شروین طاهری:
«تیتو ویانوآ»! لابد می‌پرسید این اسم در ابتدای نوشته‌ای درباره مورینیو و ال‌کلاسیکو چه می‌کند؟ خب! ممکن است این نام برای خیلی‌ها معنایی نداشته باشد ولی قطعا برای یکی از «اجنه» این نام حکم «بسم‌الله» را دارد چون آن جناب «جن» می‌داند «ویانوآ» به چه حقیقت بزرگی درباره زندگی و حرفه‌اش اشاره کرده و چطور انگشت روی نقطه ضعفش گذاشت. پس اگر این مقاله را با «تیتو ویانوآ» آغاز کرده‌اید دست‌کم سعی کنید نام او را به خاطر بسپارید چون دوست و دستیار «پپ گوآردیولا»، صاحب یکی از مهم‌ترین جملات دنیای فوتبال است. در حقیقت به یادماندنی‌ترین جمله در دفتر خاطرات «ژوزه مورینیو» نه از زبان خودش بلکه درباره او: «مورینیو یک مربی فوتبال است که هیچ وقت درباره فوتبال صحبت نمی‌کند!»
شاید هیچ‌کس بهتر از «ویانوآ» به‌عنوان نفر دوم نیمکت بارسا نمی‌توانست نفر دوم سابق نیمکت
آبی و اناری‌ها را وصف کند چون او از «پپ» و بسیاری دیگر از اهالی باشگاه، کلیدی‌ترین حقایق درباره مترجم سابق پرتغالی که اینجا در نوکمپ تبدیل به یک مربی و سپس سرمربی تیم ب بارسا شد را شنیده است. تازه اگر خود «تیتو» مستقیما «ژوزه» و روحیاتش را از نزدیک لمس نکرده باشد.
پس به سادگی می‌توان دریافت که جمله بالا چقدر به حقیقت شخصیت «آقای خاص» سابق نزدیک است. چرا سابق؟ برای اینکه او دوشنبه‌شب 29 نوامبر در نوکمپ خفیف شد و شد «آقای خوار»!
به قول عادل فردوسی‌پور او از این پس به جمع مشتریان پروپاقرص ترانه «من دوشنبه‌ها را دوست ندارم» اثر آن خواننده انگلیسی می‌پیوندد و حتی شاید آن را به عنوان زنگ گوشی همراهش انتخاب کند چون اگر شما هم مغرورترین مربی فوتبال دنيا بودید و پس از یک عمر سرقت فوتبال در یک دوشنبه‌شب جهنمی دستتان جلوی 2 میلیارد نفر رو می‌شد، خب حق بدهید، شما هم دلتان می‌خواست هفته 6 روز داشته باشد و از سه‌شنبه آغاز شود. (برخلاف هفته‌های میلادی که به یکشنبه ختم می‌شوند و آغازشان از دوشنبه است.)
البته الصاق عنوان افتخاری جدید «آقای خوار» به مردی که 90 دقیقه در نوکمپ موش شد، الزاما به این معنا نیست که عنوان قبلی برازنده «مو» نبوده است، چون او شاید تنها آدم شناخته شده در فوتبال جهان باشد که لقبش یعنی همان «آقای خاص» رانه از هواداران دریافت کرده باشد نه از رسانه‌ها، ژورنالیست‌ها یا نه حتی از اطرافیان و بازیکنانش، بلکه با وقاحت خاصی خودش روی خودش لقب گذاشته و آن هم اینقدر پر طمطراق. البته مورینیو مربی بزرگی است و تنها کسی که ظرف یک سال 3 بار او را شکست داده است (2 بار در لیگ قهرمانان فصل گذشته و یک‌بار در ال‌کلاسیکوی دوشنبه) هم این موضوع را تایید می‌کند. «پپ» که علاوه بر شکستن تیم مورینیو، تابوی او را هم شکست در حرف‌های پس از ال‌کلاسیکوي پنج‌تایی، بزرگي مورینیو را تصدیق می‌کند حتی با اینکه «آقای خوار» چند دقیقه جلوتر با وقاحتی که تنها خاص خود او است پس از وحشیگری‌هاي عریان بازیکنانش در زمین، بازیکنان حریف را وحشی خطاب کرده بود. این آخرین باری بود که «مو» دهان باز کرد و به قول «ویانوآ» درباره فوتبال چیزی نگفت. اما خوشبختانه این‌بار همه دنیا آشکارا دیده بودند که وقتی پای فوتبال «ناب» و البته اخلاق «ناب» به میان می‌آید، مورینیو حرفی برای گفتن ندارد. پس او این‌بار نتوانست ضعفش را پشت ژست‌ها و کلمات و فرافکنی‌ها و از همه مهم‌تر «نتیجه» (نتیجه‌ای که تنها ملاک ارزیابی او است و او برای به دست آوردنش هرچیز دیگری را زیر پا گذاشته) پنهان کند.
