مرد خداجوی موسوی که سنگ پرتاب کرد، سر امام جماعت شکست. سر امام جماعت که شکست، قلب دخترکی که همین چند دقیقه پیش در تعزیه داشت نقش رقیه را بازی می‌کرد، شکست. آشوبگر عاشورا که سوت کشید، قلب جانباز شیمیایی تیر کشید. آمده بود میدان جمهوری اسلامی تا نماز ظهر عاشورا بخواند، نشسته. از همان روی ویلچر. مقابل پایگاه مقداد که از همانجا عازم جبهه شده بود و امروز در سالگرد آشوب عاشورا، متهمان فرعی و اصلی پرونده فتنه 88 دارند راست راست راه می‌روند و اینچنین است که آلوده‌تر از هوای تهران، حال و هوای عدالت است. مونوکسید کربن، یعنی عدم محاکمه فائزه هاشمی. دود یعنی مهدی هاشمی. دی اکسید ازت یعنی آقازاده‌ها و ذرات معلق یعنی همان که امروز ریه عدالت را اینچنین آلوده کرده است... می‌خواستم در سالگرد آشوب عاشورا دل نوشتی بنویسم از همان یک صفحه‌ای‌های «وطن امروز». آقایان قوه قضائیه اجازه ندادند. وقتی وبلاگم قطعه 26 را که آنجا «بابایم خامنه‌ای بود» برمی دارند و فیلتر می‌کنند، یعنی که ننویس! یعنی که از نظر دستگاه قضا، تو مجرمی. من که نفهمیدم به خاطر نوشته‌هایم راست به حج فرستادندم یا کج به دادگاه؟ مرا باش که چقدر زور زدم تا ثابت کنم حاکمیت در این نظام دوگانه نیست، اما از قرار اشتباه می‌کردم. گویا اداره‌های جمهوری اسلامی، تاب همه چیز و همه کس را دارند الا اراده‌های پولادین انقلاب اسلامی. یک بار نوشتم؛ ظاهرا از نظر بعضی‌ها سران فتنه اسی سگ دست و علی قالپاق و ممد تپل بودند. گویا دستگاه قضا، تاب نامه‌های سرگشاده خواص بی‌بصیرت و بیانیه‌های هتاکانه سران فتنه را دارد اما تاب از گل نازک‌تر گفتن ما را ندارد. با ماه در روزگار پس از فتنه عکس انداختن زیباست اما از آن زیباتر لااقل این است که وقت فتنه پرسه در مه نزنی. حال قوه محترم قضائیه به کدام دلیل وبلاگ قطعه 62 را می‌بندد و به خاطر توهین وبلاگ فلان به امام عزیز و سایت بهمان به رهبر حکیم، کاری با این رسانه‌ها ندارد.
لابد این را می‌رساند که از نظر دستگاه قضا، خواص بی‌بصیرت منزلت و شأنی بالاتر از همه حتی ولایت فقیه دارند. آیا جز این است؟ و اگر جز این نیست، این درد را به کجا باید برد؟ خداییش این همه در رسانه‌های خودی و غیر خودی علیه رئیس‌جمهور حرف زده می‌شود و توهین‌هایی روا می‌دارند که آدمی از بازگویی آن شرمش می‌شود اما ظاهرا نامه‌ای ولو صمیمی به بعضی‌ها در وبلاگی کوچک هم نمی‌توان نوشت. این برخورد ناعادلانه با وبلاگ قطعه 26 تنها یکی از نمونه برخوردهای قوه قضائیه با جوانانی است که رهبر انقلاب، «افسران جنگ نرم» خطاب‌شان کرد. لابد در 8 سال دفاع مقدس هم به همین شکل، بعضی‌ها از رزمندگان دفاع مقدس در نبرد با بعثی‌ها حمایت می‌کردند؟! و لابد متاثر از همین حمایت‌های خاص از خط مقدمی‌ها بود که امام جام زهر نوشید! عجبا! سایت بالاترین نتوانست قطعه 26 را هک کند اما قوه قضائیه توانست قطعه 26 را فیلتر کند! راستی! ما با چه کسی داریم می‌جنگیم؟ بعثی‌ها یا بعضی‌ها که از پشت خنجر می‌زنند؟ و راستی‌تر که چگونه است، جذب حداکثری شامل حال متهمی چون فائزه هاشمی می‌شود اما شامل حال وبلاگ افسران جنگ نرم نمی‌شود؟! آیا حداکثر وظیفه دستگاه قضا در قبال کسانی که در خط مقدم گوگل، از «خامنه‌ای دات‌آی آر» و با کمترین امکانات پاسداری کردند، بستن وبلاگ‌شان بی هیچ محکمه و دادگاهی است؟ آیا مهدی هاشمی و دیگر مجرمان هم در این دستگاه به همین شکل محاکمه می‌شوند؟ وا اسفاه! که بعد از فتنه، تیغ دستگاه قضا بیشتر گلوی بسیجیان را لمس کرده تا حرامیان را. وا اسفاه! که یک روز «کیهان» را می‌خواهند، دگر روز «وطن امروز» را، روز بعد «ایران» را و روز دیگر، «جوان» را و حالا هم سایت «مشرق» را می‌بندند و به راحتی آب خوردن فیلتر می‌کنند. و متاسفانه وقتی وبلاگ قطعه 26 را فیلتر می‌کنند، آنقدر شهامت ندارند که در صفحه بالا آمده، یک کلام بردارند بنویسند «این وبلاگ با حکم قضایی فیلتر شده است». چطور نصف شب نزدیک به شب عاشورا زنگش را می‌زنید، حکمش را هم لطفا بگذارید تا عموم بفهمند و ببینند که حق با «آوینی» بود: «در جمهوری اسلامی همه آزادند الا بچه‌حزب اللهی‌ها».
