جان بروین:
در همایش زوریخ، جشن سکوت برپا شد و فضا بی‌تردید التهاب‌آلود بود. قهقهه سرمستانه پیشنهاد‌دهندگان فاتح به حقیقت تلخ آن شب بدل شده بود. با همه احترام برای بازندگان، آنها تیرشان به سنگ خورد و حالا باید صبر کنند بلکه نسلی دیگر از راه برسد و بختش را بیازماید.
همه اتهامات روی فیفا متمرکز شده است؛ بدنه اجرایی فوتبال که حالا اعتماد اندکی وجود دارد که کارت‌های میزبانی را بنا به مصالح فوتبال صادر کرده باشد.
دست‌کم انتظار می‌رود مطبوعات بریتانیایی فصلی سرگشاده را آغاز کنند و بعید است همتایان اسپانیایی‌شان هم خویشتنداری بورزند. فیفا هم کماکان دم از این خواهد زد که آنها برای گشودن جبهه‌های جدید، شهامت داشته‌‌اند. پیشنهاد روس‌ها نشا‌ن‌دهنده حقایق بسیاری بود در این باره که اروپای شرقی، یعنی پرجمعیت‌ترین حوزه دنیا، هنوز جام‌جهانی را لمس نکرده است. میزبانی المپیک هم برای آنها به 1980 باز می‌گردد آن هم در دورانی سپری شده و کاملا متفاوت. المپیک زمستانی در سال 2014 راهی سوچی در شرق دور روسیه می‌شود و 4 سال بعد از آن پهناورترین کشور دنیا، بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان را میزبانی می‌کند. 20 سال پس از سقوط دیوار آهنین، این روسیه است که می‌تواند چهره سرمایه‌داری و تجاری‌اش را به فیفا اثبات کند.
«کمپین روس» بر مبنای این ایده که «بگذارید جهان فوتبال بدون واسطه ملاقات کنند» و «بخت ما برای ملاقات با بقیه دنیا» متمرکز شده بود.
حالا با هم به ملاقات عظیم‌ترین استپ دنیا می‌رویم که ممکن است برخی بدون هیچ مزاحمی از ارزش اطلاعات به بیرون درز کردهای درباره رژیم و فرهنگ جدید آن بگویند که این روزها با ادعا‌های ویکی لیکس موجش روزنامه‌های جهان را برداشته است. اما «ولادیمیر پوتین» برنامه پرواز به سوییس را تنظیم کرد تا با آنهایی که تمنای قلبی‌اش را برآورده ساخته بودند جشن بگیرد، حتی اگر نفس حضور او باعث شود رقبا اتهام شکار شکوه را که زمانی به حاکمان شوروی نسبت می‌دادند به او بچسبانند.
اما اگر روسیه یک قدم به جلو برای آشنایی بیشتر باشد، قطر هنوز ناشناخته‌ترین است.
خاورمیانه یکی از مهم‌ترین مناطق به لحاظ «ژئوپلتیک» است و این حس در جهان موج می‌زد که این منطقه نامکشوف باید سرانجام ملاقات شود. قطر، کشور شیخ‌نشین کوچکی است که بسیاری از مظاهر غربگرایی را در آغوش کشیده، ظاهرا امن‌ترین گزینه در این منطقه برای غرب و شرق بوده است، در حالی‌که دوبی هم در حال حاضر به یک شیخ‌نشین مقروض بدل شده است.
این شیخ‌نشین کوچک چند وقتی است خود را به میادین بین‌المللی ورزشی رسانده است. همان‌طور که خیلی از ما (ژورنالیست‌های بریتانیایی)، تجربه دعوت توسط بخش روابط عمومی
یا آکادمی حمایت ورزش‌ها را داریم. آنها منابع مالی برای ساخت ورزشگاه‌های لازم برای قطر 2022 را فراهم کرده‌اند و اینها زمین‌های معمولی فوتبال نیستند. در آن تابستان که دمای هوا به 50 درجه سانتی‌‌گراد بالغ می‌شود آنها با فناوری به جنگ دما می‌روند و ورزشگاه‌های روباز، مجهز به تهویه مطبوع خواهند شد. در واقع آنها برای به دست آوردن میزبانی راه خوبی در پیش گرفته‌اند.
اما برای هواداران مسافر فوتبال هیچ مقصدی از میان جام‌های جهانی 2018 و 2022 ارزان نخواهد بود. بازدید از روسیه از آن سفرهای توریستی با شلوارک راحتی نیست و قطر هم کمابیش همین‌گونه است. وقتی کشوری با چنین سطح نازلی از زندگی مثل آفریقای جنوبی می‌تواند از شدت گرانی برای مسافران جام جهانی بیداد کند پس امید چندانی هم درباره قطر و روسیه وجود نخواهد داشت. اما آنها که از نزدیک تجربه آشنایی با اهداف فیفا از جام‌های جهانی را دارند می‌دانند که برای فیفا هواداران چیزی بیش از یک وسیله درآمد یا لباس برای تزئین تورنمنت‌ها نیستند. اما هدف بزرگ‌تر فیفا که بر انتخاب‌های اخیر تاثیر گذاشته است ایجاد خط مقدم‌هایی دوردست‌تر برای توسعه قلمرو حکومت خود است و بس. آیا حالا باید به خاطر پرنس ویلیام و معرفی دیپلماتیک دیوید بکام به آنها تبریک بگوییم یا اینکه به خاطر غیب شدن ناگهانی دیوید کامرون (بلافاصله پس از معرفی میزبان‌ها که البته انگلیس جزوشان نبود) درست برعکس پوتین که ناگهان در صحنه ظاهر شد. سایر اعضای تیم پیشنهاددهنده بریتانیا هم به دنبال توجیه به نظر می‌رسیدند. فقدان رهبری جامع مهم‌ترین اتهامی است که به تیم بریتانیایی وارد است و سخت بتوان گفت که حتي يكي از این اشخاص کت و شلواری مهم در مراسم معارفه، سلاح جنگی خوبی برای این کارزار محسوب می‌شدند. اگرچه آنها ترجیح می‌دهند رسانه‌های بریتانیا را مقصر بدانند نه خودشان را. کسب تنها 2 رای از کمیته انتخاب‌کننده که تازه یکی از آن 2 به آدم خودشان «جوف تامپسون» اختصاص داشت گویای بسیاری حقایق درباره نزدیکی آنها به سلسله‌مراتب فیفا بود که قطعا می‌توانستند توجه رای‌دهندگان را از رسانه‌های افشاگر متوجه منافع مهم‌تری کنند.
منبع: soccernet.com