کار ما با شما تمام نشده

وطن‌امروز:

نخستین نشست «اندیشه‌های راهبردی در جمهوری اسلامی» با حضور رهبر معظم انقلاب و ده‌ها نفر از اندیشمندان، استادان و صاحبنظران دانشگاهی و حوزوی، چهارشنبه شب برگزار شد. پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله‌ العظمي خامنه‌ای گزارشی از حاشیه‌های این نشست منتشر کرد. در این گزارش حاشیه‌نگاری آمده ‌است: تفاوت این جلسه با سایر جلسات کاملا محسوس است. برای افراد، کارت ملاقات با اسم صادر شده. برخورد حفاظت، در نهایت احترام است. در ابتدای حسینیه با شیرکاکائو و شیرینی پذیرایی می‌شود. در همان گوشه سالن و کنار در ورودی، مشغول بررسی نحوه تغییر جا هستیم که یک نفر از پشت‌سر سلام می‌کند؛ کسی که سلام کرده، میزبان اصلی برنامه است؛ رهبر انقلاب. پس از قرائت قرآن، واعظ‌زاده، دبیر همایش صحبت‌هایی کلی درباره برنامه می‌کند و همزمان اسلایدهایی روی پرده‌ها به نمایش درمی‌آید. اسلایدهایی که می‌گوید فقط 30 درصد مقالات از شهرستان‌ها بوده. اسلایدهایی که می‌گوید فقط 20 درصد مقالات از حوزه‌های علمیه بوده است. نوبت به سخنران‌ها می‌رسد. بیشتر صحبت‌ها معطوف به تعریف «الگوی اسلامی- ایرانی پیشرفت» است. فرق پیشرفت با توسعه، لزوم استقلال فکری، استفاده از مبانی الهی، محوریت عدالت، بهره‌گیری از اصول اسلامی، توجه به شرایط ایرانی، تغییر ادبیات حاکم، همراه کردن افکار عمومی، ضرورت جایگزینی الفت در جامعه به‌جای مدارج، تولید دانش برای تمدن‌سازی و ده‌ها نکته دیگر، محور صحبت 8 نفر از حاضران است که مقالات‌شان برای ارائه انتخاب شده است. بعضی نکات مطرح شده، بسیار جالب است. مثلا خانم دکتر علاسوند پیشنهاد می‌دهد که پژوهشگران کشور در زمینه ایجاد این الگو «استنطاق» شوند تا مقالات تولیدی، فقط تکرار دانسته‌های آنان نباشد. یا پیشنهاد خانم دکتر نصراللهی که با ته‌لهجه یزدی خواهان تعریف جوایز نوبل اسلامی با عنوان جایزه «صدرا» یا «رازی» می‌شود. جلسه طولانی شده و خستگی را در خمیازه‌های گاه و بی‌گاه بعضی میهمانان می‌توان دید. آن‌قدر که پروفسور رفیع‌پور می‌گوید همیشه در این ساعت خواب بوده و اصلا دلش نمی‌خواست جای رهبر باشد. اما رهبر با دقت به تمام حرف‌ها گوش می‌دهد و نکته برمی‌دارد. اواسط جلسه است که می‌فهمیم تمام این مقالات و دیگر مقالات رسیده به دبیرخانه همایش را رهبر قبلا مطالعه کرده‌اند. پس از 200 دقیقه، بالاخره نوبت به رهبر می‌رسد. ناگهان همه همهمه‌ها می‌خوابد. دیگر خبری از خمیازه هم نیست. همه روی صندلی‌ها کمر راست می‌کنند. «این نخستین نشست از نوع خود در جمهوری اسلامی است.» این جمله را کسی می‌گوید که از زمان تاسیس جمهوری اسلامی تا امروز، همیشه در بالاترین مناصب حکومت بوده است؛ عضو شورای انقلاب، نماینده مجلس، امام‌جمعه تهران، رئیس جمهور و حالا هم رهبر.

رهبر «الگوی اسلامی- ایرانی پیشرفت» را اینطور تعریف می‌کند: «الگو یعنی نقشه جامع، تا حرکت‌ها حدس و خطایی نباشد. اسلامی بودن یعنی مبنای اهداف، ارزش‌ها و راهبردها باید الهی باشد. ایرانی بودن یعنی علاوه بر توجه به شرایط جغرافیایی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و... ایران، این طرح را اندیشه‌ورزان ایرانی نوشته‌اند. پیشرفت هم یعنی حرکت رو به تعالی؛ چیزی غیراز توسعه، که دارای معنی و ارزش‌های مشخص در جهان امروزی است.» رهبر اما چند نکته مهم دیگر هم می‌گوید. اینکه اگر 4000 سوال وجود دارد، خیلی هم خوب است و باید جواب داده شود. اینکه این الگو، سند فرادستی همه اسناد، حتی سند چشم‌انداز 20ساله است. اینکه توانایی تعریف این الگو در کشور هست و باید همه ظرفیت‌ها فعال شود. رهبر، عرصه‌های پیشرفت را به 4 بخش فکر، علم، زندگی و معنویت تقسیم می‌کند و از اندیشمندان می‌خواهد که در تعریف این الگو به نکاتی توجه کنند از جمله تعریف دقیق مبدا و معاد، عدم تفکیک دنیا و آخرت، نگاه محوری به انسان در اسلام، تعریف حکومت، نگاه غیرمادی ولی ارزش‌مدار به اقتصاد و تولید ثروت، عدالت و ده‌ها موضوع دیگر. رهبر از حاضران می‌خواهد که کار را ادامه دهند و نشست‌ها، حلقه‌های فکری و مطالعات شخصی اساتید را درگیر موضوع کنند و حوزه و دانشگاه را وسط بکشند. او تاکید می‌کند که این کار، کار دولت و مجلس نیست و باید همه ظرفیت‌های علمی کشور به میدان بیایند و مرکزی هم به عنوان ستاد پیگیری این فعالیت‌ها تشکیل شود و در نهایت، آب پاکی را روی دست همه اندیشمندان کشور می‌ریزد: «با جلسه امشب، کار ما با شما تمام نشده.» بعد هم از همه می‌خواهد که نظرات‌شان را مکتوب کنند و به دبیرخانه بفرستند. جلسه که تمام می‌شود، همه‌چیز می‌شود مثل جلسات معمولی. همه هجوم می‌برند به سمت جلوی سالن و کنار رهبر. یکی از خانم‌ها چفیه رهبر را گرفته. یک عده هم نوشته‌های‌شان را به رهبر می‌دهند. کاری که هنگام شام هم ادامه دارد و مرتب پوشه‌های مقالات را به رهبر می‌دهند. شام که تمام می‌شود، باز هم دور رهبر جمع می‌شوند. یک نفر نظراتش را برای رهبر می‌گوید. رهبر به دقت گوش می‌دهد و در آخر می‌گوید: «این شفاهی گفتن فایده ندارد. نه من یادم می‌ماند، نه تکلیف شما رفع می‌شود. باید نظرات‌تان را بنویسید و بفرستید تا به دقت بررسی شود».