جرمی اسکاهیل 18 اکتبر 1974 در شیکاگوی ایلینوی از پدر و مادری که فعال اجتماعی بودند متولد شد و در ویسکانسین بزرگ شد. او قبل از اینکه تصمیم بگیرد وارد دنیای پرتنش برقراری عدالت شود در چند دانشگاه محلی ویسکانسین و دانشگاه فنی درس خواند اما تمام آنها را نیمه‌کاره رها کرد و به مدت چند سال در ساحل شرقی در پناهگاه‌های بی‌خانمان‌ها مشغول به فعالیت شد. سپس به روزنامه‌نگاری روی‌آورد و کارش را با تولید برنامه جدید «دموکراسی، اکنون!» آغاز کرد. سپس در شبکه رادیویی پسیفیک مشغول تهیه گزارش شد و در عین حال تهیه‌کننده ارشد و خبرنگار برنامه «دموکراسی، اکنون!» شد. و در همین دوران بود که جنبه‌های مختلف روزنامه‌نگاری را به طور تجربی آموخت. او همچنین در تولید سریال تلویزیونی «حقیقت ترسناک» ساخت مایکل مور سال 2000 به عنوان تهیه‌کننده همکاری کرد. سپس در سال 1998 مشترکا با همکارش امی گوودمن موفق به دریافت جایزه «جورج پولک» به خاطر مستند رادیویی‌شان «مشق نظامی و کشتار: شرکت شورون و دیکتاتوری نفت نیجریه» که درباره نقش شرکت شورون در کشتن 2 فعال محیط‌زیست نیجریه تحقیق می‌کرد، شد. همان سال اسکاهیل به خاطر برنامه «دموکراسی، اکنون!» و برنامه رادیویی پسیفیک به عراق رفت و اثر تحریم‌های اقتصادی و بمباران منطقه پرواز ممنوع در شمال و جنوب عراق را بررسی و گزارش کرد. اسکاهیل در زمینه آزادی مطبوعات در ایالات متحده و سراسر جهان بسیار تلاش کرده است و درحال حاضر خبرنگار امنیت ملی مجله «نیشن» و عضو بنیاد پافین در موسسه نیشن است. او همچنین نویسنده کتاب پرفروش بلک واتر در سال 2007 و جنگ‌های کثیف در سال 2013 است. جرمی اسکاهیل به همراه دیوید رایکر فیلمنامه مستند «جنگ‌های کثیف» را نوشته و تهیه‌کنندگی مستند را نیز به عهده داشته است. «جنگ‌های کثیف: دنیا میدان نبرد است»، نامزد دریافت جایزه اسکار برای بهترین مستند شده است. در این مستند اسکاهیل و همکارش ریچارد قدم به افغانستان، سومالی و یمن می‌گذارند تا پرده از اسرار عملیات‌های مخفی که به وسیله سازمان سیا و
جی ساک هدایت می‌شدند، بردارند. در این بخش مصاحبه‌ای درباره فیلم با نویسنده و تهیه‌کننده این مستند شده است که از نظر می‌گذرانیم:
بابت موفقیت مستند به شما تبریک می‌گویم اما چرا نام «جنگ‌های کثیف: دنیا میدان نبرد است» می‌شود درباره آن توضیح دهید؟
ممنون، راستش را بخواهید از وقتی که خبر موفقیت این مستند را شنیدیم، من و ریچارد در حال ارسال ایمیل به تمام افرادی هستیم که در یمن، افغانستان و سومالی و هرجای دیگر با ما همکاری کردند. من امیدوار هستم مردم آمریکا اتفاق‌هایی که در روستای بادیه‌نشین المجاله یمن رخ داد، جایی که تعداد بسیاری از زنان و کودکان بر اثر اصابت موشک‌های کروز آمریکایی کشته شدند را بفهمند و به آن توجه کنند. جایی که
کاخ سفید تلاش کرد آن را مخفی نگه‌دارد و البته اعتبار آن را به دولت یمن واگذار کرد که ادعا کنند گروهی از افراد طالبان را به قتل رسانده‌اند. یا آن افراد بی‌گناهی که در افغانستان یا پاکستان بر اثر حملات هواپیماهای بدون سرنشین – پهپاد – کشته شدند را بشناسند. من آن را «جنگ‌های کثیف» نامیدم چراکه بویژه در این دولت، دولت اوباما، چنین وانمود می‌کنند که جنگی که علیه تروریست شروع کرده‌اند «پاکیزه» است و آنها با کمک پهپادها صرفا نقاط هدفمند را مورد حمله