گوش کن ای شیعه بر این شرح حال افتخار
این منم شمشیر شیر حق به نام ذوالفقار
این منم بیعت گر هر روزه دست علی
این منم حائل میان کفر و شرک و آن ولی
من به حق ای دوستان در آسمان گشتم پدید
تا نزول آیه «بر تو فرود آمد حدید»
سال‌ها من صیقل از دست ملائک خورده‌ام
تا که بر دستان قدرتمند او ره برده‌ام
وصل من چون شد مقرر در دل جنگ احد
افتخاری یافتم جایم دهد در دست خود
افتخار آشناییش از نبی آمد به دست
گرچه قلبم آهن است اما شدم من مست مست
او علی بود آنکه در هفت آسمان یکدانه بود
عالمی نامحرم غیب‌اند و صاحب خانه بود
من که می‌دانم خدا صورت ندارد یا دهان
چون دهان می‌داشت با نام علی خندد عیان
او همان نور و همان شور و همان مخمور حق
او همان یک پنجم تابش شده از نور حق
گرچه فرزندی ز خاک است او ولی بابای خاک
همسرش هم مثل او شد مادر بابای پاک
عالمی با اسم رمز یا علی آمد پدید
داغی عشق خدا با هیزم مهرش شدید
دست مولا بر تن پر نقش من بس خوش نشست
چون علی از دست پیغمبر گرفتم بین دست
آه گویی موج در توفان نهد دست خدا
عضوی از دست کسی گشتم که شد مست خدا
شیروار او گرد پیغمبر دوید و جنگ کرد
عرصه را بر دشمن جان برادر تنگ کرد
برق را گویی خدا در دست مولا داده بود
رعد او در پنجه شیر خدا افتاده بود
آری آری این منم آن برق ربانی منم
جلوه‌گاه قدرت آن یار جانانی منم
از وفاقم با علی جبریل آن دم زد هوار:
«لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار»
هر که را با پهلوی برّنده‌ام بوسیده‌ام
بی‌شک از بین زن و فرزند او برچیده‌ام
هر که را خشم علی سویش مرا راهی کند
تا ابد او را روان در راه گمراهی کند
وه چه پاکم گرچه هر دم رنگی از خون دیده‌ام
لیک هردم فاطمه با اشک خود ساییده‌ام
وقت هر جنگی روم پیش از علی ره وا کنم
وقت رقص است آن دمی کاندر کَفَش مأوا کنم
عین حقم من که هر دم با علی همره شدم
وه که داند از چه اسراری برش آگه شدم؟
با علی بودن چه دانی چون بود ای مدعی؟
با کسی کاو بانگ بر می‌دارد الحقُ معی
این منم سیف همان شاهی که سیف‌الله بود
کیست او کز سرّ مکتوم خدا آگاه بود
من ستون آن ستونم کاندر آن معراج یار
در «سحر» پرواز کرد و ماند تنها ذوالفقار