روزي كه شكست‌ناپذيري آرسنال به سر رسيد

تام آدامز:

دوشنبه‌شب آرسنال از اولدترافورد دیدن می‌کند تا با منچستریونایتدی روبه‌رو شود که هنوز در لیگ برتر شکست‌ناپذیر مانده است.

سر الکس فرگوسن هم در یک خوشامدگویی طعنه‌آمیز به آرسن‌ونگر و شاگردانش آنها را «تفاله شکست‌ناپذیران» خواند تا اشاره‌ای کرده باشد به نبرد فصل 4-2003 دو تیم که یونایتد بر آرسنالی پیروز شد که حقیقتا «شکست‌ناپذیر» بود و 49 بازی بود که جلوی هیچ رقیب لیگ برتری وا نداده بود. در آن روز در اولدترافورد در نبردی زهرآگین که «جنگ بوفه» نام گرفت، یونایتد به رکورد 49 بازی بدون باخت آرسنال پایان داد. البته این عنوانی بود که به یاد جنگی بسیار آتشین‌تر بین بازیکنان 2 تیم در 1990 رخ داد، دورانی که هیچ کس، هیچ کس را نمی‌بخشید و در آن مشت‌ها و استوک‌ها به عنوان سلاح‌هایی مرگبار و بدون تعارف بین 22 بازیکن درون زمین اولدترافورد رد و بدل شد که در نتیجه هر 2 باشگاه توسط اتحادیه فوتبال با جریمه کسر امتیاز مواجه شدند. آن بازی «جنگ اولدترافورد» نام گرفت که نقطه عطف تاریخچه پرخشونت نبردهای 2 تیم محسوب می‌شد. هر چند تصور می‌رفت با آمدن آرسن‌ونگر به هایبری در 1996 و به ارمغان آوردن فلسفه شرقی و فوتبال هنرمندانه برای هوادارانی که تا پیش از آن به تفنگداران ملکه منسوب بودند و فوتبال را به خشن‌ترین شکل ممکن می‌پسندیدند، آرسنال از یک تیم دعوایی و فیزیکی تبدیل به یک ارکستر ظریف شود اما نه آنقدر ظریف که لندنی‌ها به تاریخچه مشترک پرخشونت خود با سرخ‌های منچستر واکنشی درخور نشان ندهند؛ مشت در برابر مشت! پس در روز 24 اکتبر 2004 گردابی در اولدترافورد به وقوع پیوست که چیزی فراتر از آشفتگی داخل یک کاسه سوپ یا حتی تضاد داخل یک جعبه پیتزا بود. در پایان آن روز با آنکه سرالکس فرگوسن پنیر پیتزای مذاب – ناشی از برخورد آن جعبه پیتزای معروف – از سروکله‌اش می‌چکید اما در همان حال غرور شکست دادن آرسنال بزرگ در چهره‌اش نمایان بود. پایان «جنگ غذاها» معنایی جز غروب آن آرسنال نداشت. تیمی که دوران حقیقتا روشنی را تا آن روز سپری می‌کرد عملا در اولدترافورد به پایان راه رسید. آرسن ونگر با روح تیمی و عمق استعدادی که از تیمش در طول فصل 3-2002 سراغ داشت در ابتدای فصل 4-2003 پیش‌بینی کرده بود که برای نخستین‌بار پس از 115 سال یعنی پس از پرستون 1889، یک تیم در سطح اول فوتبال جزیره فصل را بدون شکست به پایان برد و این اتفاق هم محقق شد. آرسنال با 26 پیروزی و 12 تساوی به این رکورد دست یافت اگرچه از قهرمانی بازماند. تیمی که نه‌تنها تیری آنری توقف‌ناپذیر را در نوک پیکان خود داشت که استعدادهای بی‌مانندی مثل روبر پیرس و دنیس برگ‌کمپ هنوز در ترکیب توپچی‌ها حضور داشتند. اما قطار فصل پس از آن، 4-2003 هنوز در ابتدای حرکت خود بود که این دوران باشکوه با آنکه به نظر می‌آمد امتداد داشته باشد به پایان رسید. درست یک سال پیش از «جنگ بوفه» اکتبر 2004، دو تیم در قسمت پیشین سریال خشونت‌هایشان یکی از شرم‌آورترین رویدادهای لیگ برتر را خلق کرده بودند که البته اين دفعه آرسنال مقصر شناخته شد. دیداری که تنها هشتمین پله از نردبان 49 پله‌ای شکست‌ناپذیری توپچی‌ها محسوب می‌شود و پیش از آنکه رود فان نیستلروی در دقایق تلف شده پنالتی‌اش را هدر دهد تا قفل دروازه‌ها نشکند، مارتین کیون به سمت نیستلروی رفت و مقابل صورتش دیوانه‌وار فریاد کشید. اتفاقات آن بازی باعث شد که شیاطین از همان روز به دنبال نقشه‌ای شیطانی برای تلافی باشند و 24 اکتبر سال بعد موعد آن تلافی بود. در جو ملتهب اولدترافورد شکست‌ناپذیری آرسنال تا دقیقه 73 حفظ شد ولی ناگهان وین رونی در جشن تولد 19 سالگی‌اش با لگد ظاهرا مرگ‌آسای سول کمپل نقش زمین هجده قدم آرسنال شد. اگرچه صحنه‌های آهسته نشان دادند که برخورد چندان خطرناکی صورت نگرفته است. رود فان نیستلروی برای انتقام پشت پنالتی ایستاد و توپ را خلاف جهت ینس‌لمن به گل بدل کرد اما برای هواداران منچستر، لذت گل ثانیه‌های تلف شده رونی چیز دیگری بود چرا که این نخستین گل بزرگ پسر 19 ساله اهل لیورپول پس از جدایی از اورتون و به تن کردن پیراهن یونایتد بود. رونی خود را به آغوش جمعیت انداخت تا روز سیاه آرسنال کامل شود اما نه کامل کامل، چون وقتی در پایان سول کمپل از عصبانیت با رونی دست نداد، بهانه به دست هواداران میزبان داد تا باران غذا را هنگام ورود بازیکنان آرسنال به تونل آغاز کنند که در این بین 2 بازیکن یونایتد هم بی‌نصیب نماندند. ازجمله تکه پیتزایی که بر سر فرگوسن فرود آمد و فردای آن روز روزنامه‌ها جلد خود را به انواع و اقسام غذاها در منوی اولدترافورد اختصاص دادند.

منبع: soccernet.com