نام فامیلی پر آوازه مزایایی دارد و انتظاراتی را به همراه می‌آورد. مقایسه‌هایی را اجتناب‌ناپذیر می‌کند که در حال حاضر غیرمنصفانه به نظر می‌رسد. چون وقتی سوال می‌شود که چگونه می‌خواهی راه یکی از موفق‌ترین مربیان تمام دوران را ادامه دهی، سرنوشت پسرش تا به امروز گویای یک پاسخ کوتاه به آن سوال خواهد بود: تو نمی‌توانی!
مشکل او در عین‌حال این است که مشابهت‌هايی بسیار اندکي میان اقبال پدرش با او به چشم می‌خورد. پرستون، تیم فرگوسن کوچک، حالا در انتهای جدول دسته قهرمانی (دسته اول)، جاخوش کرده، با بدترین رکورد دفاعی در کل بریتانیا. 2 دهه پس از آنکه بخشی از حامیان منچستر یونایتد تلاش کردند دوران سرالکس را خاتمه یافته اعلام کنند، برخی هواداران نورث‌اند (منطقه‌ای در شمال‌غربی انگلستان) از دست «درن» به ستوه آمده‌اند. فرگوسن پسر به جای آنکه از زیرسایه پدرش بگریزد، مشغول خزیدن به زیرسایه او است. در دوران کارش در باشگاه «پیترز بورو» او اراده کافی برای طلب‌‌کردن شرایط دلخواهش را نداشت و فقط 2 بازیکن گرفت. جیمز چستر و بن‌آموس، که هر 2 به طور قرضی از یونایتد گرفته شدند. در «پرستون» هم او جدی‌تر از قبل به اولدترا فورد رو می‌اندازد؛ فصل پیش، دنی ولبک و متی جیمز را از آنها قرض کرد و این فصل دوباره جیمز را به همراه جاش‌کینگ. حالا هم «ریشی دلائت» دیگر جوان یونایتد جاده خانوادگی فرگوسن به نشانی
M61 را از خانه پدر به مقصد خانه پسر می‌پیماید. حالا جیمز که ستاره‌ای آینده‌دار بود از کاپیتانی زیر 19 ساله‌های انگلستان در «دیپ دیل» ـ ورزشگاه خانگی پرستون‌ـ به خاک سیاه نشسته است و این پرسش را پدید‌آورده که آیا فامیل بازی عنصری مطلوب است برای پیشرفت؟ آیا نباید دوباره شرایطی را که فرگوسن پسر در آن به سرمربیگری رسید مرور کنیم؟ چون بعضی‌ها راهی را که مربی مقبولی مثل آلن ایروین 7 ماه پس از رساندن پرستون به پلی‌آف لیگ برتر، به شکل غیرمنصفانه تا در خروجی باشگاه طی کرد، مشکوک می‌دانند و نجواهای درگوشی سرالکس فرگوسن با دوستش «ترور هینگز»، مالک پرستون را زمینه چنین تغییراتي روی نیمکت تیم. اگر سابقه مربیگری درن فرگوسن از دخالت‌های پدرش مصون نبوده اما دست‌کم می‌توان گفت در نتیجه‌گیری‌ـ یا به بیان بهتر نتیجه نگرفتن‌ـ پدر هیچ تاثیری در کار پسر نداشته است. پرستون هر 2 بازی آخرش را باخته است، هر 2 در خانه و مقابل رقبایی که گزینه سقوط از دسته دوم فوتبال انگلستان هستند، یعنی بارنزلی و هال‌سیتی. 6 باخت این فصل آنها در خانه‌شان دیپ دیل، در دهه اخیر بی‌سابقه بوده است از جمله باخت به امثال دانکستر و اسکانتروپ. البته در میان تمام این ناکامی‌ها پرستون ناگهان به یک پیروزی استثنایی 4-6 در خانه لیدزیونایتد دست یافت تا «درن» نخستین سرمربی میهمان در الندرود باشد که تیمش 6 گل در خانه لیدز می‌زند. اما از همان نتیجه 6 بر 4 هم می‌شود دریافت که دفاع کردن بخش مشکل کار اوست. این حقیقت را هم به آن 4 گل خورده اضافه کنید که در 3 هفته آنها 2 بار در واپسین دقایق در خانه‌شان گل شکست را خورده‌اند. آن هم فقط با پاس‌های رو به عقب احمقانه از سوی مدافعان میانی؛ کریگ مورگان مقابل اسکانتورپ و شان سنت‌لژر مقابل بارنزلی. و سرمربی اسکاتلندی‌زاده چنین واکنش نشان می‌دهد: «اشتباهات گران برای ما گران تمام می‌شوند». اگرچه تکرار اشتباهاتی به این وضوح در خانه خود نشانگر اشکالی ذاتی در یک تیم است. مثلا خرید مورگان می‌تواند تردیدها درباره قضاوت فرگوسن پسر را افزایش دهد. او بخشی از دفاع خطی 4 نفره وحشتناک «پیتر بورو» در فصل قبل بود و در فصل جدید به سرمربی سابقش در پرستون پیوست ولی تنها بخشی از داستان این دو که از این باشگاه تا آن باشگاه تغییر نکرد گل خوردن‌های پیاپی بود. هم تعداد و هم شکل دریافت آن همه گل بازتاب بسیار بدی داشته بویژه وقتی همه «دیوید آنسوورث»، مدافع