ریکاردو زامورا
دروازه‌بان افسانه‌ای اسپانیا را می‌توان یکی از عوامل اصلی نفرت بین 2 غول اسپانیایی دانست. او در سال 1916 در تیم اسپانیول شروع به فعالیت کرد و بعد از 3 سال به بارسلونا پیوست. او همراه بارسلونا جام‌های متعددی را برد که مهم‌ترینش نخستین قهرمانی در کوپا دلری یا همان جام حذفی اسپانیا است. اوج نمایش او در المپیک سال 1920 بود که درخشش خیره‌کننده‌ای داشت و همین موجب اختلافش با خوان گمپر رئیس وقت بارسلونا شد. او از خوان گمپر درخواست بالا بردن مبلغ قراردادش را کرد ولی با مخالفتش روبه‌رو شد. همان سال به اسپانیول برگشت ولی یک سال از بازی محروم شد آن‌هم به دلیل رفتن بدون مشاوره با بارسلونا. او در سال 1922 رسماً به اسپانیول پیوست و 8 سال در این تیم فعالیت کرد که سال‌هاي خیلی بدی برایش بود. او در سال 1930 به رئال مادرید رفت و در این تیم موفق به نخستین قهرمانی رئال در لیگ در فصل 1932-1931 شد.
گئورگی هاجی
ستاره سابق فوتبال رومانی و یکی از بهترین بازیکن‌های تاریخ این کشور در همه باشگاه‌ها موفق بود الا در 2 غول اسپانیا!! او نخستین بار در تیم استوا بخارست رومانی درخشید و از آنجا (سال 1990) به رئال مادرید پیوست ولی در 2 سالی که در رئال بود درخشش قابل ملاحظه‌ای نداشت. او سال 1992 به برشیای ایتالیا رفت که آن موقع در سری B ایتالیا بازی می‌کرد وآنجا دوباره به اوجش برگشت و موفق شد به سری A صعود کند.
جام جهانی 1994 اوج نمایش هاجی بود و درخشش خیره‌کننده‌ای با تیم ملی رومانی داشت که موجب شد یوهان کرویف او را به کاتالونیا بیاورد ولی آنجا هم مثل روزهای رئال سال‌های بدی را سپری کرد و فقط یک سوپرجام اسپانیا حاصل 2فصل فعالیت در بارسا بود. او بعد از 2 فصل ناکامي در بارسلونا به گالاتاسرای ترکیه رفت وآنجا دوران درخشش واقعی‌اش را گذراند.
لوئیس انریکه
شروع این ستاره با تیم اسپورتینگ خیخون بود که مقامات رئال مادرید به استعداد او پی بردند و در سال 1991 با او قرارداد امضا کردند. ولی 5 فصل حضورش در مادرید خیلی ناموفق بود و در 157 بازی تنها 15 گل به ثمر رساند و همین موجب شد تا او انتقام سختی از این باشگاه بگیرد. او پس از اتمام قراردادش به عنوان بازیکن آزاد به صورت مجانی به رقیب سرسخت مادرید یعنی بارسلونا پیوست و آنجا اوج درخشش این ستاره بود. در ابتدا هواداران بارسا زیاد خوب از او استقبال نکردند (به علت پیشینه مادریدی‌اش) ولی با بازی‌های خیلی خوب او جای خود را در قلب هواداران ثابت کرد و به یکی از رموز توفيق باشگاه تبدیل شد.
انريكه تا سال 2004 دوران درخشانی را سپری کرد و در 207 بازی 73 گل به ثمر رساند. او در سال 2004 از فوتبال خداحافظی کرد و هم‌اکنون در کادر فنی تیم فعالیت می‌کند.
