لبنان روزهای پرالتهابی را سپری می‌کند. هر چند به نوعی بحران در این کشور اپیدمی شده است و مردم و احزاب و سیاستمداران به تنفس در فضای بحران‌خیز لبنان خو گرفته‌اند، لیکن جنس بحرانی که این بار انتظار لبنان را می‌کشد، قدری متفاوت است. موضوع اعلام نتایج اولیه دادگاه ترور رفیق حریری یکی از مهم‌ترین موضوعاتی است که فضای این روزهای لبنان را پر تنش کرده و حتی ممکن است کشور را مجددا تا مرز جنگ‌های داخلی پیش ببرد؛ جنگ‌هایی که بین سال‌های 1975 تا 1990 در لبنان ادامه داشت و عملا از عروس خاورمیانه چیزی باقی نگذاشت. شایعاتی که درباره نتیجه رأی اولیه این دادگاه سیاسی منتشر می‌شود، از آن حکایت دارد که دادگاه مذکور برخی اعضای حزب‌الله لبنان را متهم به دست داشتن در ترور حریری کرده و مدعی شده است برخی مجاهدین مقاومت در ماجرای ترور نخست‌وزیر اسبق لبنان دخالت داشته‌اند. در آن سوی ماجرا هرقدر موضوع رسیدگی به ماجرای ترور به جد دنبال می‌شود، موضوع شاهدان دروغین در فراموشی خود‌ساخته‌ای گم شده است و دولت و نظام قضایی لبنان چشم خود را بر پرونده شاهدان دروغین بسته و آن را به‌کلی نادیده گرفته‌اند. موضوعی که حتی گفت و گوهای ملی لبنان را هم تحت‌الشعاع قرار داده است. نادیده گرفته شدن پرونده شاهدان دروغین سبب شده که به دنبال ابتکار ژنرال میشل عون مبنی بر عدم شرکت در گفت و گوهای ملی، اکثریت اعضای 8 مارس هم از این ابتکار حمایت کنند و در این جلسات شرکت نکنند و عملا این مذاکرات را به تعطیلی بکشانند. در شرایطی که مقاومت و لبنان با چنین چالش‌هایی مواجه هستند، رژیم صهیونیستی نیز می‌کوشد با توسل به راهکارهای مختلف فشارها را بر حزب‌الله تشدید کند. لذا اخیرا موضوع خروج از روستای غجر را مجددا طرح کرده و مدعی شده است که از این روستا که بخشی از خاک لبنان محسوب می‌شود، عقب‌نشینی خواهد کرد. در راستای همین سیاست، کابینه رژیم صهیونیستی چند روز پیش تصویب کرد که نیروهای این رژیم از بخش شمالی روستای غجر واقع در مثلث مرزی بین فلسطین اشغالی، لبنان و سوریه، خارج شوند. با این حال عقب‌نشینی رژیم صهیونیستی از این روستا تا حدی بعید به نظر می‌رسد چرا که اسرائیل پیش از این نیز به کرات موضوع عقب‌نشینی از غجر را مطرح کرده اما هیچوقت گامی عملی در این باره بر نداشته است. به‌واقع رژیم صهیونیستی با طرح موضوع عقب‌نشینی از غجر چند هدف را دنبال می‌کند.
اسرائیل در حال حاضر و در شرایطی که مذاکرات سازش به بن‌بست رسیده است، نیاز مبرم به بهبود چهره خود در نظام بین‌الملل دارد و می‌کوشد خود را حامی صلح و مخالف درگیری و نزاع نشان دهد. در این میان از نقش آمریکا هم نباید چشم‌پوشی کرد. ایالات متحده به رهبری باراک اوباما هم تلاش دارد به افکار عمومی جهان نشان دهد که به مساله خاورمیانه، فلسطین و لبنان اهتمام می‌ورزد از این رو رژیم صهیونیستی را به عقب‌نشینی از روستای غجر ترغیب می‌کند. افزون بر این اسرائیل می‌خواهد با عقب‌نشینی از این روستا به افکار عمومی جامعه جهانی القا کند که به قطعنامه 1701 شورای امنیت، تمام و کمال پایبند بوده و تمامیت ارضی لبنان را به رسمیت می‌شناسد. افزون بر این صهیونیست‌ها با عقب‌نشینی از این منطقه، به نوعی امنیت جانی سربازان خود را که هر روز از احتمال حمله حزب‌الله در بیم و هراس بودند نیز تضمین می‌کند و از هزینه‌های نجومی هم که صرف تامین امنیت نیروهای خود در این روستا می‌کند، می‌کاهد. اما به نظر می‌رسد اسرائیل با عقب‌نشینی از غجر بیش از همه تلاش دارد فشارها را بر حزب‌الله تشدید کند. اسرائیل به اتفاق همپیمانان خود در لبنان پس از عقب‌نشینی از غجر مجددا موضوع خلع سلاح مقاومت را طرح خواهد کرد. اسرائیل و همپیمانانش مدعی خواهند شد که با توجه به عقب‌نشینی کامل اسرائیل از خاک لبنان، حزب‌الله عملا نیازی به حفظ سلاحش نخواهد داشت. حال آنکه حتی به فرض خروج اسرائیل از غجر هم تمامیت ارضی لبنان حفظ نخواهد شد و رژیم صهیونیستی در صورت عقب‌نشینی، این روستا را نه به ارتش لبنان که به سازمان ملل و نیروهای یونیفل تحویل خواهد داد؛ نیروهایی که از هیچگونه همکاری با اسرائیل دریغ نمی‌کنند. نقض مکرر حریم هوایی، زمینی و حتی دریایی لبنان توسط اسرائیل و سکوت جانبدارانه سازمان ملل به خوبی نشان می‌دهد که دادن غجر به یونیفل سپردن گله به گرگ است.