنی باشگاه بود. او توانایی بالایی در ارسال پاس داشت و این باعث شد بتواند ۲ فصل را بدون اشتباه در ارسال پاس پشت‌سر بگذارد. او پس از آن و هنگامی که نخستین پاس اشتباه را داد، از سوی هواداران ۵ دقیقه مورد تشویق قرار گرفت. وی در پایان دوران بازیگری هدایت میلان و رم را برعهده داشت و موفق شد ۴ بار فاتح اسکودتو شود.
فرانک رایکارد (۱۹۹۳- ۱۹۸۸)
این بازیکن خط میانی یک بازیکن با کلاس جهانی بالا بود که می‌توانست در پست‌های دفاعی نیز به‌خوبی کار کند. او در میلان ۲ عنوان قهرمانی در سری A و ۲ عنوان قهرمانی در اروپا کسب کرد. او در فینال سال ۱۹۹۰ مقابل بنفیکا توانست گل پیروزی میلان را به ثمر برساند.
روبرتو دونادونی (۱۹۹9 -۱۹8۶)
در سال‌هایی که ایتالیا از داشتن یک هافبک طراح محروم بود، وی توانست به‌خوبی جای خود را در تیم ملی پیدا کند. در نخستین فصل حضورش در تیم میلان توانست یوونتوس را شکست دهد. او در سال‌های حضورش در میلان یکی از بهترین بازیکنان بود و ۶۳ بار با ایتالیا به میدان رفت.
جیانی ریورا (۱۹۷۹- ۱۹۶۰)
پسر طلایی سری A نخستین بازی خود را در سن ۱۵ سالگی برای باشگاه الساندریا انجام داد. او در ۱۹ سال حضورش در میلان به ۳ قهرمانی در اسکودتو و ۲ قهرمانی در اروپا رسید. وی در پیروزی ۴ بر یک مقابل آژاکس نقش بسزایی داشت.
خوزه آلتافینی (۱۹65-۱۹58)
بسیاری او را بهترین برزیلی‌اي می‌دانند که توانست در میلان پیشرفت کند. او در ۲۴۸ مسابقه ۱۶۸ گل به ثمر رساند. او در ۷ فصل حضورش در میلان افتخارات زیادی کسب کرد. وی در سن ۳۸سالگی و پس از ۱۸ سال حضور در ایتالیا از
سری A جدا شد.
مارکو فان‌باستن (۱۹۹۳- ۱۹۸۷)
او بهترین هلندی حاضر در تیم بود، موفق شد ۳بار توپ طلا را بگیرد و به ۳ قهرمانی در اسکودتو دست یابد. او در ۱۶۸ مسابقه که به میدان رفته، توانسته ۱۰۸گل به ثمر برساند. به علاوه او ستاره هلند بود. وی در فینال یورو ۸۸ توانست گلی فراموش‌نشدنی به ثمر برساند. وی در سن 28 سالگی و به دلیل مصدومیت از دنیای بازیگری خداحافظی کرد.
گونار نوردال (۱۹۵۶-۱۹۴۹)
او با به ثمر رساندن ۲۱۰ گل در ۲۵۷ مسابقه به بهترین گلزن باشگاه تبدیل شده است اما در تاریخ
سريA پس از سیلویو پیولا در مکان دوم جای دارد. او ۲ بار قهرمان اسکودتو شد. وی همچنین در ۴۳ حضورش در تیم ملی سوئد، ۳۳ بار موفق به گلزنی شد.