3 سال قبل در همین ورزشگاه آزادی و جالب‌تر از همه با قضاوت همین محسن قهرمانی، سپاهان موفق شد در حضور بیش از یکصد هزار هوادار پرسپولیس از سد این تیم با نتیجه مشابه 4 بر یک بگذرد. آن روز آخرین بازی‌اي بود که مصطفی دنیزلی روی نیمکت سرخ قرمزها نشست و پس از حذف پرسپولیس از جام حذفی دنیزلی از فوتبال ایران رفت تا ما بعدها بفهمیم چه مهره گرانقدری را در فوتبال‌مان از دست دادیم. اگرچه پرسپولیس هرگز با او قهرمان نشد اما یادآوری بازی‌های کاملا هجومی قرمزها، حس خاصی را به هواداران این تیم می‌دهد. اما این عقبگرد تاریخی لازم بود تا برسیم به شکست تحقیرآمیز 4 بر یک 2شب پیش در آزادی. اگر قرار به قیاس این دو باخت مشابه باشد تنها می‌توان از حیث نتیجه و یا حضور تکراری محسن قهرمانی آنها را در دو طرف کفه ترازو قرار داد چرا که نمایش 3 فصل قبل قرمزها با قبول 4 گل بسیار دل‌انگیز‌تر از آن چیزی بود که 2 شب قبل دیدیم. اینکه چرا پرسپولیس بعد از 3 سال باز به سپاهان 4 بر یک می‌بازد چندان مهم نیست بلکه نکته تامل‌انگیز آن است كه چه بر سر قرمزها آمده که آن کمیت ناامیدکننده را با کیفیتی به مراتب پایین‌تر تکرار می‌کنند؟ آیا این محصول تنها ماحصل از دنیزلی به دایی رسیدن است؟ قطعا پارامتر‌های دیگری هم در این بین هستند که شاید برای بهتر رسیدن به پاسخ باید از نقطه صفر شروع کنیم؛حبیب کاشانی.
از یک غریبه تا محبوب‌ترین مدیر یک دهه
تمام محبوبیت حبیب کاشانی وامدار قهرمانی پرسپولیس در لیگ هفتم است. او که افشین قطبی را به ایران آورده بود به بهترین شکل ممکن او را مدیریت کرد و حتی زمانی که سرمربی مستاصل با مثلث حاشیه این تیم (نیکبخت، شیث و مامانی) به بن‌بست تعامل رسید این کاشانی بود که نگذاشت بازیکنان تاثیر‌گذارش قربانی این اختلاف شوند. از ضبط پاسپورت قطبی گرفته تا کنترل و هدایت این مربی، همه و همه گوشه‌هایی از هنرنمایی کاشانی بود و هواداران پرسپولیس نادم از این موضوع بودند که چرا در ابتدای لیگ هفتم زمانی که محمدحسن انصاری‌فرد جای خود را به کاشانی داد آنقدر نسنجیده علیه این مدیر، موضع خصمانه گرفتند. پرسپولیس با گل دقیقه 7+90 سپهر حیدری سخت‌ترین انتقام را از سپاهانی گرفت که دقیقا یک سال قبلش با 4 گل قرمزها را در جام حذفی خرد کرده بودند. افتخار این انتقام تاریخی به اسم کاشانی ضرب شد و حالا او به قله رفیعی از محبوبیت رسیده بود. با این وجود به‌خاطر فعل و انفعالات سازمان ورزش، کاشانی از پرسپولیس رفت تا در روز نابودی تیم قهرمان در لیگ هشتم لااقل نامی از او در کنار قطبی نباشد. پس از حاج حبیب (نامی که لیدرها سخاوتمندانه به کاشانی داده‌اند) داریوش مصطفوی و عباس انصاری‌فرد سکان هدایت را در دست گرفتند اما تنها دشنام شنیدن از روی سکوهای سرخ، نصیب‌شان شد و خیلی سریع هر دو کنار رفتند تا مجددا مدیر محبوب به مجموعه سرخ بازگردد.
