دوستی روزنامه‌نگار نوشت، در ماجرای اجرای حکم اعدام «شهلا» رسانه‌ها با پیش‌بینی‌هایی برای رقابت با یکدیگر قمار کردند و ایراد گرفت که تیترها و مطالبی اینچنین سوال‌برانگیز هستند. در نوشته‌های این دوست شاید دلایل و مستنداتی ارائه شده باشد که خواننده از آن برداشت منطقی‌ای داشته باشد اما در دنیای روزنامه‌نگاری حرفه‌ای امروزی باید به تخصص و دانش خبرنگاران در هر شاخه‌ای و آگاهی‌های آنان در زمینه کاری‌شان توجه داشت. همین ویژگی‌هاست که می‌تواند به نشریات اجازه بدهد با تکیه به داشته‌هایشان ریسک کنند و گاهی به پیش‌بینی‌هایی درباره حوزه‌هایشان دست بزنند که با درصد بالایی درست خواهد بود. در ماجرای اعدام شهلا، آن هم پس از 8 سال فراز و نشیب بسیار که به قول این دوست روزنامه‌نگار حمایت برخی از روزنامه‌ها از شهلا را نیز در پی داشت، تخصص و آگاهی خبرنگاران می‌تواند اجازه ریسک را به مدیران روزنامه بدهد. وقتی 15 روز پیش از سحرگاه مرگ «شهلا»، «وطن امروز» نوشت، «شهلا»10 آذرماه امسال اعدام خواهد شد، نه‌تنها روزنامه‌های دیگر، حتی مسؤولان قضایی اما و اگرهای بسیاری آوردند و عنوان کردند هنوز روز اعدام «شهلا» مشخص نیست اما همه دیدند پیش‌بینی که نه؛ آگاهی خبرنگاران «وطن امروز» اشتباه نبوده و «شهلا» در همان روز پای چوبه دار رفت. در نوشتار این دوستمان اشاره‌ای شده بود به ناگفته‌های «شهلا» که شاید پای چوبه دار گفته می‌شد و روند پرونده را تغییر می‌داد و مقایسه‌ای شده بود با یک مرد قاتل در دهه‌های گذشته که برای رهایی از اعدام هر بار اعتراف تازه‌ای می‌کرد. باید گفت خبرنگارانی که در حوزه حوادث کار می‌کردند جز کسانی که «شهلا» توانسته بود با زیرکی اعتمادشان را جلب کند، همه بارها و بارها شنیده بودند که «شهلا» ناگفته‌هایی دارد. در مدت 8 سال حتی به خاطر همین ادعای «شهلا» برخلاف رویه قضایی 2 جلسه محاکمه دیگر برگزار شد اما «شهلا» باز حرفی نداشت. پس کسانی که داخل گود بودند چه خبرنگار و چه مقام قضایی و پلیس، مطمئن بودند «شهلا» ناگفته ای ندارد و اگر چنین ادعایی مطرح می‌کند صرفا برای جلب حمایت روزنامه‌نگاران و... است و می‌توان گفت با همین آگاهی و دانش، برخی مطمئن بودند «شهلا» حرفی برای زدن ندارد تا بتواند اجرای حکم اعدام را تحت‌تاثیر قرار دهد که همین نیز شد، «شهلا» زیر طناب دار پذیرفت قاتل بوده و خواستار عفو و بخشش شد. از سوی دیگر، تنها روزنه امید «شهلا» رضایت در پای چوبه دار از طرف خانواده «لاله» بود؛ باز می‌شد مطمئن بود که چنین اتفاقی نمی‌افتد چرا که تنها مادر و برادر «لاله» در صحنه اعدام حاضر بودند و نمی‌توانستند برخلاف بچه‌ها و 2 خواهر دیگر «لاله» که تاکید به اعدام داشتند، تصمیم بگیرند و خود نیز پس از 8 سال تحمل در اجرای حکم قاطع‌تر و محکم‌تر شده بودند. پس حتی تحت‌تاثیر قرار گرفتن مادر و برادر «لاله» نیز نمی‌توانست جلودار این مراسم باشد و به نوعی اجرای حکم «شهلا» 99 درصد قطعی بود. در روزنامه «وطن امروز» وقتی تیتر و عکس «اعدام شهلا در اوین» انتخاب شد همه این موارد در نظر گرفته شد، بویژه یک درصد باقی‌مانده و با در نظر گرفتن اینکه ریسک کردن جزئی از حرفه‌ای‌گری در روزنامه‌نگاری است تصمیم به چنین اقدامی اجرایی شد. با این وجود، گروهی از پرسنل روزنامه حتی تا ساعت اعدام «شهلا» آماده‌باش بودند تا در صورت رضایت اولیای دم
– فرض محال – ،نجات «شهلا» از اعدام یا هر اتفاق غیرقابل پیش‌بینی‌ای پای چوبه دار، سریعا اقدامات لازم برای تغییر تیتر صفحه اول «وطن امروز» صورت گیرد که چنین نشد. به قول این دوست در ابتدای قرن بیستم رقابتی اینچنینی بین روزنامه‌ها وجود نداشت و روزنامه‌نگاری راحت‌تر بود اما باید در نظر داشت در یک قرن گذشته رقابت و ریسک‌پذیری در همه صنعت‌ها موجب توسعه و رشد شده است و کسانی که بازنده این رقابت‌ها هستند، حتما بدون آگاهی، دانش و تخصص به دنیای رقابت پا گذاشته‌اند.