درست در شبی که فلومیننسه پس از 26 سال قهرمان برزیل شد، چند هزار مایل آنطرف‌تر از اقیانوس آتلانتیک شمالی در ورزشگاه آنجلو ماسیمینو دارودسته سیسیلی‌ها متلاشی شدند. شاید از نظر خیلی‌ها پیروزی یووه برابر کاتانیا آنقدر مهم نیست که بیش از حد آن را بزرگ کرد ولی جهش تاکتیکی پسران بیانکونری به اندازه‌ای چشمگیر بود که ستایش رسانه‌های ایتالیایی را در صبح دوشنبه به خود اختصاص داد. شاید خیلی‌ها اعتقاد داشته باشند یوونتوس آنقدر روی نوار سینوسی حرکت کرده که این بار نیز پیروزی 3 بر یک برابر کاتانیا یک اتفاق از آن نوع همیشگی‌اش است ولی همه آنهایی که این دیدار را تماشا کردند می‌توانند با فرضیه ما مبنی بر اینکه یووه در پایان فصل به کابوس‌های همیشگی این سال‌ها پایان می‌دهد، موافق باشند. ضرب‌آهنگ جدید در فاز دفاع به حمله و با بازیسازی کراسیچ در روش 2-4-4 دل‌نری آنقدر موثر بود که نحوه به گردش در آوردن توپ از یک‌سوم میانی یووه تا یک سوم دفاعی کاتانیا با برتری هندسی پسران دل‌نری همراه بود. از سوی دیگر جدا از 2 گلی که کوالیارلا به ثمر رساند نحوه پرس کردن او و یاکوئینتا عملا به یوونتوسی‌ها اجازه می‌داد تا 1+1 بازیکن در برابر 2 دفاع میانی کاتانیا قرار بگیرند، همین مساله باعث می‌شد تا کراسیچ از جناح چپ فضای بیشتری در زمان ضدحملات در اختیار داشته باشد.
ریشه‌یابی بازیسازی کراسیچ
·la Máquina در زبان اسپانیایی به معنای ماشین است و کراسیچ با نحوه بازیسازی‌اش نقش موتور این ماشین را برعهده دارد. کراسیچ یکی از مهره‌های بازیساز یووه به حساب می‌آید. نقش او یا همان بازیساز، اصلی‌ترین طراح موقعیت برای تیمش محسوب می‌شود. بازیکنی که مانند قلاب، خطوط هافبک و حمله را به هم متصل می‌کند. زمانی که فوتبال تازه متولد شده بود و ترکیب‌های مختلف به آرامی راه خود را از میان هرج و مرج حاکم بر بازی باز می‌کردند، بازیساز‌ها، مهاجمان عقب‌کشیده‌ای بودند که وظیفه‌شان انتقال توپ از هافبک‌های کناری به مهاجمان نوک یا بال تعریف می‌شد. حالا این اتفاق به شکل کاملا کلاسیکی در یووه پس از مدت‌ها افتاده است و خط هافبک بیانکونری باوجود اینکه هنوز در نحوه چیدمان دفاعی‌اش ایراداتی دارد ولی خیلی منظم می‌توانند توپ‌ها را به مهاجمانش برساند.
زونال دیفنس
اگر یووه و جیجی دل‌نری تصمیم بگیرند از فردای بازی با کاتانیا به همین روش بازی کنند دیگر کسی نمی‌تواند فوتبال آنها را متهم به دفاعی بودن کند. دفاع 4 نفره بیانکونری یکشنبه‌شب از روش زونال دیفنس استفاده کرد. دل‌نری موفق شد نظام دفاع منطقه‌ای جدیدی به وجود آورد که در آن همه بازیکنان در دفاع حضور دارند و با پوشش بازیکن خودی امکان پیشروی را از حریف می‌گیرند. این سیستم دفاعی با نام انگلیسی زونال دیفنس شناخته می‌شود. سیستمی که یک دهه قبل ساچی تیم‌های خود را با آن وارد زمین می‌کرد؛ ۴ دفاع داشت و همین سیستم از جام جهانی ۱۹۹۴ تبدیل به سیستم غالب تیم‌های دنیا شد. پس از ساچی سایر مربیان ایتالیایی از جمله کاپلو، لیپی و تراپاتونی از این سیستم استفاده کردند و دیگر کسی تیم ایتالیا را به ارائه بازی دفاعی صرف متهم نمی‌کرد؛ زیرا تفکر جدید از عناصر دفاعی هم برای حمله کردن بهره می‌برد. مسابقات ایتالیا دیگر مکانی نبود که تنها همه به نمایش مانکن‌های خوش‌تیپ نگاه کنند، بلکه کارشناسان فوتبال هم بازی منسجم و دفاع «زونال دیفنس» ایتالیایی را مورد بررسی قرار دادند. زونال دیفنس مدرن مشخصاتی دارد که آن را نسبت به روش‌های پیشین متمایز می‌سازد.
۱)
در نخستین گام باید به این نکته اشاره کنم که چرا مربیان مدرن از سیستم ۴ دفاعه استفاده می‌کنند. اگر زمین فوتبال را به ۹ قسمت تقسیم کنیم (۳ قسمت در طول و ۳ قسمت در عرض) می‌بینیم که در سیستم 2-4-4 در ۷ قسمت بازیکن وجود دارد، در حالی که در سیستم 2-5-3 تنها ۵ قسمت از زمین اشغال می‌شود.
۲)
در زونال دیفنس همه بازیکنان وظیفه دفاعی و پوششی را همزمان دارند. یعنی درست است که مناطق زمین بین بازیکنان دفاعی تقسیم شده است و اگر مهاجمی وارد منطقه جدید شود بازیکن دفاعی تغییر می‌کند اما بازیکن پیشین همچنان در پشت مدافع جدید به کار دفاع مشغول می‌شود. بدین‌ترتیب مدافعان مدرن باید هم توانایی‌های یک مدافع پوششی را داشته باشند و هم توانایی‌های یک دفاع وسط سختگیر را.
۳)
مدافعان و بویژه مدافعان کناری باید خصوصیات تهاجمی داشته باشند. دیگر در فوتبال امروز کافی نیست که مدافع در جای خود بایستد و توپ‌ها را دفع کند، بلکه باید بتواند در امور تهاجمی به تیمش کمک کند. نقش مدافعان کناری که تا لب خط حرکت کرده و توپ‌ها را ارسال می‌کنند اهمیت زیادی دارد.
کاتانیا یک سال در خانه نباخته بود
سرمربی تیم فوتبال یوونتوس پس از پیروزی مقابل کاتانیا، عملکرد مهاجم تیمش، کوالیارلا را ستود.
لوییجی دل‌نری در گفت‌وگو با روزنامه اسکای اسپورت عنوان کرد: این برد و 3 امتیاز که با عملکرد درخشان تک‌تک بازیکنان و کار تیمی آنها به دست آمد، برای ما اهمیت بسیار زیادی داشت. غیر از 15 دقیقه اول که کاتانیا فشار زیادی روی دروازه ما آورد، در سایر دقایق کنترل توپ و میدان در اختیار ما بود و بازیکنان توانستند با گردش هوشمندانه توپ در زمین نبض بازی را در اختیار داشته باشند. در زمانی که تحت فشار بودیم، توانستند بخوبی حملات را مهار کنند و با به ثمر رساندن گل در بهترین زمان ممکن اجازه ندهند فشار کاتانیا ادامه داشته باشد. کاتانیا نزدیک به یک سال بود که در خانه نباخته بود.