یک:
88، سالی بود نه چون دیگر سال‌ها؛ سالی که قرار بود مردم ایران در آغاز چهارمین دهه استقرار نظام اسلامی‌شان، در انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، شوکی 85 درصدی به دنیای غرب وارد کنند و عظمت مشروعیت جمهوری اسلامی را با حضور 40میلیونی‌شان به رخ دشمنان عنود این نظام الهی بکشند.در این بین استکبار هم نگاهی ویژه به انتخابات ریاست جمهوری داشت و پس از سوتی دسته‌ای از خواص «بی‌بصیرت» که آتش فتنه‌ای عظیم را برافروختند، به‌سرعت بر هیزم آن افزود. «جورج سوروس»، مولتی میلیاردر بنی‌اسرائیل، از جمله افرادی بود که به نمایندگی از رژیم نامشروع صهیونیست و ایالات متحده، بخشی از سرمایه خود را روانه جیب‌های تجدیدنظرطلبان کرد تا در نقشه سقوط قریب‌الوقوع نظام(!) اصحاب داخلی «فتنه سبز» را، اسپانسر باشد. این نقش، به شکلی ناشیانه از سوی جناح تجدیدنظرطلب رد می‌شد؛ اما هفته گذشته «گلن بک» از چهره‌های مطرح و قابل اعتنای رسانه‌های آمریکا، در تلویزیون وزارت جنگ آمریکا (پنتاگون) يعني «فاكس نيوز» اذعان کرد، سوروس یهودی در جریان فتنه 88 در ایران، نقش غیرقابل انکاری داشته است.
دو:
اما سوروس و سازمان وابسته به او؛ «بنیاد جامعه باز» تاکنون در چه کشورهایی، اقدام به «فروپاشی اقتصادی»، «کودتای مخملین» یا «انقلاب رنگین» کرده‌اند؟ اصلا نام جورج سوروس، یهودی ثروتمند تبعه آمریکا که اصالتا اهل مجارستان است، نخستین‌بار در جریان سقوط اقتصاد کشورهای شرق آسیا در سال 1998 به گوش همه خورد.
سوروس که با ثروت افسانه‌ای خود، اقتصاد کره‌جنوبی، مالزی، اندونزی و سنگاپور را وابسته به خود کرده بود، با خارج کردن پول خود از این کشورها، آنها را سال‌های سال به خاک سیاه نشاند. «ماهاتیر محمد» نخست‌وزیر وقت مالزی در جمله‌ای تاریخی در همان زمان گفت: «سوروس در یک روز با خروج ثروتش از مالزی، اقتصاد کشور ما را که تا شب قبل، یکی از ثروتمندترین کشورهای دنیا بود، به نابودی کشاند». مدت‌ها طول کشید تا کشورهای فوق، کمر خود را از ضربه سوروس، راست کنند.
سوروس در دهه نخست قرن جدید میلادی، به سمت سیاست، گرایش عملی بیشتری یافت و در کنار «جین شارپ» تئوریسین انقلاب‌های رنگین، تامین هزینه‌های مالی روی کار آوردن دولت‌های باب میل ایالات متحده را برعهده گرفت. وی این کار را با موفقیت در کشورهای بلوک پیشین شرق به انجام رساند و دولت‌های صربستان، اوکراین، گرجستان و قرقیزستان با کودتاهای مخملین به دست غرب‌گرایان افتاد. اما سوروس چگونه در کشورهای هدف کودتا وارد عمل شد؟
صربستان: شناسایی و جذب نخبگان صرب علاقه‌مند به آمریکا و غرب اروپا با پول‌های کلان؛ شبکه‌سازی و نهادسازی برای برقراری ارتباط افراد نخبه با توده اجتماع؛ حمله به سیاست‌های اسلوبودان میلوشویچ، رئیس‌جمهور وقت صربستان (متحد سابق غرب)؛ برگزیدن «گل‌ها» به‌عنوان نماد انقلاب؛ انتخاب زمان برگزاری انتخابات پارلمانی برای زدن ضربه نهایی؛ متهم کردن میلوشویچ به تقلب در انتخابات پارلمانی برای روی کار آوردن نخست‌وزیر مورد نظرش؛ و تسلیم شدن میلوشویچ و کناره‌گیری وی از قدرت.
