امروز پنجم ماه محرم‌الحرام 1432 هجری قمری است. دهه اول محرم در حالی به نیمه اول خود رسید که زهیر بن قین در صحرای کربلا تلاش ناشیانه‌ای دارد تا به بهانه‌ای کودکانه خود را از کاروان امام عصرخود (ع) پنهان کند تا شاید جانش از برق شمشیرهای به ظاهر برنده یزیدیان در امان ماند و او ولو با ننگ غفلت، چند روزی بیشتر زنده بماند. اما به هر تقدیر در شب دهم، لطف حسینی ناجی او از ذلت ابدی می‌شود. حر بن یزیدریاحی هم که به فرمان ابن‌زیاد راه را بر امام عصر خود بسته است، نادمانه با امام(ع) و یاران اندکش نماز جماعت برپا می‌دارد تا شاید از سر لطف بیکران حسینی و دم مسیحایی امام رحمان به افتخار آزادگی نائل شود که بالاخره هم آنگونه می‌شود. در واقع سفره‌ای بیکران پهن است و تقدیر الهی است که هر کس نه آن روز بلکه در طول تاریخ بشریت متناسب با ظرفیت وجودی خویش از خوان گسترده ثارالله بهره‌ای درخور شأن برد. مثلا امروز در همه محله‌ها، تکایای عزاداری برپا شده و شهر سیاهپوش حسین عزیزی است که با فدا کردن جان خود درخت تنومند اسلام ناب محمدی(ص) را در مقابل توفان‌های سهمگین منیت‌ها و جاه‌طلبی‌ها بیمه ابدی کرده است. در یکسو مادران ایرانی با نوای حیاتبخش ماتم حسینی کودکان خویش را از جام عشق ولایت سیراب می‌کنند و در دیگر سو جوانان پاک‌فطرت ایرانی بی‌قرار دل به کربلا می‌سپارند و به تبعیت از شهیدان و امام شهیدان شعار راهبردی «راه قدس از کربلا می‌گذرد» را آگاهانه سرمی‌دهند. لابد روایت فتح هنوز یادتان است. شهید آوینی در شب عملیات می‌گفت: «شأن انسان در این است که از زمان و مکان و مقتضیات آنها فراتر رود و غل و زنجیر جاذبه خاک را از دست و پای روح خویش بگشاید. شأن انسان در ایمان و هجرت و جهاد است و هجرت مقدمه جهاد فی سبیل‌الله است. هجرت، هجرت از سنگینی‌هاست و جاذبه‌هایی که تو را به خاک می‌چسباند. گام بردار، امام حسین(ع) در صحرای کربلا انتظار تو را می‌کشد. یزیدیان می‌پنداشتند که ندای «هل من ناصر» سیدالشهدا(ع) در صحرای کربلا مدفون خواهد شد غافل از اینکه خداوند خمیره وجود مومن را با خاک کربلا و خون شهدایش سرشته است و تا شب و روز باقی است این پیوند تاریخی مومنین را به عاشورا پیوند می‌دهد، در عمق فطرت بیدار خواهد ماند و هر آن کس را که شنوای ندای باطن خویش است به صحرای کربلا خواهد رساند. اگر تو شب عاشورا در کربلا نبودی اکنون در سنگر خط شکن‌ها حضور داری و اگر توفیق حضور نصیبت شود افتخار سربازی امام زمان(عج) را خواهی یافت. آن گریه‌ها و این نماز است که تو را به عهد نخستین رجوع می‌دهد و اینچنین از جاذبه‌های دنیایی فراتر می‌روی. برخیز برادر! قافله کربلا روانه است. آواز جرس که از باطن ملکوتی انسان برمی‌آید، عشاق حرم را فرامی‌خواند. اما برادر! حب حسین در دلی بیدار می‌شود که از خود و آنچه دوست می‌دارد در راه خدا گذشته باشد. بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار شهری است در میان شهر‌ها و نامی است در میان نام‌ها. نه، کربلا حرم حق است و هیچ‌کس را جز یاران امام حسین(ع) راهی به سوی حقیقت نیست. کربلا! ما می‌آییم تا بر خاک تو بوسه زنیم و آنگاه روانه دیار قدس شویم».