مردی که چندصباحی همه را به این اشتباه انداخته بود که بهترین مربی دنیاست، در نوکمپ چنان در همه ابعاد خوار و خفیف شد که شاید خود با همه تمایلش برای تحقیر دیگران نتوانسته بود مربی دیگری را چنین تحقیر کند. او در هوایی که چندان هم سرد نبود روی نیمکتی منجمد شده بود که حتی بی‌لیاقت‌ترین مربیان آن در سال‌های اخیر چنین ژست عاجزانه‌ای نگرفته بودند و تیمشان در ال‌کلاسیکو این‌طور وانداده بود.
نه خوآنده راموسی که در سانتیاگو برنابئو 6 تایی شد و نه‌حتی گارسيا رمون که در خانه طوری به بارسا باخت که پشت‌سرش هواداران خودی به پا خاستند و برای رونالدينيو دست زدند.
در واقع نقش خود «رئال‌مادرید» و ستارگانش که بازنده بزرگ هر 5 کلاسیکوی دوران «پپ» بوده‌اند در این شکست 5 بر صفر آنقدر در مقایسه با «آقای خوار» کمرنگ بوده است که پاسی از این نوشته رفته و تازه برای نخستین‌بار در این پاراگراف واژه «رئال‌مادرید» هجی می‌شود.
رئال‌مادرید تا اینجای فصل در هیچ مسابقه‌ای شکست نخورده بود و همگی این را در تسخیرناپذیری مورینیو می‌دانستند اما به یاد آورید لحظاتی از مسابقه را که او به تسخیر روح فوتبال کاتالان‌ها درآمده بود و درحالی که تیمش با 4 گل همه چیز را باخته بود و دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت با بیش‌ترین تعداد بازیکن ممکن دفاع می‌کرد و طوری بازیکنانش را با آرایش دفاعی موسوم به تله آفساید «UP» چیده بود که تنها استنباط ممکن از این روش بازی، گل نخوردن بیشتر بود و بس، درحالی که تا همان جای کار مورینیو با سنگین‌ترین شکست دوران 11 ساله سرمربیگری‌اش تبدیل به یک موشینيوی بی‌عمل و بی‌رمق روی نیمکت شده بود. اما آخرین حربه او هم برای جلوگیری از درج نامش به‌عنوان یک شکست‌خورده بزرگ در تاریخ ال‌کلاسیکو بی‌اثر ماند. درحالی که خیلی از هواداران بارسا برای انتقام شکست سیاسی 11-1 بارسا به رئال در عصر دیکتاتوری فرانکو لحظه‌شماری می‌کردند و در طرف مقابل مادریدسيتا (لقب مادریدی‌ها) نگران بودند که در کمتر از 2 سال دوباره مقابل رقیب کاتالان شش‌تایی شوند اما در لحظات مرده آخر بازی بارسا فقط یک گل دیگر زد تا «پیکه» رو به کوله‌ها (هواداران بارسا) 5 انگشتش را به نشانه سلام بگشاید. اگر با فرهنگ لاتین آشنا باشید خواهید دانست که واژه «پنتا» هم به عدد 5 اشاره دارد و هم به دست و پنجه. پس 4، 6، 7، 8 یا هیچ عدد دیگری نمی‌توانست مثل 5 به شکل نمادین به «دست خدا» تشبیه شود که به صورت فرعون فوتبال سیلی می‌نوازد. بیچاره «آقای خوار»! او از این پس تا پایان دوران مربیگری‌اش به هر جایی وارد شود مردمی را می‌بیند که دستشان را بالا می‌برند و با پنجه گشوده به او سلام می‌دهند.