قرار می‌دهند اما حقیقت اینگونه نیست، زیرا این حملات هرچیزی هستند غیر از هدف نظامی و در بسیاری موارد ما حتی هویت افراد بسیاری که در حملات ما کشته می‌شوند را نمی‌دانیم. بنابراین من نام آن را «جنگ‌های کثیف» گذاشتم چراکه جنگ به وسیله پهپادها اصلا تمیز نیست و درعین حال اشاره‌ای هم دارد به جنگ‌های دهه 1980 جایی که ایالات متحده درگیر جنگ‌های کثیف آمریکای لاتین و مرکزی، در گواتمالا، نیکاراگوئه و هندوراس بود. در حال حاضر آمریکا همان روش را به کار گرفته و تبدیل به جوخه‌های مرگ شده است. در سومالی افرادی که آمریکا آنها را دشمن می‌داند
دسته دسته کشته می‌شوند و اینکه آمریکا در سومالی مزدور اجیر کرده است. درواقع اوباما با استفاده از این نیروها به جنگ‌های مختلف اعلان شده و نشده می‌پردازد. از طرفی دهه‌هاست که سازمان سیا به تربیت نیروهای شبه نظامی می‌پردازد و این عملیات را از دهه 1950 تا دهه 1970 شروع کرده است. بعد از 11 سپتامبر سیا دوباره تاحدی فعالیت‌هایش در این زمینه را ازسرگرفته و نیروی نظامی بسیار قوی «جی ساک– فرماندهی عملیات ویژه مشترک» را فعال کرده است.همچنین مفهوم دنیا میدان نبرد است در حقیقت چیزی نیست که من آن را ساخته باشم؛ آن یک اعتقاد است، یک اعتقاد نظامی که می‌گوید «باید برای جنگ در مکان‌های جنگی همیشه آماده بود و دنیا میدان نبرد است.» این اعتقاد نظامی می‌گوید اگر پیش‌بینی می‌کنید در کشوری احتمال جنگ و درگیری وجود دارد شما می‌توانید ارتش‌تان را به آن کشور اعزام کنید تا در میدان نبرد آماده باشند. اجازه چنین اقداماتی برای استفاده از نیروی نظامی پس از حملات 11 سپتامبر صورت گرفت و قانونی شد و سپس دولت اوباما در توضیح نسبت به حملات پهپادها در یمن به این قانون استناد کرد. آنها معتقدند چنین اجازه‌ای داشتند برای اینکه این افراد به حملات 11 سپتامبر وابسته بودند اما در حقیقت یکی از میراث‌های بادوام ریاست‌جمهوری اوباما این است که وقتی سیاست خارجی در میان باشد باید با سردی و بی‌احساسی تمام برخورد کرد.
نظرتان درباره فهرست کشتار و ترفیع جان برنان به عنوان رئیس سازمان سیا از سوی اوباما چیست؟ درباره تعریف‌شان از اینکه چه کسی باید بمیرد و چه کسی زنده بماند چه می‌دانید؟
اکنون خبردار شده‌ایم که آنها روزهایی به فهرست اهداف بالقوه‌شان نگاه می‌اندازند و در حقیقت به سه‌شنبه‌های ترور معروف شده است. فهرستی از اسامی افرادی که باید به قتل برسند به رئیس‌جمهور ارائه می‌شود و او درباره آن افراد تصمیم می‌گیرد. در اینجا گروهی هستند که تحقیقات لازم را برای قتل نفربعدی انجام می‌دهند. می‌دانم که حداقل 3 فهرست مجزا از فهرست کشتار وجود دارد: یکی در دست سازمان سیا، دیگری در دست جی‌ساک و سومی در دست انجمن امنیت ملی است و در این فهرست نام افراد مهمی وجود دارد که ایالات متحده قصد ترورشان را دارد. همچنین در کشوری مانند یمن، سیا و جی‌ساک هردو عملیات‌های جنگی انجام می‌دهند. در پاکستان که مدت بسیار طولانی این وضعیت بوده است.
جی ساک در سومالی عملیات‌های زمینی انجام داده است و سیا دست به حملات پهپادها زده است. جی‌ساک با هلی‌کوپتر وارد خاک کشورها شده و به سوی مردم موشک پرتاب می‌کند.
اما نیروی «جی ساک» به سبب قتل اسامه بن لادن تمجید شد. منظور عملیات گروه شش یگان ویژه نیروی دریایی است که زیر نظر «جی ساک» فعالیت می‌کند.
