رونالدو از خیلی جهات مفهوم کامل بودن از نظر قدرت بدنی را عوض کرده است. او آمادگی جسمانی را با سرعت و قدرت بدنی افسارگسیخته در هم آمیخته و قدرت بدنی را به تکنیک‌های ظریف ترجیح می‌دهد. وقتی بحث همیشگی در این باره در می‌گیرد که CR
7 بهتر است یا مسی، 2 فوتبالیست را می‌بینیم که رویکردهایی کاملا متفاوت به بازی دارند. توانایی استثنایی رونالدو در دویدن پشت مدافعان و زدن شوت‌های از نوع خاص خودش – که ضرباتی با انحراف و سرکش هستند که در آنها تبحر دارد– به اندازه پاس‌دهی و دقت در محوطه جریمه رقیبش موثر است. اما رونالدو هم ترفندهای پرشماری بلد است و مهارت‌های خاص خود را دارد و البته روی هر 2 پا راحت است و قدرت سرزنی‌اش باعث شده او را بتوان کامل‌ترین بازیکن نسل‌های اخیر دانست. آمار هجومی او برای رئال مادرید درباره ثبات او در یک‌سوم پایانی زمین به اندازه چند جلد کتاب حرف می‌زند.
مسی از نوع کاملا منحصر به فردی از بشر است، نه تنها در دنیای فوتبال مدرن بلکه در طول تاریخ فوتبال. مهارت‌های هوشمندانه و قدرت دریبل بی‌مانند او مرتبا پالایش می‌یابد و با بلوغ فوتبال او بهتر می‌شود. به جز توانایی‌های هجومی، کمتر کسی می‌تواند با سرعت و دقت در هنگام پا به توپ شدن او رقابت کند. او تنها 23 سال دارد اما فکر می‌کنیم همیشه در کنار ما بوده است. البته محال است بارسلونا را بدون چهره اسطوره‌ای‌اش فرض کرد که دارد در عمق می‌دود تا توپ را بگیرد و به سمت مدافعان وحشت‌زده حریف برود. تغییر پست او به مکانی مرکزی‌تر که با اصرار پپ گوآردیولا صورت گرفت، باعث شد او در مرکز رویدادها باشد، گزینه‌های بیشتری داشته باشد و به عنوان دیکته‌کننده بازی در پست جدید بدرخشد و البته گلزن برتر هم بماند. گل‌های فصل گذشته او طیفی از گل‌های تماشایی تا غیرمحتمل را شامل می‌شد. تلاش‌های او در فصل 11-2010 کمی کمتر شده اما قدرت گلزنی او همان اهمیت سابق در جست‌وجوی بارسلونا برای سومین قهرمانی پيايي لیگ را دارد.