محسن جندقی: برای اولین بار در تاریخ جام‌جهانی، تیم ملی کشورمان در بازی اول نباخت و این یعنی می‌توانیم تا بازی آخر امیدوار باشیم، حتی اگر مقابل آرژانتین چند گل بخوریم. مهم همین است و دیگر اهمیت ندارد که رویترز بازی ایران را شبیه «دستفروشان ساحل کوپاکابانای برزیل» بداند و رسانه‌های عربی از روی حسودی! دیدار ایران- نیجریه را کسل‌کننده‌ترین بازی جام‌جهانی برزیل بنامند یا رسانه‌های ترکیه به این بازی لقب سردترین بازی جام بدهند؛ دیگر مهم نیست که روزنامه «ایندیپندنت» انگلیس گزارش بدهد که نحسی دامن بازی سیزدهم جام‌جهانی را گرفت و شاهد یک بازی بی‌روح بودیم؛ مهم نیست که می‌گویند کی‌روش یک اتوبوس یا تریلی دفاع مقابل دروازه چیده بود؛ اینها اصلا مهم نیست. مهم این است که اولین امتیاز را گرفتیم، برای اولین بار در جام‌های جهانی گل نخوردیم، اولین امتیاز آسیا در جام‌جهانی 2014 را گرفتیم، برای اولین بار در بازی اول نباختیم، برای اولین بار دروازه‌بانی درون دروازه تیم ملی قرار گرفت که در یکی، دو سال اخیر در 99 درصد بازی‌های باشگاهی‌‌اش در ترکیب اصلی قرار نداشت و... .
بله، ما مساوی کردیم اما این تساوی برای ما مانند برد بود. اصلا هم نمی‌توانیم بفهمیم که منتقدان خارجی تیم ملی فوتبالمان چه می‌گویند؛ بازی کسل‌کننده و سرد و بی‌روح؟ کجای این بازی سرد و بی‌روح بود؟ ما ایرانی‌ها دوشنبه شب از هیجان بازی داشتیم سکته می‌کردیم! دفاع جانانه ایران موجب شد اولین امتیاز را دشت کنیم و به بازیکنان نیجریه که برخی از آنها در بهترین لیگ‌های جهان بازی می‌کردند اجازه خودنمایی ندادیم! ما این امتیاز را گرفتیم؛ می‌خواهد با اتوبوس باشد یا تریلی! تازه خیلی‌ها هم اعتقاد داشتند اگر دژاگه و قوچان‌نژاد باهوش بودند، می‌توانستیم پیروز هم بشویم. به هر حال اولین نمایش ایران مانند استرالیایی‌ها و ژاپنی‌ها ناامیدکننده نبود و توانستیم آبروی آسیا را حفظ کنیم تا سایت AFC با ذوق‌زدگی فراوان تیتر بزند اولین امتیاز آسیا را ایران کسب کرد. حالا بعد از اولین بازی تیم ملی به‌راحتی می‌توانیم بگوییم بچه‌ها مچکریم؛ حتی با همین اتوبوس که اولین تساوی جام‌جهانی 2014 برزیل را رقم زد سرمان را بالا می‌گیریم.