در حقیقت داستان جی ساک در بسیاری از جهات داستان دریاسالار ویلیام مک راون، یکی از قدرتمندترین چهره‌های نظامی است. او در زمان جنگ سرد عضو اصلی گروه شش یگان ویژه بود. در آن زمان فقط دو گروه از این نیروی ویژه وجود داشت که با نیروهای روسی می‌جنگیدند و سعی می‌کردند به آنها نشان دهند که از این دسته‌های نخبه و حرفه‌ای بسیار وجود دارد. سپس مک راون برای ایجاد گروهی که جی ساک نامیده شد بسیار تلاش کرد و فرماندهی این واحد را نیز بعدها به او واگذار کردند. درواقع مک راون کسی است که توانست با هدایت گروه تحت فرماندهی‌اش صدام را در عراق اسیر کند. سپس به همراه ژنرال استنلی مک کریستال با تاسیس شرکت کشتار، یکسری عملیات کشتار در عراق به راه انداختند. البته در آن زمان مک راون جانشین مک کریستال در جی ساک بود. آنها همچنین در بغداد زندانی مخفی به نام اردوگاه نما –NAMA - که مخفف Nasty A-Mlilitary Area است تاسیس کردند. در آن زندان اشخاص مهم بازداشت و زندانی می‌شدند. صدام وقتی دستگیر شد ابتدا در آن زندان نگهداری شد و بعدها زندان گوانتانامو و ابوغریب را راه انداختند و زندانی‌ها را شکنجه می‌کردند. البته تکنیک‌های شکنجه کردن‌شان از چیزی گرفته شده بود به نام تعلیم SERE که یعنی بقا، حمله، مقاومت و فرار. سپس آنها به شکنجه کردن سربازان خود پرداختند. مثلا آنها را تحت شکنجه غرق مصنوعی قرار می‌دادند یا دنده‌ها و دیگر اعضای بدن‌شان را می‌شکستند. این شکنجه‌ها براساس تکنیک‌های چین کمونیست و شمال ویتنام بود. آنها با اینگونه شکنجه‌ها، قصد داشتند سربازهای آمریکا را به نوعی تعلیم دهند که هر نوع شکنجه‌ای را تحمل کنند. سپس خود آن سربازها شروع به استفاده از این ترفندها علیه بازداشتی‌ها می‌کردند. درحقیقت آنها خودشان به دشمنی بی‌قانون تبدیل شدند و از این شکنجه‌ها در زندان‌هایشان مانند ابوغریب استفاده می‌کردند و هیچ کس هم به این زندان‌ها دسترسی نداشت. اما امروز آمریکا آن زندان‌ها را بسته است و ارتش ایالات متحده در حال عملیاتی است که آن را مکان‌های تصفیه می‌نامند، زیرا آنها دیگر افراد را به عنوان زندانی نگه نمی‌دارند و فقط به آنها اتهام جاسوسی زده و بازداشت‌شان می‌کنند. و این بار بازداشتی‌ها را در مکان‌های دور از هر نوع ارتباطی نگه می‌دارند و بعد مدعی می‌شوند که آنها زندانی نیستند و فقط تحت بازجویی قرارگرفته‌اند و گاه این بازجویی ماه‌ها طول می‌کشد. تحت فرمان اوباما افراد در زندان‌های کشتی‌های جنگی نگهداری شده و به‌مدت طولانی تحت بازجویی قرار می‌گیرند.
شما زندانی از این نوع در سومالی کشف کردید. درست است؟
در حقیقت آن یک زندان آمریکایی نبود. آنجا یک مرکز ضدتروریسم بود که توسط سیا و اطلاعات ارتش به راه افتاده بود و به تربیت نیروی اجرای عملیات جنگی توسط خود سومالی‌ها می‌پرداخت. به این افراد ماهانه 200 دلار پرداخت می‌شود تا علیه نیروهای افراطی الشباب بجنگند. سپس من متوجه شدم که در زیر زمین سرویس امنیت ملی که هزینه‌هایش توسط آمریکا تامین می‌شود افراد مهمی را در وضعیت بسیار بد و کثیف زندانی کرده‌اند و توسط بازجویان آمریکایی، فرانسوی و خارجی‌های دیگر بازجویی می‌شوند. درواقع بسیاری از این افراد از کشورهای دیگر مانند کنیا به دستور آمریکا ربوده شده و به سومالی و این زندان مخوف منتقل شده‌اند. به این زندان‌ها مکان‌های سیاه گفته می‌شود و افراد در آنجا شکنجه می‌شوند. در واقع از زمان بوش از این نوع زندان‌ها در لهستان، تایلند و جاهای دیگر وجود داشت. اوباما مدعی است که آنها مردم را زندانی و شکنجه نمی‌کنند اما این نوع زندان‌ها با دستور و بودجه شخص اول مملکت
- اوباما - اداره می‌شوند.
