خستگی راهی به اینجا ندارد

اگرچه بیشتر از یک هفته از آغاز شانزدهمین دوره بازی‎های آسیایی می‎گذرد اما مردم «کانتون» یا همان گوانگجو همچنان با شور و شعف و بدون خستگی ارائه‌دهنده خدمات به مسافران ورزشی شهرشان هستند. روز اول که کاروان‎‌های ورزشی کشورهای مختلف حضور خود را در محل برگزاری شانزدهمین دوره بازی‌های آسیایی اعلام کردند، عوامل اجرایی و خدماتی برگزارکننده این بازی‎ها با رویی باز و لبخند بر لب، ورودشان را خوشامد می‎گفتند و آنها را تا رسیدن به مقصد همراهی می‎کردند. گفتیم ساعات و روزهای اول مسابقات است و آنها هنوز از رفت و آمدهای پی‌درپی مسافران و سوالات آنها خسته نشده‎اند! به همین دلیل است که با رویی باز از هر حضور و پاسخ به هر سوالی استقبال می‎کنند بدون اینکه خمی به ابرو بیاورند اما یک هفته از شانزدهمین دوره بازی‎های آسیایی گذشته و برگزارکنندگان این بازی‌ها همچنان با شور و شعف میزبان این رویداد چندهزار نفره هستند. «والنتیر» نام کسانی است که با لباس‌های متحدالشکل در هر قسمت از دهکده ورزشکاران و مربیان، استقرار خبرنگاران و در کل محل برگزاری بازی‌ها نقش راهنما و کمک‌کننده به شرکت‌کنندگان را دارند. آنها بشدت پیگیر هر مساله ریز و درشتی هستند حتی اگر قرار باشد وقت زیادی را صرف آن کنند یا اینکه به خاطر خبرنگاران جامانده از اتوبوس بدوند تا اتوبوس در حال حرکت را متوقف کنند. والنتیرها دانشجویانی هستند که می‎گویند به صورت داوطلب در کنار عوامل اجرایی کشورشان در بازی‌های آسیایی قرار گرفته‌اند. «ژی هانگ» یکی از آنهاست که می‌گوید 6 ماه دوره آموزشی داشتیم تا به صورت یکدست و هماهنگ عمل کنیم. دختران و پسران والنتیر بابت کاری که انجام می‎دهند حقوقی نمی‌گیرند! با این حال هنوز خسته از میزبانی و رفت و آمدهای پی‌درپی مسافران شهرشان نشده‌اند. آنها حتی برای یک لحظه لبخند را از روی لب‌هایشان دور نمی‌کنند و احترام را سرلوحه کارشان قرار داده‌اند. انگار خستگی راهی به اینجا ندارد.