عطر خوش بوی گل آنور دیواری تو
بیشتر دست مرا کاش نگه داری تو
با تو قرآن لب طاقچه را می‌شنوم
«من صدای نفس باغچه را می‌شنوم»
در خودش قدرت صد معجزه را جا داده
این دو تا دست که روی زمین افتاده
کیست این کوه که یک مشک به دندان دارد
چیست این عشق که هفتاد و دو مهمان دارد
کم نمی‌آورد این یکه‌سوار بی‌دست
کوه اگر روی زمین هم که بیفتد کوه است
«کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ»
در دل واقعه تصویر نماز گل سرخ
کار ما نیست تو را در دو، سه خط بنویسیم
بی‌تو تنها بنشینیم و فقط بنویسیم
آب را بعد تو صد مرتبه ما گِل کردیم
در هیاهوی زمین دست تو را ول کردیم
دست از شانه جدا را که همین نزدیکی‌ست
یادمان رفت خدا را که همین نزدیکی‌ست
یادمان رفت دل سوخته اکبر را
حنجر پاره و خونین علی‌اصغر را
یادمان رفت لب تشنه سقا را هم
بر سر نیزه سخن گفتن سرها را هم
... یادمان رفت گل آنور دیواری تو
یادمان رفت ابوالفضل علمداری تو
داشت می‌رفت سر چشمه سواری با دست
دشت لبریز عطش بود، عطش...اما دست
داشت می‌رفت بنوشد، نه بنوشاند آب
نه به تشنه خورشید، به آن بالادست
دست در آب فروبرد، فروپاشید آب
ریخت دریای سخاوت به دل دریا، دست
مشک سیراب شد از آب و فرات از عباس
تا کجا می‌کشد این بار امانت را دست؟
...تیغ‌ها پشت هم آهسته صدایش کردند
کم شده فاصله سینه صحرا تا دست
کیست یاری بکند یکتنه خورشیدش را؟
نیست دیگر به سر شانه این سقا دست
داشت می‌رفت سر چشمه سواری با دست
داشت می‌آمد از آن دور سواری بی‌دست