شناسایی و جذب نخبگان صرب علاقه‌مند به آمریکا و غرب اروپا با پول‌های کلان؛ شبکه‌سازی و نهادسازی برای برقراری ارتباط افراد نخبه با توده اجتماع؛ حمله به سیاست‌های اسلوبودان میلوشویچ، رئیس‌جمهور وقت صربستان (متحد سابق غرب)؛ برگزیدن «گل‌ها» به‌عنوان نماد انقلاب؛ انتخاب زمان برگزاری انتخابات پارلمانی برای زدن ضربه نهایی؛ متهم کردن میلوشویچ به تقلب در انتخابات پارلمانی برای روی کار آوردن نخست‌وزیر مورد نظرش؛ و تسلیم شدن میلوشویچ و کناره‌گیری وی از قدرت.اوکراین:
برگزاری کارگاه‌های آموزشی براندازی دولت ملی و روی کار آوردن یک دولت غربگرا؛ ایجاد شکاف بین مردم و دولت؛ پررنگ کردن ارزش‌های غربی نزد مردم و بویژه جوانان؛ زیر سوال بردن ارزش‌های سنتی شرقی و ملی؛ انتخاب رنگ «نارنجی» به عنوان نماد مخالفان؛ انتخاب زمان برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری برای جلوگیری از روی کار آمدن مجدد یک دولت نزدیک به روسیه که از زمان استقلال اوکراین تا زمان حاضر (سال 2004) امور کشور را در اختیار داشته است؛ ایجاد شبهه تقلب در انتخابات و همه‌گیر کردن آن در سطح اوکراین؛ پخش گسترده یک مستند به نام «دیکتاتور را سرنگون کن(درباره میلوشویچ)» (در ایران هم در ستادهای موسوی، این مستند پخش شد). تسلیم شدن رئیس‌جمهوری برگزیده (ویکتور یانوکوویچ) در برابر نامزد شکست‌خورده غرب (ویکتور یوشچنکو)
گرجستان:
ورود 40 کارشناس بنیاد جامعه باز سوروس به گرجستان قبل از برگزاری انتخابات پارلمانی این کشور؛ اختصاص بودجه 2 میلیون و پانصد هزار دلاری به غرب‌گرایان؛ ایجاد شعبه بنیاد سوروس به صورت NGO در تفلیس؛ ایجاد NGOهای متعدد به ظاهر گرجی ولی در اصل زیر نظر بنیاد سوروس؛ نظرسنجی(نظرسازی) به نفع ائتلاف غرب‌گرای تروئیکای گرجستان و علیه ائتلاف گرجستان نوین(ملی‌گرایان)؛ برگزيدن زمان انتخابات پارلمانی برای وارد کردن ضربه نهایی؛ پخش گسترده مستند «دیکتاتور را سرنگون کن»؛ متهم کردن دولت وقت گرجستان به تقلب در انتخابات؛ بزرگنمایی اجتماع 15هزار نفری معترضان به نتیجه انتخابات در حد اجتماعی صدها هزار نفری(!)؛ انتخاب «مخمل» و «گل رز» به عنوان نمادهاي معترضان و اهدای نمادین رز به نیروهای ارتش و پلیس برای مهار احساسي قدرت قانونی نیروهای امنیتی و مسالمت‌آمیز نمایش دادن اعتراضات؛ خودجوش نمایاندن اعتراضاتی که رسما از سوی بنیاد آمریکایی سوروس سازماندهی شده بود؛ در نهایت حمله به پارلمان و به زیر کشیدن «ادوارد شواردنادزه»، رئیس‌جمهور قانونی گرجستان که در حال سخنرانی در جمع اعضای پارلمان بود و وادار کردن وی به استعفا؛ پیروزی کودتای رنگی و روی کار آمدن «میخائیل ساکاشویلی» غربگرا در گرجستان.
قرقیزستان:
ایجاد 50 سازمان بزرگ مردم‌نهاد (NGO) با پول بنیاد سوروس؛ باز هم انتخاب زمان برگزاری یک انتخابات (انتخابات شوراهای محلی) این بار در قرقیزستان؛ ایجاد اتحاد بین مخالفان رئیس‌جمهور وقت به رهبری «قربان‌بیگ باقی‌اف» با نماد «گل لاله»؛ پخش مستند «دیکتاتور را سرنگون کن»؛ اعتراضات سازماندهی شده و خونین علیه نتیجه انتخابات پس از اعلام آن از سوی کمیسیون انتخابات قرقیزستان؛ فراری دادن عسکر آقایف، رئیس‌جمهور قانونی به روسیه و به دست گرفتن قدرت توسط باقی‌اف با پیروزی کودتاچیان.
به عقیده کارشناسان، در میان انقلاب‌های رنگین انجام شده، کودتای فتنه‌گون 88 در ایران بیش از همه به «مدل اوکراین» شبیه است؛
الف)
در به اصطلاح انقلاب نارنجی اوکراین، «ویکتور یوشچنکو» نامزد واشنگتن بود و در ایران، حوادث پس از انتخابات ثابت کرد، کسی که به اهداف ایالات متحده نزدیک‌تر از سایر کاندیداهاست، «میرحسین موسوی» بوده است.