ساموئل اتوئو
مهاجم و ستاره بی‌چون وچرای بارسلونا در 5 سال اخیر که جایش در قلب همه هواداران بارسلونا پاک نشدنی است در باشگاه رئال مادرید اصلاً توجهی به او نشد. او در سن 16 سالگی (سال 1997) مورد توجه باشگاه رئال قرار گرفت و عضو این تیم شد ولی در 3سالی که در مادرید بود فقط یک بازی را به‌طور ثابت بازی کرد و همیشه به طور قرضی به این و آن تيم‌داده می‌شد تا اینکه در سال 2000 به طور کلی از این تیم جدا شد و به مایورکا رفت. در سال 2004 فرانک رایکارد او را به بارسلونا آورد و آنجا دوران اوجش را رقم زد و 5 سال رویایی با این تیم گذراند والحق والانصاف می‌توان او را بهترین مهاجم نوک تاریخ بارسلونا نامید. او در 5 سال در بارسلونا 3 عنوان قهرمانی در لالیگا، 2 عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان و یک جام حذفی به علاوه آقای گلی لالیگا کسب کرد اما نکته بارز در این 5 فصل رویایی انتقام سخت او از مادرید در تمام
ال کلاسیکو‌هایی بود که شرکت کرد.
میشل لادروپ
ستاره دانمارکی تیم رویایی کرویف دورانی عالي با بارسلونا گذراند ولی پایانش بسیار غم‌انگیز بود.
او در سال1989 بعد از دوران ضعیفش در یوونتوس توسط کرویف عضو بارسلونا شد وآنجا بود که دوران اوجش رقم خورد. او نتایج بسیار عالی با این تیم کسب کرد و 4 فصل پیاپی قهرمان لالیگا شد و یک قهرمانی لیگ قهرمانان به علاوه 2بار بازیکن سال لالیگا شدن نتایج بسیار عالی برای این ستاره بود ولی سال 1994 سالی بسیار پرحاشیه و جنجالی برای این ستاره بود. در آن سال بارسلونا روماریوی برزیلی را به خدمت گرفت و طبق قوانین اسپانیا در آن وقت نمی‌توانست همزمان با چند بازیکن خارجی دیگر بازی کند؛ چیزی که منجر شد کرویف از سیستم چرخشی استفاده کند و ضرر‌کننده‌اش اکثراً لادروپ بود. اما اتفاقی که موجب شد او از تیم جدا شود باخت در فینال لیگ قهرمانان برابر میلان آن‌هم با نتیجه تحقیر‌آمیز 0-4 بود. او در آن بازی حضور نداشت و سال بعد او را با پیراهن دشمن دیرینه یعنی رئال مادرید مشاهده كردند.
خاویر ساویولا
«خرگوش» لقبی است که به او داده شد. او تابستان 2001 از ریورپلاته به بارسلونا آمد و پیراهن افسانه‌ای شماره7 (که قبلاً مال فیگو بود) را به تن كرد. سال‌های اولیه‌اش سال‌های خوبی بود تا اینکه فرانک رایکارد آمد و زیاد به او اعتنا نکرد و در سال 2004 به شکل قرضی او را به موناکو فرستاد و از آنجا به سویا.
او دوران خوبی در سویا سپری کرد ولی در سال2007 بارسلونا قراردادش را تمدید نکرد تا به شکل بازیکن آزاد به رئال مادرید بپیوندد و پیراهن شماره 9 که مال رونالدوی افسانه‌ای بود را به او بدهند.
اما او در حدواندازه این پیراهن ظاهر نشد و مجبور شد تا در سال 2009 این پیراهن را به کریستیانو رونالدو بدهد و به بنفیکا برود. تا الان هم در بنفیکا خوب ظاهر شده است.
او در 119 بازی 49 گل با پیراهن بارسلونا و در 16 بازی فقط 4 گل با پیراهن رئال به ثمر رساند.اين مهاجم آرژانتيني هرگز در لباس رئال موفق نبود.