مل‌پوش اسبق انگلستان را روی نیمکت و به‌عنوان دستیار اول پرستون مشاهده می‌کنند. با همه اینها باز هم گناه فقر سازماندهی در تیم به گردن فرگوسن است. در فصلی که پدر «درن» در منچستر به زحمت دروازه‌اش را بسته نگاه می‌دارد پسر سرالکس در نورث‌اند از گمنام‌ترین بازیکنان میهمان گلزنانی بزرگ ساخته است. بیایید یک نگاه عمیق‌تر به پرستون بیندازیم، تیمی که در دسته قهرمانی (دسته اول) انگلستان مزیت‌های خودش را داشته است. در ابتدای فصل علاوه بر کاهش دستمزدها، فرگوسن سیاستی را در پیش گرفت که بوی پدرش را می‌داد. سرالکس در هفته‌های اخیر در نقش وکیل مدافع اول جوانان ظاهر شده است. این جمله اخیر او بسیار صدا کرده است: «بازیکنان جوان وقتی فرصتی به آنها داده می‌شود تو را شگفت‌زده می‌کنند». فرگی پسر هم اول فصل 5 بازیکن بزرگسال پرستون را قرض داد و نگاهش کاملا به کیث تریسی 22 ساله و آدام بارتون 19 ساله معطوف شده است یعنی پسرهای فراری بلکبرن که اتفاقا کیفیت را به خط میانی تیم تزریق کرده‌اند و نام فرگوسن کوچک را مثل نسخه اورژینالش به عنوان متخصص بازی هجومی سر زبان‌ها انداخته‌اند. اما در نیمه دیگر زمین، وقتی که به دروازه پرستون نزدیک می‌شویم با دنیایی کاملا متفاوت مواجه می‌شویم. نخست اینکه پرستون مانند یک تیم در خطر سقوط بازی نمی‌کند. اگرچه فوتبال زیباتر به منزله آشتی با هواداران نبوده است. وقتی مدیر جدید باشگاه «موریس لیندسی» مسؤولان سابق باشگاه را به خاطر مسائل مالی‌شان به باد انتقاد مي‌گرفت فکر نمی‌کرد که با افکار عمومی مواجه شود و تیم فعلی حمایت بخش مهمی از هواداران قدیمی نورث‌اند را از دست بدهد.
یک دهه از حضور آنها در دسته اول می‌گذرد ولی هیچ وقت نتوانسته‌اند افق نگاهشان را از پلی‌آف صعود به لیگ برتر که چندباری در آن ناکام بوده‌اند بالاتر ببرند. این ناکامی‌های مستمر به ریزش تماشاگران منجر شده است. کمتر از 9 هزار نفر شاهد شکست خانگی هفته پیش مقابل بارنزلی بودند که با استانداردهای چنان تیم پرطرفداری، یک افتضاح بزرگ است و به لحاظ آماری پایین‌ترین رکورد حضور تماشاگران پرستون در یک بازی خانگی طی 11 سال اخیر. علاوه بر این بسیاری از هواداران مثل آقای لیندسی اعتقادی به این ندارند که مشکلات باشگاه به گذشته اشاره دارد چون از وقتی درن فرگوسن آمده، مدل خودش را هم در باشگاه حاکم کرده به طوری که 5 تن از بازیکنان اصلی مقابل هال سیتی خریدهای این فصل او بودند. این هفته شاید آخرین مهلتی باشد که هواداران به‌طور عرفی برای پسر بزرگ‌ترین مربی شاغل در بریتانیا قائل می‌شوند.
او تصاویری متضاد از خود بر جای گذاشته. مربی جوان و با اصل و نسب فوتبالی درست و حسابی که موجب 2 صعود متوالی پیتر بورو از دسته سوم به دسته اول انگلستان می‌شود و بعد یک پسر وابسته به پدر که نه تنها پیتر بوروی عزیزش را دوباره به دسته دوم بازمی‌گرداند بلکه به نظر می‌رسد با هر تیم دیگری هم که کار می‌کند عاقبت سر از دسته دوم درمی‌آورد.
تصویر امروز درن فرگوسن بحث در میان کارشناسان را داغ کرده که آیا مربیگری موفق یک خصیصه ژنتیکی است؟ یا اینکه بین طبیعت و طریقت هر مربی فاصله‌ای به نام شایستگی هم وجود دارد؟
سلسله‌های مربیگری در فوتبال بسیار نادرند. در همان حال که روی نیمکت داربی کانتی در رتبه 4 دسته قهرمانی و نزدیک به قله لیگ، یک نفر با نام نایجل، نام خانوادگی بزرگ «کلاف» را یدک می‌کشد که یادگاری است از «برایان کلاف»، مربی افسانه‌ای جزیره، اما در خانه فرگوسن‌ها همه چیز فقط و فقط زیر سایه یک نام قرار داد: «الکس فرگوسن»!
«درن فرگوسن» به مورد پرسش واقع شدن درباره سرالکس خوگرفته است. او مقایسه‌ها را با سخنوری ذاتی‌اش پشت سر می‌گذارد اگرچه احتمالا از درون
او را می‌آزارد. در حقیقت او با حاضر‌جوابی و سخنوری نافذ، تصویری متضاد
از پدر گوشه‌گیر و بد عنقش یافته است.