شما می‌خواهید در کتاب چه چیزی را به مردم [آمریکا ] بگویید و آنها متوجه چه موضوعی شوند؟
می‌خواهم به مردم بگویم در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که چندین نیروی شبه‌نظامی مخفیانه در حال عملیات هستند و خود را از دید خبرنگاران و کنگره مخفی کرده‌اند و دست به کارهایی می‌زنند که درنهایت همچون بومرنگ به سمت خودمان باز خواهد گشت. در حقیقت دولت با این کارهایش نسل جدیدی از دشمن علیه خود به وجود می‌آورد. اوباما به اینکه بسیاری از سران القاعده را به کام مرگ فرستاده است افتخار می‌کند اما این کار را با به خطر انداختن جان شهروندان بسیاری از کشورهای دیگر انجام می‌دهد. می‌دانید که من اهل نیویورک هستم. همیشه به این موضوع فکر می‌کنم که واقعا نمی‌شود با ترس اینکه هر لحظه ممکن است کنارتان بمبی منفجر شود زندگی کنید. مانند چیزی که در ماراتن بوستون رخ داد. می‌دانید! پس از آن اتفاق بسیاری از خشونت‌های نژادپرستی دیگری رخ داد. می‌خواهم بگویم در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که در برابر انتقام دیگران به سبب اعمال دولت‌مان در امان نخواهیم بود و باید به سیاست امنیت ملی خود نگاهی دیگر بیندازیم و مراقب باشیم که حادثه یازده سپتامبر بار دیگر تکرار نشود. مانند انور‌الاکی که سیاست‌های آمریکا او را از یک دوست به دشمن تبدیل کرد و گاهی فکر می‌کنم که چرا قتل او برای اوباما تا این حد مهم بود. طوری که بدون دادگاهی کردن او و فقط به جرم بیان عقیده‌اش به قتل رسید و بعد هم به وسیله پهپادها پسرنوجوان 16 ساله‌اش را ترور کرد.
رابرت گیبس، سخنگوی کاخ سفید به جای توضیح پرسش سی یرا آدامسون، خبرنگار که چرا پسر نوجوان انور را ترورکرده‌اند، پدرش را مقصر واقعی می‌داند:
سی یرا آدامسون: به نظر شما ترور انور العولقی که شهروند آمریکایی بود توجیه شدنی است؟
رابرت گیبس: نمی‌خواهم وارد این مساله بشوم. در هر حال او شهروندی‌اش را پس زده بود....
آدامسون: پسرش که هنوز یک شهروند آمریکایی بود.
گیبس: انور علیه مردم این کشور بسیار تبلیغ می‌کرد و به یکی از فرماندهان محلی القاعده تبدیل شده بود و عقایدش را با دیگران تقسیم می‌کرد و...
آدامسون: شما پسرش که یک شهروند آمریکایی بود را بدون گذراندن مراحل قانونی و بدون دادگاهی شدن به قتل رساندید و او حتی زیر سن قانونی بود.
گیبس: بد نیست بدانید خیلی بهتر است که پدری داشته باشید که نسبت به شما احساس مسؤولیت بیشتری کند. اگر آنها واقعا نگران سلامت و رفاه فرزندان‌شان هستند بهتر است وارد گروه القاعده نشوند و سرشان به کار خودشان باشد.
نظرتان چیست؟
رابرت گیبس باید به خاطر این حرف از خودش خجالت بکشد. چرا یک کودک باید به خاطر گناه والدینش مجازات شود. و این توجیه گیبس عذر بدتر از گناه است. باید از دولت آمریکا خواست تا پاسخ درستی درباره این مورد و موارد مشابه بدهد و اینکه ما داریم به کجا می‌رویم؟
منابع:
http://www.democracynow.org/2013/4/24/the_world_is_a_battlefield_jeremy
http://www.democracynow.org/2013/12/5/jeremy_scahill_oscar_nod_for_dirty
مترجم: نادیا زکالوند