این ویژگی «فوتبال مدرن» بریتانیایی است که مضمون یک بازی ملی دوستانه چنین برای بازیکنان، مربیان، هواداران و البته رسانه‌ها اشتهابرانگیز می‌شود. بازی انگلیس- فرانسه از جایگاه یک رقابت دیرین بین 2 رقیب با تاریخچه مشترک در فوتبال برخوردار بود ولی تا پیش از این چنین دید و بازدیدهای سنتی اغلب در میان مربیان باشگاه‌های برجسته انگلیسی طرفدار نداشت. برعکس راگبی بریتانیا که مسابقات ملی‌اش جایگاهی شاهانه دارند و بازی‌های باشگاهی تحت‌الشعاع آن هستند، در فوتبال جزیره مسابقات بین کشورها را فقط یک «آزمایش» می‌دانند و کماکان تمرکز اصلی روی بازی‌های آخر هفته لیگ برتر باقی می‌ماند. اما انگلیس- فرانسه این بار حکایتی دیگر داشت، بویژه که ناکامی‌های جام‌جهانی تابستان گذشته اشتراکاتی بین فوتبال 2 کشور ایجاد کرده بود. گفته شده که 90 هزار بلیت بازی چهارشنبه‌شب نیوومبلی به طور کامل به فروش رفت و شاید فابیو کاپلو هم بدش نمی‌آمد عملکرد تیمش و نتیجه نهایی به همین شکوه باشد. جو واقعا امیدوارکننده‌ای بود اما جز گل درخشان پیتر کراوچ که بلافاصله پس از تعویض اورژانسی با استیون جرارد مصدوم به ثمر رسید، انگلستان چه از لحاظ مالکیت توپ و چه از نظر موقعیت‌های خلق شده زیر سایه فرانسه‌ای بود که انگار دوباره سلامتی‌اش را بازیافته است. البته از ترکیب 11 نفره همیشگی کاپلو، فقط جرارد، گرث بری و ریوفردیناند از ابتدا حضور داشتند که هر 3تایشان هم با آسیب‌دیدگی بازی را ترک کردند تا صدای باشگاه‌هایشان درآید. وین رونی، فرانک لمپارد و جان تری هم که به خاطر آسیب‌دیدگی طولانی‌مدت غایب بودند. با این حساب انجام یک بازی حساس ملی در چنین مقطعی از تقویم فصل، آن هم بلافاصله پس از زمانی که تیم‌های لیگ برتری حتی تا 3 بازی در هفته انجام داده‌اند، واقعا جای سوال دارد اما آیا سرمربیان باشگاهی حق دارند کاپلو را سرزنش کنند؟ واقعیت این است که کاپلو هم از ناآمادگی اغلب بازیکنان اصلی تیم ملی به نوبه خودش برای آزمودن چهره‌های جدید بهره برد؛ مجموعه‌ای از بازیکنانی که شاید تا زمان کنار رفتن دون فابیو از تیم سه‌شیرها (احتمالا در سال 2012) دیگر فرصتی چنین ایده‌آل برای خودنمایی ملی نداشته باشند. موقعیتی مغتنم بود برای بازیکنانی جدید که از آن استفاده نکردند. در این بین انتظار می‌رفت «اندی کارول» بیش از هر چهره دیگری کاری بزرگ در نخستین بازی با پیراهن سه‌شیرها انجام دهد؛ او مهاجمی همه‌فن‌حریف از جنس امیل هسکی است که از یک دهه پیش نام خودش را در جزیره بر سر زبان‌ها انداخت و گل‌های کمی هم نزد اما نتوانست آن قدر خوب جلوه کند که طی 70 دقیقه در مقابل فرانسه به شایستگی کوین دیویس باشد که تنها 21 دقیقه فرصت بازی یافت. کارول در هوا پادشاهی می‌کرد اما به ندرت یکی از هم‌تیمی‌هایش آنقدر به او نزدیک می‌شد که بازی او را بخواند و کاری تکمیلی روی حرکاتش انجام دهد. ولی با اینکه حمایتی در خور از سوی هافبک‌ها یا از کناره‌ها دریافت نمی‌کرد لااقل خودش توانست 2 موقعیت نصفه و نیمه برای خودش خلق کند. حتی لورن بلان باورش نمی‌‌شد که کاپلو یک جوان رعنا را آن جلو بی‌هیچ حمایتی از سوی خط میانی رها کرده باشد و تا آن اواخر پوشش ویژه‌ای روی کارول صورت می‌گرفت که اگر هم نمی‌گرفت اتفاقی برای فرانسوی‌ها نمی‌افتاد چون قبل از آنکه بحث به خط حمله برسد، کاپلو بازی در خط میانی را باخته بود و کارول سزاوار سرزنش نبود. کاپلو بعد از بازی درباره او گفت: «از عملکردش واقعا راضی‌ام، او برای آینده انگلستان اهمیت دارد». اما لورن بلان برخلاف کاپلو از مزایای حاصل از افتضاح تابستانی خروس‌ها بهره می‌برد؛ یک تیم شسته رفته و تر و تازه که به اندازه کافی گرسنه هم بودند. به نظر می‌رسد او به جای دلخوش کردن به جنبه‌های لوکس مربیگری که کاپلو را فریفته است در قامت همان سوئیپر مستحکم آبی‌های فرانسه در قهرمانی‌های 98 و 2000 (در جهان و اروپا) به طور جدی به دنبال تحول است. فرانسه او در نیوومبلی تنها به پیروزی 2-یک بر انگلستان نائل نشد بلکه بیش از نتیجه، لورن بلان ثابت کرد اراده مربیگری در کوتاه‌مدت چقدر می‌تواند فوتبال یک کشور را متحول کند.
لاپورتا: هیچ کمیسیونی نگرفتم!
خوآن لاپورتا، کسب غیرقانونی میلیون‌ها دلار در جریان قرارداد بارسلونا و بنیادکار ازبکستان را تکذیب کرده است. گفته می‌شد او در قراردادی با باشگاه بنیادکار در سال 2008 میلیون‌ها دلار به جیب زده است. بایرام توتوملو، ایجنت اهل ترکیه گفته بود لاپورتا 3 میلیون یورو حق کمیسیون گرفته تا قراردادی با بنیادکار امضا کند که بر اساس آن، چندین بازیکن بارسلونا به ازبکستان بروند تا بر جلسات تمرینی این باشگاه ازبک نظارت کنند.
به گفته توتوملو، این پول در حساب موسسه حقوقی متعلق به لاپورتا (به نام لاپورتا و آربوس) در بانکی سوییسی ذخیره شده بود اما لاپورتا این اتهامات را رد کرده و گفته این حرف‌ها «بی‌ارزش، چرند و وحشیانه» است: «دفتر من کمیسیون‌های غیرقانونی نمی‌گیرد، بلکه تنها بابت خدمات حقوقی که به شرکت‌ها ارائه می‌کند، پول می‌گیرد. من هرگز درباره مسائل بارسلونا پول نگرفتم».