در روزی که همه متدینان در هیئات مذهبی، برای بزرگترین مصیبت تاریخ بشریت، در حال سوگواری بودند، عدهای از هواداران عمربنسعد زمان، با خیالی راحت از اینکه عزاداران حسینی در حال سینهزنی برای داغ اهل بیت علیهمالسلام در دستهها هستند، اقدام به تکرار جنایات اعقاب خود در تهران کردند. آن به قول میرحسین موسوی، خداجویان(!) با وحشیگری چادر از سر زنان کشیدند، نمازگزاران روز عاشورا را سنگباران کردند، خیمههای حضرت امام حسین و حضرت ابوالفضلالعباس علیهماالسلام را به آتش کشیدند، با زدن بوقهای ممتد و هلهله و شادی و پایکوبی و سوت و کف، همچون اجداد معنویشان در عاشورای سال 61 هجری، به غم آلالله خندیدند، به اموال عمومی و خودروهای شخصی مردم حمله کرده و آنها را به آتش کشیدند، شعارهای بیسابقه سر دادند، 5 نفر را هدفمندانه به طرز مشکوکی به قتل رساندند و برخی اعمال دیگر را انجام دادند که به قدری شنیع و غیرانسانی است که این قلم، نمیتواند آلوده به بازگو کردن آنها شود.
مردم عزادار، با شنیدن این هتاکی بیسابقه به خامس آلعبا(ع) همه به سوی محلههایی که این اقدامات کثیف انجام شده بود عزتمندانه یورش بردند و آن پستهای انساننما را فراری دادند.با پخش اخبار این بیاحترامی که ننگ آن تا ابد بر دامان تهران باقی خواهد ماند، مردم تمام کشور به صورت خودجوش دست به اعتراض به عوامل اصلی این اقدامات زدند و اوج این حمیت و غیرت با حضور 50 میلیون ایرانی دوستدار اهل بیت عصمت و طهارت در حماسه تاریخی «9 دی» بروز کرد؛ روزی که موسوی، کروبی و خاتمی و یک نفر دیگر زیر یکصد میلیون پا، لگد شده و با ذلت تام و تمام عملا به زبالهدان تاریخ انقلاب پرتاب شدند.
از آنجا که خداوند متعال، دشمنان نظام جمهوری اسلامی را از «حمقاء» قرار داده، این ابلهان بیخرد، روز عاشورا را برای براندازی(!) این حکومت الهی قرار دادند. اینک در آستانه عاشورای رسواگر قرار داریم؛ روزی که پس از 1370 سال، پارسال چهره واقعی افرادی را هویدا کرد که 3 دهه، منافقانه دم از اسلام و نظام و امام و رهبری و ولایتفقیه میزدند ولی با لطف الهی، با جسارتی که به ساحت امام مظلوم(ع) روا داشتند، حتی اندک هواداران سنتی خود را هم از دست دادند.ملت در عصر 9 دی با حضور تاریخی خود، نمره 20 را از آزمون حضرت مهدی موعود(عج) که میخواست ببیند شور حسینی ایرانیان چگونه است و چطور با جسارتکنندگان به جد غریبش برخورد میکنند، دریافت کرد اما مسؤولان مربوط...!
با گذشت یک سال از آن حادثه تلخ ظهر عاشورای تهران، هنوز ندای ملت از سوی مسؤولانی که باید آن ناجوانمردان اموی را ادب کنند با پاسخی روبهرو نشده است؛ در حالی که صبر مردم هم حدی دارد و تا ابد برابر این بیحرمتی بیبدیل، شکیبایی نمیکنند و اگر ببینند واقعا ارادهای برای برخورد با عوامل اصلی این ننگ وجود ندارد، آن ملعونان را خود به سزای اعمال شیطانی و یزیدیشان میرسانند.