این موضوع که خیلی از منتقدان مورینیو عنوان میکنند آقای خاص اندیشههای تدافعی دارد، انتقادی کاملا غیرمنصفانه است. زیرا شما در یک سیستم میتوانید از «گرایش دفاعی» یا «روش دفاعی» استفاده کنید که مورینیو بر اساس روش مورد دلخواهش یعنی 1-3-2-4 مدرن در فاز اول (دفاع به حمله) از سیستم گرایش دفاعی استفاده میکند. ژوزه مورینیو زمانی که در ایتالیا بود علاوه بر 1-3-2-4 از روش 3-3-4 نیز استفاده میکرد ولی بر اساس فوتبال هجومی رئال تصمیم گرفت همان 1-3-2-4 را برای کهکشانیها انتخاب کند. مورینیو که سابقه شکست دادن بارسلونا را دارد بهخوبی میداند چگونه آنتیتزی مناسب برای مقابله با روش کاتالانها استفاده کند. بدون شک این بار نیز مورینیو پرس را از زمین حریف آغاز خواهد کرد و سعی میکند برابر 3 مرد دفاعی بارسلونا یعنی پویول، پیکه و بوسکتس از 1+2 بازیکن در یکسوم دفاعی بارسلونا سود ببرد. این موضوع موجب میشود روش 3 برابر 3 از زمین حریف آغاز شود و به آنها اجازه ندهد به برتری عددی برسند، دقیقا چیزی که اگر شاگردان گوآردیولا به آن دست پیدا کنند خیلی راحت میتوانند حریف را زمینگیر کنند. از سوی دیگر مورینیو باید برابر پرسهای همهجانبه بارسلونا از تاکتیک «ضدپرس با ارسال بلند» به زمین حریف استفاده کند. در اینجا مورینیو خوب میداند که نباید از ضریب ریسک بالایی استفاده کرده و برابر حملات بارسا تیمش را در دفاع محض حبس کند. این موضوع موجب میشود بازیکنان رئال برای گرفتن توپ از مهرههای خلاق بارسلونا ناخودآگاه به عقب بکشند و نتوانند نقشه B (فاز دفاع به حمله) را به موقع انجام دهند. البته با استفاده از 2 هافبک تدافعی که جلوی دفاع 4 نفره قرار گرفته آنها میتوانند در ضدحملات خطرناک باشند، به طوری که وقتی مدافعان به یارگیری «منتومن» مهاجم حریف میپردازند عمق پشت دفاع آنها خالی میماند، برای همین منظور یک مدافع دیگر مجبور است فضای خالی را پوشش دهد، درست همینجاست که نقش یک هافبک طراح یا به اصطلاح «هافبک 10» نمایان میشود. بدون شک مسعوت اوزیل به همین منظور در ترکیب رئالمادرید قرار گرفته و مورینیو با سبک خاص تفکراتش بار دیگر نقش هافبکهای شماره 10 را در فوتبال امروزی زنده کرد. رئالمادرید با این روش و بر اساس سرعت کریس رونالدو و دیماریا میتواند نقش هافبکهای نفوذی بارسا را خنثی کند. درست در اینجاست که بوسکتس باید یک خط به عقب بازگردد و دو بال کناری بارسا به دردسر میافتند.