برند شوستر
ستاره سابق فوتبال آلمان و بارسلونا سال 1980 به این تیم آمد و همراه دیه‌گو مارادونا روزهای خوبی را سپری کرد. او 8 فصل کامل در این باشگاه درخشش خوبی داشت و توانست جزو 3 بازیکن برتر سال اروپا شود. اما در کمال تعجب هواداران او در سال 1988 به رئال مادرید رفت تا همه شوکه شوند.
اما او نتوانست در تیمی که ستارگانی نظیر هوگو سانچز حضور داشتند به‌خوبي ظاهر شود و موجب شد تا بعد از 2 سال به اتلتیکو مادرید برود و انگار مصر بود تا به همه تیم‌ها خیانت کند!!
او در 170 بازی 63 گل با پیراهن بارسا و در 62 بازی 13گل با پيراهن رئال زد.
او در سال 2007 به عنوان سرمربی به مادرید بازگشت.
به هر صورت زماني كه به عنوان سرمربي نيز در رئال مادريد مشغول به كار شد باز هم نتوانست آن طور كه بايد براي كهكشاني ها مثمر ثمر باشد. به هر حال برند شوستر از نگاه هواداران يك خائن است!
رونالدو
اسطوره بی‌چون و چرای فوتبال برزیل و جهان. بازیکنی که در تکنیک نظیر نداشت. در خیانت نیز کم‌نظیر بود. او در بارسلونا فقط یک فصل بازی کرد آن‌هم‌فصل 1997-1996 بود. ولی در 49 بازی برای بارسلونا 47گل به ثمر رساند!! چیزی که سابقه نداشت. در آن سال هم بهترین بازیکن دنیا شناخته شد. ولی اختلافات او با مسؤولان باشگاه موجب شد تا به‌رغم آن سال رویایی به اینترمیلان برود و آنجا نیز بدرخشد. او 5 فصل در اینتر بازی کرد و به‌رغم مصدومیت‌ها ولی باز هم بهترین بازیکن دنیا شد و در جام جهانی 2002 با درخشش بی‌نظیرش قهرمان جهان شد. ولی آن سال هم در انتقال عجیبش به رئال مادرید رفت و در تیم کهکشانی عضو شد. 2سال اولش خوب بود ولی بعد‌ها حاشیه‌های فراوان گریبانش را گرفت و موجب افت او شد تا اینکه سال 2007 به آ.ث.میلان پیوست تا مصر باشد به هر تیمی رفت خیانت کند. او با پیراهن رئال در 172 بازی 105 گل زد و یکی از بهترین بازیکن‌های تاریخ است.
لوئیس فیگو
شاید تا 100 سال دیگر نیز کسی جرأت نکند خیانت او را تکرار کند و به جرات می‌توان گفت او بزرگ‌ترین خائن تاریخ فوتبال و نماد خیانت یک بازیکن به تیمش است. او 5 فصل رویایی در بارسا سپری کرد تا قهرمانی لالیگا به علاوه بهترین بازیکن دنیا نصیبش شود. اما اتفاقی که در سال 2000 افتاد، باور نکردنی بود! او که همیشه یک بازیکن وفادار به بارسلونا نامیده می‌شد به یکباره با رقمی باور نکردنی به قیمت58 میلیون یورو به دشمن سرسخت بارسا یعنی رئال مادرید رفت تا خیلی‌ها از شنیدن این خبر سکته کنند!! او 5 فصل را در رئال به‌خوبی سپری کرد البته فقط از لحاظ بازی ولی از لحاظ روحی و حاشیه‌ای شاید هیچ بازیکنی مثل او نبود. او در ال‌کلاسیکوی 2000 در نوکمپ با استقبالی تاریخی روبه رو شد و همه از او با يك سر بریده خوک که اسمش را روی او نوشته بودند استقبال کردند. به علاوه چیزهایی که به او موقع کرنر زدن پرت می‌شد و هو شدن‌هایی که اعصاب همه را به هم می‌ریخت. خلاصه چندین ال‌کلاسیکوی جهنمی در نوکمپ برای فیگو موجب شد تا کاسه صبرش لبریز شود.