استاد شهریار
شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین(ع)
روی دل با کاروان کربلا دارد حسین(ع)
از حریم کعبه جدش به اشکی شست دست
مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین(ع)
می‌برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم
بیش از اینها حرمت کوی منا دارد حسین(ع)
پیش رو راه دیار نیستی کافیش نیست
اشک و آه عالمی هم در قفا دارد حسین(ع)
بس که محمل‌ها رود منزل به منزل باشتاب
کس نمی‌داند عروسی یا عزا دارد حسین(ع)
رخت و دیباج حرم چون گل به تاراجش برند
تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین(ع)
بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب
ورنه این بی‌حرمتی‌ها کی روا دارد حسین(ع)
سروران، پروانگان شمع رخسارش ولی
چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسین(ع)
سر به تاج زین نهاده راهپیمای عراق
می‌نماید خود که عهدی با خدا دارد حسین(ع)
او وفای عهد را با سر کند سودا ولی
خون به دل از کوفیان بی‌وفا دارد حسین(ع)
دشمنانش بی‌امان و دوستانش بی‌وفا
با کدامین سر کند مشکل دو تا دارد حسین(ع)
سیرت آل‌علی با سرنوشت کربلاست
هر زمان از ما یکی صورت‌نما دارد حسین(ع)
آب خود با دشمنان تشنه قسمت می‌کند
عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین(ع)
دشمنش هم آب می‌بندد به روی اهل بیت
داوری بین با چه قوم بی‌حیا دارد حسین(ع)
بعد از اینش صحنه‌ها و پرده‌ها اشکست و خون
دل تماشا کن چه رنگین سینما دارد حسین(ع)
ساز عشق است و به دل هر زخم پیکان زخمه‌ای
گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین(ع)
دست آخر کز همه بیگانه شد دیدم هنوز
با دم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین(ع)
شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا
جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین(ع)
اشک خونین گو بیا بنشین به چشم شهریار
کاندرین گوشه عزایی بی‌ریا دارد حسین(ع)
هلال یک شبه
احد ده‌بزرگی
سرش به نیزه به گل‌های چیده می‌ماند
به فجر از افق خون دمیده می‌ماند
یگانه بانوی پرچم به دوش عاشورا
به نخل سبز ز ماتم تکیده می‌ماند
میان خیمه آتش گرفته، طفل دلم
به آهویی که ز مردم رمیده می‌ماند
شب است گوش یتیمان ز ضربت سیلی
به لاله‌های ز حنجر دریده می‌ماند
رقیه طفل سه ساله که حوری حرم است
به آنکه رنج نود ساله دیده می‌ماند
امام صادق حق پشت ناقه عریان
به زیر یوغ چو ماه خمیده می‌ماند
شوم فدای شهیدی که در کنار فرات
به آفتاب به خون آرمیده می‌ماند
هلال یک شبه من، ز چیست خونینی؟
نگاه تو به دل داغدیده می‌ماند
حکایت احد و اشک چشم خونینش
به اختران ز گردون چکیده می‌ماند
آه! ای فرات
سیدعلی موسوی‌گرمارودی
می‌گریم از غمی که فزون‌تر ز عالم است
گر نعره برکشم ز گلوی فلک کم است
بر آن سرم که پشت فلک نیز خم شود
زین غم که پشت دهر از آن تا ابد خم است
یک نیزه از فراز حقیقت فراتر است
آن سر که در تلاوت آیات محکم است
جز اشک رنگ غفلتم از دل که می‌برد
اکنون که رنگ حیرت آیینه پر غم است
آری دلی که خیمه به دست وفا زند
آیینه تمام‌نمای محرم است
ما مردگان زنده کجا کربلا کجا
بی‌تشنگی چه سود گر آبی فراهم است
آه ای فرات کاش تو هم می‌گریستی
آسوده بی‌خروش روان بهر کیستی
حریم کربلا
سحر نحوی
اینجا حریم کربلا با خون عجین است
اینجا اقامتگاه زهرا در زمین است
یک روز هفتاد و دو تن گرد حسین است
یک روز صدها،آری! عالم این چنین است
مظلوم عالم غربتش پایان ندارد
مظلوم اینجا و دل از حاجت حزین است
نام حسینم در حریم امن عباس
اذن دخول حضرت روح الامین است
خورشید را در قتلگه سر می‌بریدند
یاللعجب!خورشید عالم بر زمین است
دردا همان جایی که می بوسید حیدر
اکنون به زیر پیکر شمر لعین است
فرزند پور حیدر آن شیر خدایی
در حسرت یک قطره شیر آن نازنین است
گوید بر آن تلّ، زینب زهرا به زاری
بالابلند من چرا خونین جبین است
تا هست نامی از حسین و از شهادت
نام ارادت با اباالفضلش قرین است
گویی که تا روز قیامت عاشقان را
شمشیر کین دشمنانت در کمین است
والله در لب‌ها و قلبم تا قیامت
از دشمنت مملو ز نفرین است و کین است
در پیش روی قبر شش گوشت حسینم
شعر «سحر» از عشق زیبایت وزین است