مدیری که توسط دایی مدیریت شد
زلاتکو کرانچار امید زیادی به موفقیت در پرسپولیس داشت اما درست زمانی که دوره آزمون و خطا را پشت سر گذاشته بود و می‌رفت نم‌نم با زیر و بم فوتبال از جنس فارسی‌اش آشنا و از قدرت سکونشینان در ایران آگاه شود و هزار و یک چم و خم دیگر، قربانی تصمیم کاشانی شد و جای خود را به علی دایی داد. باری نقطه سقوط کاشانی از همان روز نخست شروع شد؛ بیرون کردن کرانچار را نمی‌گوییم بلکه همان لحظه‌ای را نشانه می‌رویم که دایی در نخستین اقدام عجیبش قلم قرمز را روی نام عابدزاده کشید تا اسباب حضور محمدعلی یحیوی استقلالی (آن هم با کارنامه‌ای کاملا کاریکاتورگونه) را در تمرینات پرسپولیس مهیا سازد. مدیری که حتی سفرهای قطبی را کنترل می‌کرد از این لحظه به بعد شد ماشین امضا، پای تصمیمات عجیب سرمربی. نگاهی به وضعیت امروز دروازه‌بانان پرسپولیس به خودی خود گواهی‌دهنده این است که علیرضا حقیقی سانتی‌متری از گذشته‌اش فاصله نگرفته و همان دروازه‌بان جوان و خام است که بود. البته حرجی بر او نیست چرا که تمام افتخارات مربی اختصاصی‌اش این است که یک بار در جام باشگاه‌های آسیا کمر حجازی را شکسته بود. قرار است رحمان احمدی و حقیقی چه چیز تازه‌ای را از یحیوی یاد بگیرند؟ جواب سوال ما را کاشانی می‌داند؟ پس از خروج مهدی تارتار از پرسپولیس چیزی نمانده بود که جناب سرمربی در ادامه تصمیمات یک‌طرفه‌اش پای برادر گمنامش را نیز به پرسپولیس باز کند و چه خوشبخت بود حبیب کاشانی که رسانه‌ها با فشار مضاعف خود مانع این اتفاق نامیمون شدند. پرسپولیس به اندازه یک تاریخ پیشکسوت دارد آن وقت دایی برای دستیاری می‌خواهد نان شهرت در سفره خالی برادرش بگذارد. انفعال سوال‌انگیز مدیرعامل در آن واقعه، مهر دیگری بود بر مدیریت دایی بر او. البته در ادامه سکوت‌های کاشانی در قبال رفتارهای پرخطر دایی می‌توان به اخراج ناحق شیث رضایی و کریم باقری اشاره کرد. در روز بازی با سپاهان قطعا اگر کریم و شیث آماده در زمین بودند دیگر فرصت برای مجتبی شیری ناآماده به‌وجود نمی‌آمد تا چندین گل به زردهای نصف جهان تقدیم کند. با این وجود کنار گذاشتن باقری و رضایی را در کارنامه دایی لحاظ می‌کنیم و از بی‌تفاوتی کاشانی می‌گذریم.
کاشانی از زیر سایه دایی در می‌آید؟
روزنامه پرسپولیس با صاحب‌امتیازی حبیب کاشانی امروز رسما ارگان رسمی قرمزها به حساب می‌آید. البته تا قبل از بازی با سپاهان روند ناامیدکننده‌ای در این نشریه حاکم بود؛ آنها شده بودند بلندگوی دایی علیه فدراسیون و کمیته داوران. پرسپولیس در 5 بازی متوالی در دقیقه 90 به بعد گل خورد اما ارگان رسمی قرمزها نگاهی کاملا احساسی به این قضیه داشت و آنها بر خلاف رسالت مطبوعاتی‌شان، سعی می‌کردند به مخاطب قرمز بقبولانند که تنها این اشتباهات داوری است كه به‌جان تیم‌شان افتاده نه اشتباهات بزرگ علی دایی در امر بدنسازی و فنی.
با این وجود روزنه امید روز گذشته در روزنامه پرسپولیس دیده شد. آنها پس از رفتار عجیب دایی در قبال خبرنگار تلویزیون که درخواست مصاحبه کرده بود و جناب سرمربی با ادبیاتی سخیف گفته بود وقت لالا است نه مصاحبه، واکنش نشان دادند و از دایی خواستند در هنگام شکست پاسخگوی سوالات باشد. البته این تنها واکنش روزنامه پرسپولیس به باخت فاجعه‌آمیز قرمزها برابر سپاهان نبود و در صفحات لایی روز گذشته‌شان چند مطلب دیگر دیده می‌شود که در دل آن به اشتباهات سرمربی ناکام اشاره شده بود. با توجه به نظارت مستقیم کاشانی بر این نشریه، امید آن می‌رود مدیرعامل قرمزها با توجه به شکست پرسپولیس در همه بازی‌های حساس این فصل برابر مربیان استقلالی (مس، استقلال و سپاهان) بیرق استقلالش را در نشریه‌اش برافرازد.
چرا کسی به دایی و کاشانی حرفی نمی‌زند؟
این حرف تازه‌ای نیست و حتی خود حبیب کاشانی و علی دایی بارها آن را گفته‌اند که اتفاقات روی سکوها در اکثر موارد خودجوش نبوده و خیلی از مسائل در رفتار تماشاگران تاثیر دارد. مهم‌ترین اصل در این رابطه لیدرها معرفی شده‌اند که براساس اهدافی (مثبت یا منفی) سکوها را هدایت می‌کنند. برای مثال این هدف‌ها گاهی جدایی علی پروین و گاهی آمدن او بوده است. افشین قطبی هم رنج زیادی را در پرسپولیس از جانب سکوها متحمل شد و حتی کار به درگیری و فحاشی در رختکن و تمرین هم رسید. اما در روزهایی که پرسپولیس واقعا بد نتیجه می‌گیرد، در برابر اصلی‌ترین رقبایش تسلیم می‌شود و روز به روز از رسیدن به صدر ناامیدتر می‌شود کسی از گل نازکتر به دایی و کاشانی نمی‌گوید! از این بابت باید خوشحال بود اما این بدان معنی نیست که تماشاگران این خصلت بد را کنار گذاشته‌اند بلکه آنها کسان دیگری را هدف قرار می‌دهند. از قلعه‌نویی بنده خدا که تیمش را هدایت می‌کند تا کفاشیان که اصلا سررشته‌ای از فوتبال ندارد! وقتی دایی و کاشانی مصون می‌مانند و حتی تشویق می‌شوند آن هم توسط کسانی که به پروین هم رحم نکرده‌اند آیا نباید فکر کرد که سکوها به طرز عجیبی با اهدافی خاص هدایت می‌شود؟ تماشاگر عجول و نتیجه گرا که با یک باخت چشمش را می‌بندد، چگونه در یکی، دو مورد خاص حمایت را پیشه می‌کند؟!!! این سوال کوچکی نیست.