از ساعت 10 صبح به وقت محلی روبه‌روی هتل تیم ملی مملو از جمعیت بود، خیلی از ایرانی‌ها تنها به خاطر تماشای اولین نبرد ایران در جام بیستم فرسنگ‌ها راه تا کوریتیبا آمده بودند. به عقیده اکثر تماشاگران، این تیم با دوره‌های قبل خود تفاوت‌های فراوانی دارد ولی آیا می‌توان این تفاوت‌ها را درک کرد؟ آیا تیم ایران از دوره‌های قبل نتیجه‌گرا‌تر نشده است؟ اتمسفر جام‌جهانی تنها احساسات را برمی‌انگیزد و زمانی که احساسات بر عقل غلبه کند، نقاط ضعف را نمی‌توان دید.
نبرد در بایکسادا
نبرد ایران و نیجریه در حالی در ورزشگاه بایکسادا آغاز شد که خیلی‌ها اعتقاد داشتند نیجریه پسران کی‌روش را به راحتی شکار خواهد کرد. خیلی‌ها روی عقاب‌ها شرط بسته بودند ولی یک بازی کاملا دفاعی و بسته پر عقاب‌ها را قیچی کرد تا ایران به‌رغم تمام انتقادات در یک بازی تاکتیکی اولین امتیاز را به دست آورد. ایران در پرس کردن و ضدحمله خیلی با برنامه بود و همان ابتدای بازی زهر نیجریه را گرفت. شاید هم باید گفت کارلوس آنقدر خوش‌شانس بود که تمام نقشه‌هایش برای خنثی کردن نیجریه جواب داد. حتی از راه دور هم می‌شد ری‌اکشن‌های مرد پرتغالی را کالبدشکافی کرد. به نظر خیلی‌ها ایران «چرک» بازی کرد و به عقیده‌ای دیگر با برنامه نیجریه را متوقف کرد. البته تساوی در اولین بازی آن هم بدون دریافت گل شانس ایران برای صعود از این گروه عجیب و غریب را زیاد کرد. شاید این استدلال را بتوان با چند دلیل اثبات کرد؛ اول به نوع تفکر مربیان بازمی‌گردد، طوری که ترکیب ابتدایی دو تیم نشان می‌داد هیچیک از دو مربی دست به ریسک نزده‌اند و تیمشان را کاملاً محتاطانه ارنج کرده‌اند. این البته توسط کی‌روش هوشمندانه‌تر انجام شده بود؛ استفاده از نفرات کناری پرتعداد برای بردن بازی به این مناطق. آنچه پیش از بازی هم به نظر می‌رسید ایده تدافعی سرمربی پرتغالی بود که باعث می‌شد تیم ملی فوتبال کشورمان در بسیاری از دقایق بازی به جای بهره بردن از مالکیت توپ، به استفاده از فضاهای موجود بپردازد. این نکته مشخص بود که کی‌روش به هیچ‌وجه نمی‌خواهد در نیمه اول گلی دریافت کند و همین مساله میل ایران به گلزنی در نیمه نخست را نیز کم کرده بود. ناگفته نماند نظم تیم ملی که پس از دقیقه 20 واضح بود نیز ناشی از تفکرات کی‌روش و خواسته‌هایش از بازیکنان بود. نکته دوم درباره اتمسفر جام‌جهانی بود، شاید در همان ابتدای بازی معلوم بود جو جام‌جهانی خیلی‌ها را گرفته! به طور مثال در تیم ملی فوتبال کشورمان تنها گوچی و آندو بودند که از ابتدای بازی با روحیه و آرامش پای به میدان گذاشته بودند. حضور در جام‌جهانی روی این دو تاثیر چندانی نگذاشته بود و هر دو، جنگنده و موثر بازی کردند اما این قضیه برای سایر بازیکنان صدق نمی‌کرد. بویژه حقیقی و خسرو حیدری که بشدت تحت تاثیر میدان بزرگی به نام جام‌جهانی فوتبال قرار گرفته بودند. چهره حقیقی درون دروازه نشانی از یک دروازه‌بان ششدانگ و خونسرد نداشت. اضطراب حقیقی به خاطر احتیاط نیجریه چندان دیده نشد اما بازی پراشتباه خسرو حیدری که به جرات حتی یک حرکت سالم نداشت، نگرانی شدیدی به وجود آورده بود. این در حالی است که تیم ملی برای رسیدن به گل به حرکات و ارسال‌های