مرتضي رضايي:
شانزدهمین دوره بازی‌های آسیایی گوانگجو شب گذشته با برگزاری اختتامیه در حالی به پایان رسید که کاروان ایران موفق شد بهترین نتیجه خود بعد از انقلاب اسلامی را کسب کند. دفتر بازی‌های آسیایی به میزبانی چین بسته شد تا تنها یاد و خاطره این بازی‌ها که همه مسؤولان اعتراف کرده‌اند بهترین میزبانی تا اینجای تاریخ بوده است در اذهان باقی بماند. امسال 20 مدال طلا آوردیم و طبق وعده‌ای که مسؤولان داده‌اند قرار است این مدال‌ها در بازی‌های آسیایی 4 سال آینده از 30 تجاوز کند. این یک امیدواری است که ورزش ایران تا 4 سال آینده پیشرفت قابل توجهی کند و بتواند رکورد بازی‌های آسیایی گوانگجو را بشکند. امیدی که با غیرتمندی جوانان در مسابقات چین دور از دسترس نیست و اگر ایرانی بخواهد هر کاری امکانپذیر است. فرق بازی‌های آسیایی از دوحه تا گوانگجو بیشتر از همه کشورها برای ایران مشهود است؛ آن هم در کسب مدال. در قطر به‌رغم اینکه سهم ایران 11 مدال طلا بود اما یکی از ضعیف‌ترین نتایج کاروان ورزشی کشورمان رقم خورد تا با 11 طلا، 15 نقره و 22 برنز ایران در رتبه ششم جدول رده‌بندی بازی‌های آسیایی قرار بگیرد. در قیاس با بازی‌های آسیایی دوحه جایگاه اول تا سوم جدول رده‌بندی مدال‌ها تغییری نکرده است و مثل همیشه چین، کره و ژاپن رتبه‌های اول تا سوم جدول رده‌بندی را به خودشان اختصاص داده‌اند و تنها جایگاه چهارم به بعد است که دچار تغییرات شده است. در دوحه چین با 166 طلا، 87 نقره و 63 برنز رتبه اول را به خودش اختصاص داد، کره با 58 طلا، 53 نقره و 82 برنز دوم شد و رتبه سوم هم با 50 طلا، 71 نقره و 77 برنز به ژاپنی‌ها رسید. طبق آمار تفاوت مدال‌های کسب شده 4 تیم اول در دوحه و گوانگجو 141 مدال در مجموع بوده است که رشد خوبی در بازی‌های آسیایی به حساب می‌آید. در بازی‌های قطر، قزاقستان در جایگاه چهارم قرار داشت و امسال ایران با افتخارآفرینی ورزشکارانش توانست برای نخستین‌بار پس از انقلاب با کسب 20 مدال، نمره بیستی از بازی‌های آسیایی گوانگجو بگیرد.
افتخارات ایران در بازی‌های آسیایی
نهمین دوره در دهلی‌نو 1982
کاروان ورزشی ایران در این دوره 4 مدال طلا، 4 نقره و 4 برنز کسب کرد و در مکان هفتم قرار گرفت.
دهمین دوره در سئول 1986
ورزشکاران ایران با 6 مدال طلا، 6 نقره و 10 برنز به کار خود خاتمه دادند و در مکان چهارم جدول
قرار گرفتند.
یازدهمین دوره در پکن 1990
ایران با کسب 4 مدال طلا، 6 نقره و 8 برنز به کار خود پایان داد و در رتبه پنجم ایستاد.
دوازدهمین دوره در هیروشیما 1994
کاروان ورزشی ایران با 9 مدال طلا، 9 نقره و 8 برنز در مکان هفتم قرار گرفت.
سیزدهمین دوره در بانکوک 1998
ورزشکاران ایران با 10 مدال طلا، 11 نقره و 13 برنز در مکان هفتم جای گرفتند.
چهاردهمین دوره بوسان 2002
کاروان ایران در این دوره صاحب 8 مدال طلا، 14 نقره و 14 برنز شد و در مکان دهم قرار گرفت.
پانزدهمین دوره در دوحه 2006
ورزشکاران ایرانی صاحب 11 مدال طلا، 15 نقره و 22 برنز شدند و در مکان ششم ایستادند.
شانزدهمین دوره در گوانگجو 2010
کاروان ورزشی ایران صاحب 20 مدال طلا، 14 نقره و 25 برنز شد و با مجموع 59 مدال در رتبه چهارم ایستاد.
پس از گوانگجو، حالا هدف لندن است
همینطور باید باشد که بهرام افشارزاده می‌گوید. باید بازی‌های آسیایی و موفقیت‌های کسب شده در آن را فراموش کرد و از حالا به لندن فکر کرد، اتفاق مهمی که بدون شک بزرگ‌ترین رخداد جهان است و همه کشورها هر چه که دارند در آن مسابقات رو می‌کنند. اگر هدف از همین حالا المپیک لندن باشد شکی وجود ندارد که موفقیت، مثل بازی‌های آسیایی که کمتر کسی فکرش را می‌کرد در لندن هم کسب خواهد شد.
بهرام افشارزاده، دبیر کمیته المپیک ایران با اشاره به این موضوع می‌گوید: «هیچ برگی بی‌اراده خدا زمین نمی‌افتد. اگر خدا بخواهد کسی به اوج برسد هیچ کس جلودار او نیست. از ماه آذر و درست یک روز بعد از انتخابات کمیته ملی المپیک و برای موفقیت در گوانگجو برنامه‌ریزی شد. هم سازمان و هم کمیته در جهت هدایت و راهنمایی کاروان قدم موثری برداشتند. خوشبختانه ما در این دوره مشکلات زمان مهرعلیزاده را نداشتیم. سعیدلو در جلسات کمیته حضور داشت و ما در جلسات سازمان. فضا، فضای کاری بود و فضای حاشیه نبود».
