احسان محمدی:
1- اوایل دهه 70 تیم باشگاهی گرمیو‌ی برزیل برای 2 دیدار دوستانه با تیم ملی و تیم امید به ایران آمده بود. حمید درخشان هافبک شماره 8 آن سال‌های تیم ملی با 2 گل آنها را بدرقه کرد ولی وقتی مقابل تیم امید قرار گرفتند نام تازه‌ای در ورزش ایران بر لب‌ها جاری شد، مهاجمی کوتاه‌قامت با موهایی صاف که انگار خیاط روزگار فراموش کرده بود کوک‌های آخر چشم‌هایش را باز کند توپ را با تیزچنگی قاپید و پشت سر مدافعان به تور دروازه رساند. گل زدن به یک تیم برزیلی لذت داشت، مهم نبود آنها ملوان‌های سائوپولو باشند یا ستاره‌های پالمیراس یا تیم دوم گرمیو، مهم این بود که ما به برزیل گل زده بودیم. آن بازیکن که گل را زد، کسی نبود جز خداداد عزیزی! بعد از چند درخشش دیگر، علی پروین که آن روزها مخالف سرسخت بودن سشوار در ساک‌های ورزشی بود او را به تیم ملی دعوت کرد، خداداد که بو برده بود با بودن فرشاد پیوس و صمد مرفاوی جایی برای او نخواهد بود با گفتن جمله «هنوز تیم ملی برای من زود است» ساکش را برداشت و به خانه‌اش در مشهد رفت.
2- استانکو پیرمرد کروات به ایران آمده و پرسپولیس عابدینی را سرو سامانی داده بود، گرچه پیوس را محترمانه وادار به خداحافظی کرد اما با تک گل‌های آن زمان 2 امتیازی محمود شافعی، راه قهرمان شدن در لیگ نوپای ایران را پیدا کرده بود. تیم که به بازی‌های آسیایی رفت استانکو از میان ستاره‌های آن زمان فوتبال انگشت روی نام خداداد عزیزی گذاشت و او را به عنوان یار کمکی همراه خود برد. خداداد با به ثمر رساندن چند گل حساس در دقایق پایانی پرسپولیس را به دور دوم رساند تا یکی از روزنامه‌های ورزشی آن روزها در درشت‌ترین تیتر ممکن، شوق‌آلود بنویسد: «خداداد را خدا داد!»
3- حالا دیگر همه او را می‌شناختند، مهاجم گریزپایی که راهش را از میان مدافعان آسان پیدا می‌کرد، درست مثل جوی باریک آبی که از میان صخره‌های سخت راهش را می‌گشاید. اندام ضعیف و پاهای کوتاهی داشت چنانکه شوت‌هایش حتی از توی 18 قدم به سختی به تور دروازه می‌رسید اما با ریزه‌کاری‌های خاص خودش همیشه توی 18 قدم بود. مسلط دریبل نمی‌زد اما توپ انگار با نخی نامریی به پاهایش وصل بود، توپ به چند نفر می‌خورد اما سرانجام موقع ضربه نهایی زیر پای پسر مشهدی فوتبال ایران بود. وقتی درمیانه دهه 70 لباس بهمن را پوشید و در یک صحنه گل‌محمدی و رهبری‌فرد و عابدزاده و... را دریبل زد و توپ را به تور قرمز‌جامگان چسباند، نامش باز تیتر یک شد، روزنامه‌ای نوشت: «خداداد نصف تیم ملی را دریبل کرد!»