در قوه قضائیه‌ای که مهدی و فائزه هاشمی محاکمه نمی‌شوند، افتخار می‌کنم برای من به عنوان کوچک‌ترین بسیجی این نبرد 8 ماهه حکم جلب صادر می‌شود. خوشا به حالم؛ قوه قضائیه‌ای که کاری با زبان هتاک موسوی ندارد و به این کاری ندارد که او، امام را خطاکار و نظام را حکومت فرعونی خوانده، به راحتی آب خوردن زبان مرا در فضای سایبر می‌برد!
القصه! می‌نویسم چه شد تا همگان بدانند که ما حکومتی‌ها را چگونه برخورد می‌کند دستگاه قضا. دیر وقت بود که شماره خصوصی افتاد روی موبایلم. از 2 نیمه شب، نیم ساعت کم. که می‌توانست باشد و چه کاری می‌توانست داشته باشد؟ جواب دادم. گفت: حسین قدیانی؟ گفتم: بفرمایید. گفت: بی زحمت نامه‌ای که در وبلاگ‌تان خطاب به آقای آملی لاریجانی نوشته‌اید، بردارید. گفتم: شما؟ گفت: از دادستانی زنگ می‌زنم. گفتم: از کجا معلوم؟ گفت: حکم دارم. می‌خواهی برایت حکم را ایمیل کنم؟ گفتم: فعلا با این اوصاف، نامه را برنمی‌دارم تا فردا که با دوستانی امین مشورت کنم. گفت: من محترمانه به شما می‌گویم که به نفع‌تان است این نامه را بردارید و نمی‌خواهم چیزی بر دست شما (بخوانید دستبند) ببینم! گفتم: حالا تا فردا صبر کنید. گفت: اما شما فردا باید بیایی فلان جا. گفتم: حالا تا فردا. این مکالمه تمام شد و نیم ساعت بعد وبلاگ قطعه 26 را فیلتر کردند و من چه خوش خیال که فکر می‌کردم تا فردا مهلت دارم! نگو این مهدی هاشمی است که تا فردا و فرداها مهلت دارد، نه چون من یتیمی که بابایم خامنه‌ای است و مستاجر نیستم و خانه‌ام بیت رهبری است. و اما صبح آن روز، 3 شماره خصوصی دیگر زنگ موبایلم را به صدا درآورد. بی هیچ احضاریه‌ای دادستان مرا خواسته بود. نرفتم و گفتم: احضاریه بدهید تا بیایم.
من هم حقوق شهروندی دارم مثل آشوبگران عاشورا و مثل سران فتنه. و بعد نه به آن سوی خط که به دوستانم و با زبان طنز گفتم: این احضاریه باید خالی از اشکال حقوقی باشد و فی‌المثل نام پدرم را درست باید قید کنند که دست بر قضا پدر من هم مثل بعضی‌ها «علی اکبر» نیست و البته «اکبر» خالی هم نیست؛ «شهید اکبر قدیانی» است. قوه قضائیه باید این کلمه «شهید» را حتما در برگه حکم جلب و احضاریه درج کند و اما من زندان جمهوری اسلامی را هم جای مقدسی می‌دانم. تا حاکم «علی» است این فقط راهپیمایی‌های ما نیست که حکومتی است. زندان رفتن ما هم حکومتی است. این جان من و این حکم دستگاه قضا که با من هر چه کند، فقط یک چیز می‌گویم؛ بابای ماست خامنه‌ای.