سیدبهزاد اخلاقی:
اجلاس سران ناتو با حضور روسیه 20 نوامبر به کار خود پایان داد. در این اجلاس برای نخستین بار دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه شرکت و با سران کشورهای غربی و اعضای سابق پیمان دیدار کرد و به توافقاتی دست یافت که به نظر می‌رسد در تاریخ 60 ساله ناتو بی‌سابقه بوده است. دشمنان پیشین سر یک میز نشستند و براساس حس دوستی درباره موضوعاتی چون جنگ 9 ساله افغانستان به بحث و تبادل نظر پرداختند. روس‌ها در این اجلاس به ناتو اجازه دادند محموله‌های نظامی خود را از خاک روسیه منتقل کند که پیروزی بزرگی برای پیمان آتلانتیک شمالی بود. اعضای پیمان آتلانتیک همچنین توانستند بالگرد‌های می– 17 را از روسیه رایگان دریافت کنند که این مهم نیز پیروزی برای آنها به حساب می‌آید. روسیه نیز در این اجلاس به یکی از اصلی‌ترین خواسته‌های خود یعنی مشارکت در طرح موشکی غرب دست یافت که درباره آن اکنون شبهاتی وجود دارد. دستگاه دیپلماسی خارجی روسیه از زمان پایان جنگ گرجستان تغییر جهت داد و اکنون مسکو و واشنگتن مناسبات نزدیک‌تری نسبت به دوران پوتین و بوش دارند. در مقابل این تحول روس‌های بسیاری از سیاست کشورشان در مقابل غرب ناراضی هستند و اقدامات مدودف را نوعی عقب‌نشینی می‌دانند. اتفاقی که روز 20 نوامبر در مناسبات میان روسیه و ناتو رخ داد را بسیاری به یک «برداشت محصول» تعبیر کردند. ناتو که روزی برای پیوستن اوکراین و گرجستان به ساختار خود روسیه را تحت فشار قرار داده بود و حمله روسیه به گرجستان را یک تهاجم نام نهاد اکنون از بیشتر خواسته‌هایش در سال 2008 عقب‌نشینی کرده و مسکو را به عنوان یک شریک در مشکلاتش می‌پندارد. یکی از سوالاتی که در مناسبات روسیه و ناتو بی‌پاسخ مانده است نقش اولیگارشی اطلاعاتی روسی در تعیین سیاست‌های کرملین است. دیدگاه سنتی مبتنی بر ساختار‌های جنگ سرد کماکان در روسیه وجود دارد و روس‌ها براساس این استاندارد‌ها مناسباتشان را با جهان غرب مدیریت می‌کنند. 2 دیدگاه در سیاست خارجی روسیه از سوی 2 شخصیت برجسته یعنی پوتین و مدودف دنبال می‌شود که نتایج متفاوتی را برای این کشور به دنبال داشته است. مدودف هدیه بزرگی به ناتو داد. عبور از خاک روسیه می‌تواند وضع جنگ در افغانستان را با تحول چشمگیری روبه‌رو کند. این اقدامات از سوی مدودف در حالی صورت گرفت که طرح پیوستن روسیه به سازمان تجارت جهانی تحت تاثیر تعمیق مناسبات میان روسیه و آمریکا با سرعت بیشتری در حال پیگیری است و سرمایه‌گذاری‌های آمریکایی در اقتصاد روسیه به همراه همکاری دو جانبه و نزدیک باعث شده است مدودف جایگاه یک مرد موفق را به‌دست آورد. براساس سیاست خارجی جدید روسیه این کشور در بخش‌های بسیار اندکی با غرب وارد مناقشه و درگیری می‌شود و مسکو به عنوان یک شریک در مناسبات با غرب در نظر گرفته شده است. روس‌ها با سیاست خارجی تازه خود کانون توجه خود را مسائل داخلی عنوان کرده و براساس این سیاست به افزایش تولید ناخالص داخلی و کاهش بودجه‌های نظامی روی آورده‌اند. این مساله باعث خواهد شد چهره تازه‌ای از روسیه موسوم به «خرس خوب» در صحنه بین‌الملل متولد شود. در غرب این تغییر جهت روسیه را به نوعی ساختار شکنی تعبیر کرده‌اند. با شرایط جدید طرفین می‌توانند به عنوان شرکایی که اعتماد بیشتری به یکدیگر دارند همکاری کنند. این همکاری در محدوده کاهش سلاح‌های اتمی تا نحوه برخورد با چین و اروپای متحد خواهد بود. نزدیکی روسیه به واشنگتن به دوری مسکو از اتحادیه اروپا منجر می‌شود که این مهم از سوی کرملین در اولویت قرار دارد. روسیه و آمریکا هر دو دارای محدودیت‌های بسیاری در سیاست خارجی‌شان هستند که نمی‌توانند از آنها چشم‌پوشی کنند. هر دو کشور انتخابات مهمی را در سال 2012 پیش رو دارند. این انتخابات می‌تواند مسیر 2 کشور رقیب را تغییر دهد. اگر مردم روسیه به مدودف در سال 2012 اعتماد کنند و آمریکایی‌ها نیز اوباما را بر گزینند جهان به سوی مسیري تازه گام بر می‌دارد.
منبع: نووستي