هیچ انقلابی متوقف نمی‌شود. مخصوصا زمانی که در فوتبال از لحاظ تاکتیکی به نگرش‌های جدیدی می‌توان دست پیدا کرد. درست مثل جام جهاني نوزدهم که به وضوح مشاهده کردید چگونه روش «1-3-2-4» جای «2-4-4» را پر کرد و خیلی زود به‌عنوان آنتی‌تز روش قدیمی شناخته شد. اگر قرار باشد بر اساس آمار و ارقام نیز به انقلاب روش
«1-3-2-4» در جام جهانی 2010 بپردازیم، باید عنوان کنیم 18 تیم از 32 تیم حاضر در این تورنمنت ترجیح دادند از این تاکتیک مدرن در ترکیب‌هایشان استفاده کنند. حالا باید اینگونه تصور کرد که آیا اجرا کردن این روش، کاری آسان به نظر می‌رسد یا اینکه بر اساس داشتن ابزارهای لازم تاکتیکی برای تیم‌ها قابل اجراست. بدون شک، تنها تیم‌هایی می‌توانند این روش را برای خودشان انتخاب کنند که از بازیکنان مورد نظر سود ببرند. ستاره‌هایی که می‌توانند با آمار دوندگی بالا و همین‌طور خلاقیت مناسب به اجرای این روش دست بزنند. چیزی که ما قبل از شروع جام جهانی در نزد بازیکنان بارسلونا دیدیم. بدون‌شک اولین فاکتوری که باعث میشود تا ما به برتری‌های این روش نسبت به دیگر سیستم‌ها پی ببریم این است که نحوه آرایش بازیکنان در زمین و در اختیار داشتن توپ و فضا باعث میشود تا روش «1-3-2-4» موردپسند مربیان قرار گیرد. به‌طور مثال فکر می‌کنید مزیت روش
«1-3-2-4» نسبت به «3-1-2-4» در چه نهفته است؟ اولین مزیت این روش به 2 بازیکنی که در کناره‌ها و درست یک خط عقب‌تر از مهاجم نوک قرار گرفته‌اند بازمی‌گردد. حضور این 2 هافبک چپ و راست که بیشتر در کارهای تهاجمی شرکت می‌کنند باعث میشود فضاهای لازم از کناره‌ها برای تیم در زمان حمله یا ضدحمله به‌وجود بیاید. هر 2 هافبک کناری که نقش «Winger» یا همان بال کناری را بازی می‌کنند می‌توانند به‌راحتی با «Full back» یا دفاع کناری جلوزن در طراحی حملات، تقابل خوبی داشته باشند. این موضوع سبب میشود تا تیم بر اساس برتری هندسی نسبت به حریف مقابل در شرایط بهتری نسبت به گل زدن قرار گیرد.
کلیدهای متفاوت در این روش
در این روش اگر «play maker» یا همان به‌اصطلاح هافبک خلاق تیم بتواند در کارهای دفاعی نیز شرکت کند به‌خوبی می‌تواند فاصله بین خط میانی و خط دفاعی را کاهش دهد. البته کلید اصلی این روش بیشتر به دست همان هافبک‌های دفاعی است که می‌توانند مهاجمان حریف را خنثی کنند. گرفتن فضاهای مناسب از حریف باعث میشود تیم شما در ضدحملات کمتر آسیب‌پذیر باشد. این مساله می‌تواند با پرس فضا یا پرس توپ از سوی هافبک‌های دفاعی تیم صورت بپذیرد. برای روشن شدن موضوع می‌توانیم به نقش چابی آلونسو در تیم ملی اسپانیا و یا سیدوکیتا در بارسلونا اشاره کنیم. بازیکنانی از این قسم می‌توانند نقشی کلیدی را ایفا کنند اما وقتی باز هم در مورد آنالیز خط میانی روش «1-3-2-4» بیشتر دقت می‌کنید می‌فهمید که تنها 2 هافبک دفاعی تیم نیستند که به‌عنوان شاه‌کلیدهای این روش در بازی مورد استفاده قرار می‌گیرند بلکه درست یک خط جلوتر یک هافبک خلاق که چند سطر بالاتر به آن پرداختیم به عنوان مکمل این 2 بازیکن نقش اساسی را ایفا می‌کند. البته باز هم باید اضافه کنیم پرس 2 هافبک دفاعی که جلوی دفاع 4 نفره قرار گرفته‌اند باعث میشود تا هافبک خلاق تیم، توپ را زمان بیشتری در اختیار داشته باشد. مساله «Timing» یا زمان یکی از فاکتورهای اصلی در این روش به حساب می‌آید. البته بازیکنی که قرار است در این پست بازی کند باید از خصوصیات فیزیکی مناسب، دوندگی بالا و خلاقیت و قدرت دریبلینگ خوبی برخوردار باشد. درست مثل ژاوی یا سسک فابرگاس. یا حتی می‌توانید به تیم‌های آلمان یا هلند دهه 70 و بارسلونا و اسپانیا در عصر جدید نگاه کنید. بازیکنان خلاق در این تیم‌ها با استفاده از تکنیک ذاتی خود، بازیکن حریف را تحت فشار قرار می‌دهند و صاحب توپ می‌شوند. اگر این اتفاق به‌درستی بیفتد آن زمان تیم می‌تواند در بهترین شرایط حمله قرار گیرد.
منبع: Guardian