یک حدس:دایی از پرسپولیس هرگز کنار نمی‌کشد. همین‌طور که تا آخرین لحظات به عنوان بازیکن و سرمربی در تیم‌ملی باقی ماند. استعفا باعث می‌شود که تمام مبلغ قرارداد دایی پرداخت نشود، پس او که یک بیزنس‌من موفق است و فوتبال برایش به مثابه شغل و تجارت است، با دادن وعده قهرمانی، آنقدر در سمت خود می‌ماند تا یا مدت قراردادش به اتمام برسد یا اخراج بشود که در هر 2 حالت همه مبلغ قراردادش را گرفته است و دیگر لازم نیست برای گرفتن پول یا همان چرک کف دست معروف تا شکایت از فیفا پیش برود.
یک واقعیت:دایی و کفاشیان 2 قطب متفاوت و متخاصم هستند. در ظاهر که نگاه کنی، شباهتی نمی‌بینی. دایی وقتی می‌بازد عصبانی می‌شود و روترش می‌کند و کفاشیان باخت‌ها را با خنده زیرسبیلی رد می‌کند. اما این 2 در یک چیز مشترک هستند؛ نپذیرفتن واقعیت. تیم جوانان باخت و کفاشیان وعده پیروزی تیم نوجوانان را داد، نوجوانان باختند و کفاشیان از مدال طلای تیم امید گفت، تیم امید چهارم شد و مدالی نگرفت و به مشکلات بی‌شمار فوتبال افزود و کفاشیان زیر بار این همه شکست و ندانم‌کاری و نداشتن، با خنده همیشگی مصاحبه می‌کند و می‌گوید همان‌طور که قطر به‌عنوان یک کشور آسیایی میزبان جام‌جهانی شد، ما هم می‌توانیم! تیم دایی هم 4 بازی پشت هم می‌بازد، 9 گل می‌خورد و تنها یک گل می‌زند و دایی می‌گوید تا وقتی پرسپولیس را قهرمان نکنم از این تیم نمی‌روم. آیا قهرمان شدن دایی با پرسپولیس با میزبانی فدراسیون کفاشیان برای جام‌جهانی همزمان خواهد بود؟!
یک نتیجه: دایی نمی‌تواند نتیجه بگیرد. به نظر نمی‌رسد از استعفا هم خبری باشد تا پرسپولیس بدون او ضعف‌های فنی‌اش را بپوشاند. این وسط فقط یک گزینه باقی می‌ماند؛ حبیب کاشانی و گزینه معروف قطع همکاری با سرمربی تیم. کاشانی تا به حال با 3 مربی کار کرده و فقط کرانچار را کنار گذاشته. کاشانی مخالف سرسخت مربی خارجی است و این را پنهان نمی‌کند. او بعد از انتخاب دایی به این سمت، از گزینههای دیگرش برای سرمربیگری پرسپولیس نام برد. محمد مایلی‌کهن،حمید درخشان، مجید جلالی، محمد خاکپور و حمید استیلی. اگر به فرض با دایی قطع همکاری بشود، کاشانی در وهله اول باید به گزینههای قبلی‌اش فکر کند که همگی غير از استيلي در لیگ برتر تیم دارند. گزینه خارجی هم که منتفی است. دیگر گزینههای ایرانی چه کسانی هستند؟ پیشکسوتان پرسپولیس که اثری ازشان نیست و در دیدترین‌شان ناصر محمدخانی است و آن هم به دلیل یک مساله غیرفوتبالی نمي‌تواند. دیگر مربی‌های ایرانی هم یا تیم دارند یا منشوری هستند یا لابد در حد و اندازه‌های نیمکت پرسپولیس ارزیابی نمی‌شوند. پس کسی نمی‌ماند و کاشانی هم بی‌شک دنبال گزینههای ناموجود نخواهد نرفت.
یک واکنش:پارسال بود که محمد مایلی‌کهن وقتی لباس‌های تولیدی دایی را پوشید، مارک آن را کند و جنس آن را بنجل ارزیابی کرد. حالا هم به نظر می‌رسد چاره‌ای نیست. این لباسی است که به تن پرسپولیس و هوادارانش رفته و به نظر هم تن‌پوش آزاردهنده‌ای است. اما حتی اگر مارکش کنده بشود، باز با اثراتش نمی‌توان کاری کرد. این تیمی که حالا در رده ششم جدول ایستاده و پتانسیل این را دارد که به رده هفتم برود، محصول علی دایی است. کیفیت یا بی‌کیفیتی‌اش را هم وعده و تبلیغات شیرین تعیین نمی‌کند. جایگاهش در جدول لیگ و تعداد هواداران و نارضایتی عمومی، سر ِ درون را صریح و روشن افشا می‌کنند؛ حتی اگر در استادیوم‌های خلوت صدای لیدرهایی به گوش برسد که رابطه‌‌شان با دایی آنقدر خوب است که به نظر می‌رسد تا پایان قرارداد او
پایش بایستند.