حال که6 روز از سفرمان به برزیل می‌گذرد بهتر می‌توان متوجه شد چرا نگرانی‌ها درباره برگزاری جام‌جهانی در این کشور تا این حد جدی بوده است. بعد از چند روز پرفشار در سائوپائولو برای خبرنگاران و عکاسان ایرانی، سفر زمینی و 6 ساعته به کوریتیبا شاید بهترین فرصت باشد تا از سختی‌هایی بنویسیم که در این سفر نه‌تنها پیش پای ایرانی‌ها بلکه پیش پای اکثر خبرنگاران، توریست‌ها و هواداران تیم‌های خارجی قرار گرفته است. نخستین چیزی که خبرنگاران و احتمالا هواداران را در ابتدای ورود به برزیل شوکه می‌کند، فضایی است که در فرودگاه و ورودی‌های شهر سائوپائولو وجود دارد. برخلاف جام‌جهانی 2006 که بعضی خبرنگاران ایرانی تجربه حضور در آن را داشته‌اند، در ابتدای ورود به برزیل خبری از حال و هوای جام‌جهانی نیست. خیابان‌های اطراف ورزشگاه هم دست کمی از فرودگاه ندارد و در این وضعیت این مساله به ذهن هر خارجی متبادر می‌شود که «برزیلی‌های عشق فوتبال» حتما مشکلات جدی‌تری دارند که به عشق‌شان، فوتبال تا این حد بی‌توجهند. البته چون ورود خبرنگاران ایرانی به سائوپائولو با تاریکی هوا همزمان شد، همه منتظر شدند تا صبح فردا به امید اینکه اثری از شوق برزیلی‌ها ببینند. صبح چهارشنبه زمان خوبی بود که برای دریافت کارت‌های ویژه خبرنگاری، با حضور در استادیوم بزرگ کورینتیانس به دل جام‌جهانی بزنیم اما این بار هم تنها چند خیابان مانده به استادیوم می‌شد اثری از جام‌جهانی را دید. حضور پرتعداد مردم در اطراف ورزشگاه و شور هواداران تیم‌های مختلف در محدوده ورزشگاه این امید را ایجاد کرد که جام‌جهانی رنگ جدی به خود بگیرد اما بعد از بازی افتتاحیه، همه چیز به روزهای قبل برگشت و مردم در یکی از شهرهای بزرگ میزبان جام‌جهانی دوباره زندگی عادی‌شان را از سر گرفتند و حال و هوای جام‌جهانی فقط محدود به همان اطراف ورزشگاه می‌شد و این مردم «عشق فوتبال» به رتق و فتق گرفتاری‌های روزمره‌شان بازگشتند. این سرخوردگی نزد خبرنگاران و هواداران خارجی وقتی بیشتر جلب توجه می‌کند که تصورات قبلی از برگزاری جام‌جهانی در کشور فوتبالی برزیل در ذهن مرور شود. البته مصائب خارجی‌ها در برزیل فقط به این سرخوردگی محدود نمی‌شود. مشکلات برزیلی‌ها برای میزبانی جام‌جهانی به قدری زیاد است که خیلی‌ها نسبت به شایستگی برزیل در میزبانی جام‌جهانی آن هم پس از میزبانی موفقیت‌آمیز آلمان در جام‌جهانی 2006 به تردید افتاده‌اند. بی‌اطلاعی تقریبا کامل مردم این کشور به زبان انگلیسی یکی از جدی‌ترین مشکلات است. بین مسؤولان فرودگاهی و راننده تاکسی‌ها و فروشنده‌ها، معدود نفراتی زبان انگلیسی می‌دانند و آن معدود افرادی هم که زبان انگلیسی می‌دانند، اطلاعات زبانی‌شان در ابتدایی‌ترین حد ممکن است. همین مساله کار را برای خارجی‌ها و بویژه خبرنگاران دشوار می‌کند و این سختی وقتی بیشتر نمایان می‌شود که مجبور به گرفتن خدمات از آنها هستید. شاید اغراق نباشد بگوییم سخت‌ترین کار ممکن تهیه سیمکارت است. در برزیل مثل هر کشور دیگر دنیا، چند اپراتور تلفن همراه فعال هستند و هر کدام با تبلیغات گسترده سعی می‌کنند در رقابت با دیگر اپراتورها موفقیت بیشتری کسب کنند اما در میان همه اپراتورها 2 شرکت VIVO و oi بیشتر از همه حداقل در تبلیغات فعال هستند که اولی قدیمی‌تر است و دومی اسپانسر رسمی مسابقات جام جهانی. بنابراین خارجی‌ها برای انتخاب یکی از این دو طبیعی است که به اسپانسر رسمی فیفا اعتماد کنند. فروشگاه این اپراتور در مرکز رسانه‌ای ورزشگاه کورینتیانس است جایی که اکثر خبرنگاران و عکاسان خارجی برای خرید سیمکارت به آنجا می‌روند. بعد از اینکه به هر سختی و با زبان بی‌زبانی با ایما و اشاره به والنتیرهای برزیلی می‌فهمانیم که سیمکارت میکرو (مخصوص گوشی‌های اندروید و ios) می‌خواهیم، ابتدا 40 رئال (واحد پول برزیل) را می‌گیرند و سیمکارت را داخل گوشی می‌اندازند ولی بعد از اینکه سیمکارت را می‌فروشند، می‌گویند 24 ساعت باید منتظر فعال شدن سیمکارت بمانیم و این برای خبرنگاران که باید برای ارسال اخبار با کشورهایشان در ارتباط باشند یک فاجعه است. با این حال انتخاب دیگری نیست و باید به خاطر پولی که داده شده به همین سیمکارت وفادار بمانیم. البته این همه مشکل نیست. 24 ساعت که می‌گذرد متوجه می‌شویم سیمکارت فعال نشده. بازهم می‌توان از مشکلات برزیلی‌ها در میزبانی جام‌جهانی نوشت؛ مشکلاتی نظیر ساخت اتوبان‌هایی که به تازگی افتتاح شده‌اند و راننده‌های بومی از آنها شناختی ندارند یا اعتصاب‌هایی که برای چند روز رفت‌وآمد در شهرهایی مانند سائوپائولو را قفل کرد. با این حال برای اینکه بدانیم این مشکلات در تمام شهرهای میزبان جام‌جهانی وجود دارد یا فقط محدود به سائوپائولو می‌شود، باید منتظر بمانیم تا بعد از سفر به شهرهای دیگر به نمایی کلی از میزبانی برزیلی‌ها و کیفیت آن برسیم. تا اینجای کار که هیچ چیز با تصورات قبلی همخوانی ندارد و واقعا نمی‌شود خوشحالی واقعی از میزبانی جام‌جهانی را در چهره «مردم عشق فوتبال» برزیل دید.