خوب او نیاز داشت. البته حیدری با دوندگی زیاد سعی داشت مثبت ظاهر شود. عملکرد گوچی که به تنهایی روی بازیکنان دفاعی نیجریه فشار می‌آورد و به‌موقع پرس انجام می‌داد قابل توجه بود. ایران اگر در بازی اول چند گوچی از ابتدا در اختیار داشت، بازی شجاعانه‌تری مقابل تیم آفریقایی به نمایش می‌گذاشت و حتی می‌توانست برنده از میدان خارج شود. البته نباید از بازی موثر پولادی، منتظری و آندو هم به راحتی گذشت. سمت چپ ایران و راست نیجریه کاملاً در اختیار پولادی بود و او با حفظ تمرکزش تا پایان، چند موقعیت خوب گلزنی را از حریف گرفت. ضمن آنکه حرکات پا به توپ منتظری، شهامت این کار را به سایر بازیکنان نیز منتقل کرد. علاوه بر اینها جنگندگی آندو بار دیگر بسیار به کار تیم ملی فوتبال ایران آمد و او با دوندگی بی‌امان نشان داد سرباز فداکار ایران است. نکته آخر به نقش کارلوس بازمی‌گردد؛ کاری که کی‌روش کرد کمتر مربی داخلی می‌توانست در جام‌جهانی انجام دهد به طوری که نبض بازی بیش از آنچه تصور می‌شد در اختیار سرمربی پرتغالی کشورمان بود. بازیکنان ایران در نیمه دوم همگی خودشان بودند و کاملاً تفکرات تاکتیکی مربی را پیاده کردند. این خود گویای نقش پررنگ کی‌روش در نیمه مربیان بود. نکته قابل توجه دفاع منطقی و منسجم ایران بود که در هیچیک از دقایق بازی از قالب خود خارج نشد. حتی زمانی که حس می‌شد می‌توان مقابل نیجریه به برتری رسید کسی احساسی بازی نکرد. با این وجود تجربه کی‌روش تاثیر خود را گذاشت و ایران در نیمه دوم بازی خود را به حریف قبولاند، آنها اجازه ندادند نیجریه روی دروازه حقیقی خطرساز شود و روی تک‌موقعیت‌ها فرصت گلزنی نیز خلق کردند تا فرصت پیروزی، هرچند اندک تا پایان با ما همراه باشد.
حالا نوبت آرژانتین است
کارلوس بعد از بازی در محل میکسد‌زون با لبخندی روی لب جملاتش را اینگونه آغاز کرد: «خیلی از نتیجه به دست آمده خوشحالم. لازم است کمی واقع‌گرایانه به این مساله نگاه کنیم. بازی بسیار سختی را پشت سر گذاشتیم و خیلی خوب کار کردیم. برای توپ و فضا برنامه داشتیم و به‌خوبی جنگیدیم. تنها یک چیز در ذهن ما بود و به آن رسیدیم. به خاطر این عملکرد و این بازی باید بازیکنانم را تحسین کنم. آنها شایسته این هستند، چراکه زحمت زیادی کشیدند. خوشحالیم که تیم را در جام‌جهانی نگه داشتیم. حالا نوبت آرژانتین است و همانطور که گفتم خوشبختانه تیم در جام حضور دارد و می‌توانیم به برنامه‌هایمان ادامه دهیم. بازیکنان نیجریه با خودشان فکر می‌کردند که راه‌حل چیست و آن موقع زمانی بود که باید حمله می‌کردیم. آنها به خودشان می‌گفتند بازی سختی است. مهم‌ترین مساله این بود که ایران خوب دفاع کرد و یک بازی منطقی ارائه داد. من می‌خواهم بازیکنان خودم را تحسین کنم. آنها در ذهنشان این بود که به گل برسیم. هیچیک از دو تیم شایسته برد نبودند. این امتیاز عادلانه بود». در میان تمام جملات کارلوس یک جمله چشمنوازی می‌کند و آن «حالا نوبت آرژانتین است.» این جمله نشان می‌دهد کارلوس به بازیکناش یاد داده تا بازی به بازی جلو بروند حتی اگر هم در یک نبرد پیروز می‌شوند به هیچ عنوان نباید به عقب بازگشت چون آنهایی که حرفه‌ای هستند در زمان حال زندگی می‌کنند.