او این را می‌گوید و با اشاره به راهکارهای پیشرفت ورزش در کشور ادامه می‌دهد: «به ورزشکار باید رسیدگی کرد. با ماهی 500-400 هزار تومان که مربی، مربی نمی‌شود. اعزام‌ها نباید بی‌محتوا باشد. اصلا نباید یک ماه قبل از مسابقات هیچ تیمی اعزام شود. نباید ورزشکاران‌مان را خسته به مسابقات به این مهمی بیاوریم. اگر فضای ورزشی آماده نباشد، مربی و امکانات وجود نداشته باشد و مسؤولان توجه نکنند ورزش رشد نخواهد کرد. اگر پولی که خرج آفت و اعتیاد می‌شود را صرف توصیه جوانان به سمت ورزش کنیم برد کرده‌ایم. ما با ژاپن فاصله‌ای نداریم. قزاقستان را که قدرت بود پشت‌سر گذاشتیم. می‌توانیم به ژاپن هم برسیم». او ادامه صحبت‌هایش را به هدف‌گذاری درباره المپیک لندن معطوف می‌کند و می‌گوید: «از حالا باید برای 4 سال آینده برنامه‌ریزی کرد. از 10 آذر باید برای المپیک لندن کار ویژه انجام داد. باید شورای برون مرزی تک‌تک رشته‌ها را ارزیابی کند. روی رشته‌های مدال‌آور تاکید شود. ما چرا نمی‌توانیم سوم شویم. مطمئن باشید با توسعه ورزش نوجوانان به این مهم دست خواهیم یافت. ما آموزش و پرورش را که گهواره حرکت قهرمانان است رها کرده‌ایم. 800 میلیون بودجه رقم ناچیزی است. خیلی‌ها با عشق کار می‌کنند. ما گرگ باران دیده‌ایم و پشت این جایگاه چهارمی پنهان نمی‌شویم. می‌دانیم چشم رسانه هم دنبال ما است و باید درست کار کنیم. هیچ کاری نشد ندارد».
گوانگجو وظیفه مجلس را سنگین کرد
مثل یک قانون می‌ماند، وقتی بودجه باشد، سرمایه‌گذاری شود و تیم‌ها اردوهای مختلف آماده‌سازی را برگزار کنند شکی وجود ندارد که موفقیت کسب شده در بازی‌های آسیایی گوانگجو نه تنها تکرار می‌شود بلکه این احتمال هم وجود دارد که با کنار زدن ژاپن که سال‌هاست به جایگاه سومی تکیه زده است ایران در رتبه سوم آسیا قرار بگیرد. افتخارآفرینی ورزشکاران غیور ایران در چین بدون‌شک وظیفه مجلس را سنگین و سنگین‌تر از گذشته خواهد کرد. همین چند ماه پیش بود که در برنامه 5 ساله دوم و در حالی که همه چیز آماده بود تا بودجه یک درصدی ارگان‌های دولتی به حساب سازمان ورزش ریخته شود مجلسی‌ها با این امر مخالفت کردند تا شوک بزرگی را به بدنه ورزش، آن هم قبل از اعزام به بازی‌های آسیایی وارد کنند.
اما حالا شرایط کاملا متفاوت است و افتخارآفرینی ورزشکاران ایرانی یک بار دیگر این بحث را روی دایره آورده است که مجلسی‌ها می‌توانند با بازنگری شرایط واگذاری این یک درصد،بودجه مربوط را به ورزش اختصاص دهند.چند هفته پیش یحیی‌زاده رئیس کمیته ورزش مجلس در برنامه «ورزش از نگاه دو» جرقه این بحث را زد و مدعی شد که می‌توان رای صادر شده را یک بار دیگر بازنگری کرد.
اختصاص این یک درصد بودجه در سال رقمی در حدود 1000 میلیارد تومان می‌شود، رقمی که می‌تواند ورزش کشور را زیر و رو کند و حتی شرایطی را فراهم کند تا تیم‌هایی هم که شانس مدال‌آوری ندارند و اصلا همتی نمی‌شود تا برای آنها تشکیل اردو بدهند در رقابت‌های مختلف برای ایران کسب افتخار کنند. نگاهی به بازی‌های آسیایی گوانگجو دلیلی بر این ادعاست. با فاکتورگیری از نتیجه‌گیری تیم‌های گروهی (بویژه فوتبال که در این رقابت‌ها چهارم شد) به خوبی می‌توان این حقیقت را لمس کرد که اندکی سرمایه‌گذاری در رشته‌هایی مثل شنا، ژیمناستیک، ووشو، بوکس، شمشیربازی و... که یک دهم فوتبال هم سرمایه نمی‌خواهند، می‌تواند جایگاه ورزش ایران در آسیا و حتی جهان را تحت‌تاثیر قرار دهد. سازمان تربیت‌بدنی و بویژه کمیته ملی المپیک در این دوره تمام تلاش خود را کردند و الحق ایران را به مقامی رساندند که با بضاعت فعلی، جایگاه شایسته‌ای برایش تلقی می‌شود. این حقیقت است که باز گذاشتن دست مسؤولان سازمان تربيت بدني و کمیته المپیک برای سرمایه‌گذاری در رشته‌های مدال‌آور اعتماد خوب و شایسته‌ای است، چرا که آنها خودشان را در بازی‌های آسیایی گوانگجو ثابت کرده‌اند و می‌توانند با برنامه‌ریزی بلندمدت پاسخ اعتماد مجلسی‌ها برای تصویب بودجه یک درصدی را بدهند.