1-
کنفرانس مطبوعاتی علی دایی در پایان مسابقه ایران و عربستان که با شکست 2 بر یک همراه شده بود، سرشار از اعتراض بود. خبرنگاران یکی پس از دیگری با در دست گرفتن میکروفن از علی دایی خواهش می‌کردند که با استعفا، فوتبال و تیم‌ملی سرزمین‌شان را نجات دهد. در این میان روزنامه‌نگاری جوان با مونولوگ خود جو کنفرانس را برهم زد. تحسین علی دایی به سبب نمایش خوب تیم او تا دقیقه 65 که برخلاف سایر دیدارهای این تیم بود. تغییر در چینش بازیکنان تیم‌ملی (نیمکت‌نشین شدن هاشمیان و حضور غلامرضا رضایی به‌عنوان مهاجم نوک در سیستم 1-3-2-4) موجب شده بود که تاکتیک دفاعی عربستان با شکست مواجه شود هر چند که بازیکنان ایران تنها یک‌بار دروازه این تیم را باز کردند. این تغییر نشان از تحلیل مناسب دایی پیش از مسابقه از مشکلات تاکتیکی و چینشی تیم خود داشت.
روزنامه‌نگار جوان در انتها به ضعف کادر فنی تیم‌ملی در کوچینگ حین مسابقه اشاره کرد؛ تاکید بر تصمیم سرمربی عربستان در تغییر سیستم و استفاده از ترفند تاکتیکی جهت خارج کردن هافبک‌های ایران از جریان بازیسازی و عملکرد نامناسب کادر فنی ایران که یا متوجه ترفند تاکتیکی همتای خود در تیم عربستان نشده بود یا راهی برای مقابله پیدا نکرده بود. صحبت روزنامه‌نگار جوان با 2 پیشنهاد به سرمربی تیم‌ملی به پایان رسید. اول اینکه کادر فنی تیم‌ملی دارای سابقه بین‌المللی به‌عنوان مربی و تصمیم‌گیرنده نیست پس برای رفع مشکل (کوچینگ حین مسابقه) از همکار جدیدی که توان اضافه کردن قابلیت عنوان شده به مجموعه تحت مسؤولیت شما را داشته باشد، استفاده کنید. دوم اینکه استعفا ندهید و با قدرت به کارتان ادامه دهید ولی با چشمانی باز مشکلاتتان را ببینید و درصدد رفع آنها برآیید.
علی دایی شبانه اخراج شد و تیم‌ملی ایران از روند رو به رشد خود (به اعتقاد نگارنده یادداشت) خارج شد و به جام جهانی صعود نکرد.
2-
پرسپولیس با علی دایی، سومین شکست پیاپی را متحمل شد و طی 3 بازی، 8 مرتبه توپ را درون دروازه خود دید. شکست‌ها با جنجال رسانه‌ای ناشی از کنار گذاشته شدن کاپیتان اول و دوم پرسپولیس همراه شده است و به همین دلیل دایی باید منتظر فشار فزاینده‌ای طی روزهای پیش‌رو باشد. شاید بازهم میکروفن و قلم‌ها به دست کسانی بیفتد که از دایی خواهش کنند استعفا بدهد یا از حبیب کاشانی بخواهند که او را اخراج کند. ولی آیا اخراج یا استعفای دایی می‌تواند پرسپولیس را نجات دهد؟
بر شکست پرسپولیس در برابر مس کرمان نمی‌توان ریشه‌یابی فنی انجام داد زیرا دیداری بود که با نگاه عادلانه باید مساوی به پایان می‌رسید. ولی شکست برابر سپاهان، ریشه فنی داشت. سپاهان در15 دقیقه پایانی نیمه اول و 30 دقیقه ابتدایی نیمه دوم با استفاده از برنامه پرس توپ در نیمه حریف، ارتباط مدافعان و هافبک‌های خلاق پرسپولیس را قطع کرد و به همین دلیل نوری به‌عنوان بازیساز اصلی پرسپولیس از جریان بازی خارج شد و آرفی که بر خلاف فیزیک مناسبش، توان اثرگذاری بر توپ‌های منتقل شده توسط بازی مستقیم مدافعان را ندارد تبدیل به یک هیچ‌کاره شد.