4- محمد مایلی‌کهن تقریباً تمام بازیکنان فیکس و ذخیره پرسپولیس را به تیم ملي دعوت کرد، صدای فریاد روزنامه‌های طرفدار استقلال درآمد، پاشازاده و زرینچه و... پشت خط تیم ملی مانده بودند اما «رنجبران» مدافع راستی که تازه از برق به پرسپولیس آمده بود و روی نیمکت این تیم می‌نشست هم به تیم ملی دعوت شد. تیم در اولین بازی 1-2 به عراق باخت، مهدی مهدوی‌کیای جوان که تازه قرمز‌پوش شده بود و در این بازی هم در ترکیب قرار داشت نتوانست درخشش داشته باشد، هفته‌نامه منتسب به باشگاه استقلال به طعنه نوشت: «پیراهن تیم ملی برای مهدوی‌کیا گشاد است»! اما خداداد عزیزی در جام ملت‌های 1996ستاره‌ای بی‌همتا بود، پاس‌های فداکارانه‌اش را اگر فراموش کرده باشیم، آن گل تحقیر‌آمیزش به عربستان از خاطره‌ها نمی‌رود، جایی که با 2 بار توی سر توپ زدن چند مدافع عربستانی را به زیبایی از بازی خارج کرد، هرچند وینگادا همیشه می‌گوید در آن بازی به 7 بازیکن اصلی‌اش استراحت داده بود، برای ما فرقی نمی‌کند، آنها عربستان بودند با آن لباس‌های سبز حرص‌آورشان! مصاف دوباره ایران- عربستان اما تلخ بود، گل عزیزی به الدعایه آفساید اعلام شد، هنوز بعد از سال‌ها یادآوری‌اش کام را تلخ می‌کند، هفته‌نامه طنز و کاریکاتور به قلم علی درخشی طرحی کشیده بود که عربی دشداشه‌پوش وقتی عزیزی گل را زده بود با 2 چمدان پر از دلار دوان دوان خودش را به کمک داور رسانده بود و او هم که چمدان‌ها را دیده بود گل را مردود کرد! این کاریکاتور عقده‌گشایی همه ما بود! حالا « قند فریمان» با آن چشم‌های بادامی و لبخندهای مسحورکننده‌اش محبوب همه بود.
5- ... و سرانجام آن روز رویایی! «حالا یه توپ پشت مدافعان، خداداد عزیزی است و مارک بوسنیچ... گل... گل برای ایران... باز هم روی زمین....» این فریاد جواد خیابانی بود، مردی که در این بازی لقب «غزال تیزپای آسیا» را به او بخشید. ایران به جام جهانی رفت.
6-جام جهانی 1998 فرانسه، درگیری با جلال طالبی، بازی در بوندس لیگا و تیم کلن، درگیری با برند شوستر، رفتن به لیگ آمریکا و درگیری با... هنوز هم می‌توانید صحنه‌ای از درگیری‌های عزیزی را در خلال یک بازی در آن لیگ نامعتبر در سایت یوتیوب ببینید. بازگشت به ایران، درگیری با بلاژویچ بر سر پیراهن شماره 11 تیم ملی، قهرمانی با پاس، ضربه‌های کاشته و فنی، درگیری با جلالی، درگیری با دنیزلی، جنجال در مشهد، کتک‌زدن خبرنگار شیرازی، هیاهو در اهواز، تجارت قطعات خودرو، رفاقت با یاغی همیشگی مهدی هاشمی‌نسب و... اینها همه تصاویری از خداداد عزیزی هستند، مردی که 8 آذر هر سال بیشتر از هر روز دیگری یادش می‌افتیم، 8 آذر هر سال مردی مقابل ما می‌ایستد که هنوز چشم‌هایش بادامی است اما دیگر «قند فریمان» نیست، تلخ و تند زبان شده است، هرچه از گریزپایی‌اش کم شد زبانش تلخ و تیز‌تر شد و حالا کمتر کسی می‌داند او کجاست! ما مانده‌ایم با انبوهی از افسوس و حیرت برای مرد چشم‌بادامی فوتبال کشورمان! قضاوت دشوار است، شاید این ضعف بزرگ جامعه ما باشد که نمی‌داند چگونه ستاره می‌سازد و از آن تلخ‌تر اینکه نمی‌داند چگونه ستاره‌هایش
را حفظ کند.
7- نزار قبانی شاعر مشهور عرب نامه‌ای به
چریکی می‌نویسد:
.... چریک عزیز من! اسلحه‌ات را کنار بگذار، پوتین‌هایت را بیرون بیاور، هنوز در سفره نان هست، هنوز کنار سفره جا برای یک انسان هست... شاید بتوان به جای «چریک» نوشت، «خداداد»!...