علی عالی:
اگر کمی بتوانیم از دیدگاه سیاه و سفید «روزمره» فاصله بگیریم، با پهنه‌ای از مدیریت ورزش روبه‌رو می‌شویم که نکات مثبت و منفی بسیاری دارد. روزی که علی سعیدلو جای علی‌آبادی را گرفت، 26 فدراسیون ورزشی به خاطر دوشغله بودن به صورت سرپرستی اداره می‌شد، ورزش در آن روزها اصلا روزگار خوبی نداشت و در آن یک سال برنامه‌ریزی مشخصی در فدراسیون و تیم‌های ملی وجود نداشت. نکته جالب اینجاست که تا همین چند ماه پیش هیچ پولی به فدراسیون‌ها تزریق نشده بود و اکثر فدراسیون‌ها نسبت به این بی‌پولی اعتراض داشتند. همین می‌شود که علی سعیدلو از سازمان ورزش به عنوان «ویرانه» یاد می‌کند. اما از سوی دیگر محمد علی‌آبادی را باید سردمدار تغییر نگاه حاکمیتی به ورزش دانست چرا که برای اولین‌بار پول ورزش را به جای اینکه صرف برخی رشته‌های خاص کند، صرف بسیاری از رشته‌ها کرد و به توسعه متوازن ورزش رو آورد. در حقیقت قبل از علی‌آبادی، ورزش درگیر توسعه «نامتوازن» بود توسعه‌ای که ورزش را به موجود عجیب‌الخلقه‌ای تبدیل کرد که دستان دراز و پاهای کوتاهی داشت، سر بزرگ و تنه کوچکی داشت اما بعد از حضور علی‌آبادی، سازمان مدیریتش را اینگونه القا کرد که ورزش‌های بسیاری وجود دارند که میزان دسترسی به مدال را افزایش می‌دهند و می‌توانند به رشد مدال‌ها کمک کنند. نکته مثبت دیگر توجه به ورزش بانوان بود که علی‌آبادی به درستی توانست آن را نهادینه کند و برای همین در سفرهای محمود احمدی‌نژاد به استان‌ها، سالنی مخصوص بانوان در هر شهرستان پیش‌بینی می‌شد. در حقیقت باید اینگونه نوشت به‌رغم همه انتقادات و مسائلی که وجود دارد، توسعه ورزش در دوران بعد از اصلاحات شتاب بیشتری گرفت و توجه بیشتری به آن شد و از سوی دیگر مدیران ارشد ورزش توجه خود را به رشته‌های خاص معطوف نکردند. شاید این موضوع وظیفه علی سعیدلو را سنگین‌تر کند و سازمان ورزش برنامه‌های بیشتری را در رشته‌های مدال‌آوری چون شنا و دوومیدانی بیندیشد و راهکار مناسبی را برای آینده پیش‌بینی کند. کلید موفقیت‌ها در «مدارس» نهفته است؛ جایی که شاید کمتر مدیری به آن توجه کند اما حضور کیومرث هاشمی در تربیت بدنی آموزش و پرورش و تجربه 4 ساله او در معاونت توسعه ورزش قهرمانی سازمان تربیت بدنی می‌تواند بسیاری از مسائل ریز و درشت را حل کند.