در تمام این سال‌ها از آرسنال به‌خاطر فقدان کیفیت فیزیکی در مرکز زمین انتقاد می‌شده بویژه از وقتی که ری‌پارلور و بعد پاتریک ویه‌را هایبری را ترک کردند. اما حالا با حضور قدرتمند سانگ درست در جلوی دفاع خطی 4 نفره توپچی‌ها تیم ونگر متعادل‌تر از قبل شده است. سانگ به لطف قدرت و اراده آهنین‌اش برای خراب کردن حملات حریف و همین‌طور اضافه شدنش در مواقع حیاتی به قلب دفاع آرسنال تبدیل به یکی از کلیدی‌ترین بازیکنان آرسن ونگر شده است. وقتی هم که توپ زیر پایش است ناگهان با یک چرخش شخصیتی حیرت‌انگیز از هیولای هایپ دوباره تبدیل به مستر جکیل باوقار و یک پاسور تکنیکی می‌شود. اگرچه امروز در اولدترافورد آقای هایپ بیشتر از آقای جکیل به درد آرسنال می‌خورد.
وین رونی (من یو): بیرون آمدن از سایه
او در پیروزی حیاتی سال 2004 اولدترافورد که به برتری آرسنال در لیگ برتر پایان داد هم پنالتی گرفت و هم زننده گل دوم و تمام‌کننده بود. از آن موقع رونی نام خود را به‌عنوان یکی از کشنده‌ترین مهاجمان جهان بر سر زبان‌ها انداخته است، اگرچه این فصل به‌خاطر شایعاتی که روزنامه‌های زرد پیرامون زندگی شخصی‌اش به راه انداخته‌اند حتی آینده او در اولدترافورد به خطر افتاد.
حالا تنها با یک گل زده در این فصل لیگ‌برتر سایه‌ای چنان سنگین بر بزرگ‌ترین ستاره یونایتد افتاده که حتی ادعای فرگوسن مبنی بر اینکه مرد شماره 10 دوباره در قامت بهترین بازیکن جزیره قد راست خواهد کرد نیز نمی‌تواند از سنگینی آن بکاهد اما اگر قرار باشد حقانیت یک فوق‌ستاره را باور کنیم، زمانش همین 90 دقیقه در مقابل آرسنال است چراکه او با روحیه درهم شکسته‌اش به هیچ‌وجه توسط آرسن ونگر به‌عنوان یک خطر تلقی نمی‌شود و چه موقعیتی بهتر از این برای یک گلزن مادر‌زاد؟