کادر فنی پیکان هم از همین برنامه استفاده کرد ولی تنها در 30 دقیقه ابتدایی نیمه اول. بعد از به ثمر رساندن 2 گل، ساختار دفاعی پیکان تا منطقه 6 قدم دروازه خود عقب نشست و هافبک‌ها و مهاجمان این تیم با اجرای برنامه پرس فضا، مدافعان پرسپولیس را مجبور کردند که با پاس‌های پیاپی عرضی به دنبال هافبکی قرمزپوش و بدون پوشش برای ارسال پاس بگردند. چینش اشتباه علی دایی در نیمه اول (تعویض نوری و فشنگچی در ابتدای نیمه دوم و بهبود شرایط پرسپولیس بیانگر اشتباه دایی در چینش اولیه بود) و اشتباهات نابخشودنی مدافعان میانی و هافبک دفاعی پرسپولیس که تقریبا همه تقابل‌های یک در مقابل یک را به بازیکنان سختکوش پیکان باختند موجب شکست پرسپولیس در قزوین شد؛ شکستی که دایی مقصر اصلی آن است.
3- ای‌کاش بازهم بین موج منتقدان، روزنامه‌نگار جوان داستان ما پیدا شود و به دایی بابت تغییرات مثبت پرسپولیس در فصل جدید تبریک بگوید. پرسپولیس با دایی تبدیل به تنها تیمی در فوتبال ایران شده است که فرم حملات تدریجی و متمرکز
(general attacking v build play) را اجرا می‌کند. مثلث‌های تهاجمی پرسپولیس در کانال مرکزی و کناری بارها ساختار دفاعی حریف را دچار مشکل می‌کند و تبدیل‌های سیستمی این تیم (1-3-2-4 به 3-3-4) در طول مسابقه از این تیم یکی از پیشرفته‌ترین تیم‌های فوتبال ایران را ساخته است که برخلاف رقبای خود (به غیر از ذوب‌آهن) نه بر اساس اتفاقات و خلاقیت بازیکنان خود بلکه با الگوهای مشخص تهاجمی به گل می‌رسد.
ای‌کاش روزنامه‌نگار جوان میکروفن را در دست می‌گرفت و رخ به رخ دایی به او می‌گفت: آقای دایی! به شما تبریک می‌گویم بابت پرسپولیس متفاوتی که ساخته‌اید ولی به شما یادآوری می‌کنم که فلسفه مربیگری شما برای تیمتان و البته خود شما خطرناک است. شما باید بدانید که در فوتبال امروز، نقش دستیاران برجسته‌تر از سرمربی است و باید به آنها اعتماد کنید و تا جایی که ممکن است از قالب یک تمرین دهنده و اجراکننده خارج شوید تا با تبدیل به یک ناظر کل، بهترین تصمیمات آخر را بگیرید. آقای دایی! تنها دستیار شما، در حساس‌ترین لحظات دیدار برابر سپاهان و پیکان، دور از شما و روی نیمکت نشسته بود در حالی‌که این لحظات، مهم‌ترین زمان برای همفکری و خلق ایده توسط همفکران شماست.
«دوستی می‌گفت که علی دایی، حتی در تجارت هم به معاونان و شرکای خود اعتماد نمی‌کند و در جریان توافقات تجاری مجموعه تحت امرش، از ابتدا تا انتها به‌تنهایی فکر می‌سازد و تصمیم می‌گیرد. انگار دایی عادت کرده که همه دنیا تنها روی انگشتان او بچرخد و این یعنی شکستن انگشت زیر بار همیشگی دنیا و البته سقوطی محتمل».