مهدی رحمانی که این روزها اولین ساخته بلندش «دیگری» را در حال اکران دارد، معتقد است: شرایط کلی سینمای ایران به‌گونه‌ای است که فیلم ساختن در آن کار پرریسکی محسوب می‌شود. حال اگر این فیلم، اثر اول کارگردان هم باشد، مشکلات و ریسک آن صدچندان می‌شود. این کارگردان سینما درباره حمایت‌های مختلفی که از ساخت و اکران این فیلم صورت گرفته، اظهار کرد: حس می‌کنم برای «دیگری» خیلی چراغ خاموش و بدون تلاش در جوسازی یا بهره‌مندی از حمایت‌های ویژه جلو رفته‌ام و اکنون بابت اتفاقات خوبی که برای این فیلم افتاده خدا را شکر می‌کنم. وی ادامه داد: البته در این میان از بسیاری موارد دلگیر و ناراحتم اما دوست ندارم که دیگر یاد این مسائل باشم و تنها دوست دارم که فیلم اکران خوبی داشته باشد و دیده شود. این کارگردان درباره چگونگی اعتماد بازیگران به یک کارگردان فیلم اولی هم گفت: محمدرضا فروتن و مریلا زارعی پیش‌تر با آقای نجفی همکاری داشتند و وقتی هم که فیلمنامه را خواندند، محمدرضا فروتن از آن خیلی استقبال کرد البته مریلا زارعی به دلیل کمرنگ‌بودن نقش کمی در پذیرفتن آن مردد بود که با توضیحات من مبنی بر اینکه این نقش به یک بازی حسی و درونی نیاز دارد و او به خوبی از پس این کار برمی‌آید، حضور در این فیلم را قبول کرد. رحمانی در ادامه گفت: برای من مهم بود که حتما این فیلم از بازیگران چهره بهره‌مند باشد، چرا که این موضوع هم در اکران موثر است و هم در فیلمسازی. کار کردن با بازیگران حرفه‌ای به‌مراتب راحت‌تر از کار با نابازیگر است. البته قبول دارم که عده‌ای از بازیگران به‌رغم چهره‌بودن بازی خوبی ندارند اما اگر کارگردان کاراکتر فیلمنامه را بشناسد و آن را خوب برای بازیگر توضیح بدهد و بازیگر هم کار خود را بلد باشد، نتیجه رضایت‌بخش خواهد بود و من فکر می‌کنم بازی‌های «دیگری» هم اینگونه است. رحمانی درباره کند‌بودن ریتم فیلم هم گفت: نمی‌خواهم از فیلمم دفاع کنم و بگویم فیلم بی‌نظیری ساخته‌ام اما ریتم این فیلم از ژانر آن نشأت گرفته‌است و با توجه به ژانر آن، نمی‌توان ریتم آن را خیلی تند کرد. شاید این فیلم در مقایسه با فیلم‌های روز سرعت کمتری داشته باشد اما براساس ژانرش سرعت خوبی دارد و من همواره تلاش می‌کردم که ریتم آن بیش از حد کند نشود و بیشتر به قصه پرداخته شود. وی درباره تاثیر ساخت «دیگری» در ادامه مسیر خود در سینما اظهار کرد: قطعا «دیگری» در ادامه مسیر تاثیر خواهد گذاشت و من از ابتدا بر این باور بودم که اگر فردی فیلمی بسازد باید آن فیلم به‌گونه‌ای باشد که بتواند پای آن بایستد، چرا که دیگران توجیهات ما را قبول نخواهند کرد و آثار ما همواره در کارنامه ما خواهند ماند و به دنبال ما کشیده می‌شوند.