ب)
بنیاد جامعه باز از یوشچنکو حمایت کرد و در انتخابات 22 خرداد 88 هم از اصلاح‌طلبان پشتیبانی می‌کرد. کاندیدای اصلاح‌طلبان؟ میرحسین موسوی!
پ)
سازمان‌های غیردولتی در هر 2 کشور، نقش بسیار با اهمیتی در سازمان دادن معترضان داشتند.
ت)
برنامه‌ریزی اپوزیسیون داخلی اوکراین و ایران، یک سال پیش از برگزاری انتخابات
ث)
در اوکراین، یک رنگ (نارنجی) به عنوان رنگ نامزد مخالفان تعیین شد و در ایران نیز، درحالی که هیچ سابقه‌ای از انتخاب رنگ برای کاندیداها موجود نبود، موسوی که نامزد تجدیدنظرطلبان بود، از یک رنگ (سبز) به عنوان نماد، استفاده [سوءاستفاده] کرد.
ج)
در اوکراین، یوشچنکو به هر کس که حتی یک ساعت در روز برای ستاد تبلیغات وی کار می‌کرد، 2 دلار دستمزد (در اوکراین پول خوبی است)؛ 3 قوطی مشروبات الکلی و یک وعده غذا می‌داد؛ در ایران هم سعی شد از هر طریقی بر تعداد اعضای ستادهای موسوی افزوده شود. هدف ستاد یوشچنکو و موسوی از این بذل و بخشش‌ها سازماندهی افراد برای اعتراض به نتایج انتخاباتی بود که هنوز برگزار نشده بود!
چ)
یوشچنکو و موسوی، هر 2 شعارهای انتخاباتی‌شان را حول مشکلات اقتصادی موجود، شکل داده بودند و تلاشی ویژه برای بزرگنمایی مسائل مبتلابه اقتصاد ممالک خود به خرج دادند.
ح)
هر 2 از تبلیغاتی با مخارج سرسام‌آور برخوردار بودند. یوشچنکو به قدری وابسته به غرب بود که علنا به افشای واریز رسمی 90 میلیون دلار به حسابش از سوی آمریکا برای بازه زمانی تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری، اهمیتی نداد! موسوی نیز با شعارهایی نظیر «وضع فلسطین و لبنان به ایران چه؟» به آمریکا سیگنال می‌داد.
خ)
از صبح روز رای‌گیری در اوکراین، تلفن‌های تبریک پیروزی یوشچنکو بین هواداران او برقرار بود و جوی در میان طرفدارانش به وجود آمده بود که گویی یوشچنکو، حتما رئیس‌جمهور است. در میان هواداران ساده‌دل موسوی نیز چنین چیزی القا شد.
د)
اجتماع اعتراض‌آمیز هواداران نامزدهای اوکراینی و ایرانی پس از اعلام نتایج انتخابات توسط کمیسیون ملی انتخابات اوکراین و ستاد انتخابات وزارت کشور ایران. البته موسوی، از یوشچنکو هم پیشی گرفت و برخلاف وی که تا زمان اعلام نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری در اوکراین صبر کرد و پس از اعلام نتایج، اعتراض کرد، ساعت 23 روز انتخابات و در حالی که هنوز روند گرفتن آرای مردم ایران ادامه داشت، با برگزاری کنفرانس مطبوعاتی، خود را رئیس‌جمهور قانونی ایران خواند. در هر 2 کشور نیز، «تقلب» بی‌سند و مدرک، رمز عملیات اغتشاشگرانه بود.
ذ)
بزرگنمایی اعتراضات نیز دیگر تشابه رنگ‌های سبز و نارنجی بود. در حالی که در اوکراین، هواداران معترض یوشچنکو به زور به 20 هزار نفر می‌رسیدند، با اجتماع آنها در یکی از خیابان‌های کوچک «کی‌یف» پایتخت اوکراین، همه دنیا تصور کردند، کل اوکراین، نارنجی‌پوش است! در تهران هم هواداران معترض میرحسین با یاری رسانه‌های خاص بیگانه، اجتماع هزاران نفری خود را چند میلیونی(!) جلوه دادند.
ر)
کارناوال‌های خیابانی معترضان هم در اوکراین و هم در تهران به راه افتاد و... .
در تمام موارد (الف) تا (ر)، بنیاد سوروس نقش حامی اصلی مالی را در ایران و اوکراین برعهده داشت. البته میزان هزینه در ایران با هیچ جای دنیا قابل مقایسه نیست.
به هر حال کودتای نارنجی نیز چون انقلاب گل‌ها در صربستان، انقلاب رز در گرجستان، و انقلاب لاله در قرقیزستان به پیروزی رسید اما انقلاب سبز(!) در ایران، با توجه به وجود رهبری دانا و بی‌مثال چون حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای و مردمی بصیر و ولایتمدار، جز روسیاهی برای طراحان و عمله‌هایشان چیزی دربرنداشت.