گروه ورزشي:
روبرتو گوتا یک آهنگ قدیمی ایتالیایی است که آدم‌های قبل از دهه 80 هنوز به یاد می‌آورند و اینطور شروع می‌شود: «اگر زیبا باشی به تو سنگ می‌زنند». البته سخت است که به یک نفر به خاطر اینکه خوب است لقب «زیبا» بدهی آن هم به این خاطر که رسانه‌ها چنین می‌کنند اما با کمی چشم‌پوشی می‌توان رافائل بنیتس را مصداق این ترانه دانست «او زیباست» دست‌کم اهالی رسانه در انگلیس چنین تجربه‌ای از او دارند و هر وقت که در انظار عمومی ظاهر می‌شود انگار که او را به شکلی نمادین با سنگ‌ریزه‌های مرمرین مورد تفقد قرار می‌دهند و گناه کبیره رافا؟ خب، اینکه ژوزه مورینیو نیست! این کنایه از آن شبی سر گرفت که در رویارویی 2 مرد در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان در آنفیلد به قول مورینیو لیورپول با یک «نا»گل بالا رفت و گناه به فینال نرفتن ژوزه به پای رافا نوشته شد. حالا هم کمتر از 6 ماه پس از اینکه رافا به جای ژوزه بر نیمکت قهرمان بلامنازع اروپا و ایتالیا تکیه زد، اینترمیلان 10 امتیاز پایین‌تر از رقیب همشهری‌اش میلان در رتبه ششم سری A قرار گرفته در حالی که تا وقتی مورینیو شهروند میلان بود هیچ‌کس کوچک‌ترین شانسی برای طرف قرمز شهر قائل نبود. البته خیلی‌ها مهم‌ترین دلیل رفتن ابرهای تیره را که از 1989 تا 2006 آسمان نرآتزوری را پوشانده بودند جز به رسوایی کالچوپولی مربوط نمی‌دانند. به هر حال ماسیمو موراتی 2 هفته پیش اعتراف کرد که وقتی بنیتس را استخدام می‌کرده، دودل بوده است و تاکید کرد که اگر همین شرایط 10 سال پیش اتفاق می‌افتاد تا حالا رافا را اخراج کرده بود اما مالک اینتر به قول خودش حالا پخته‌تر و صبورتر شده است که نمی‌خواهد با برکناری‌های پیاپی دوباره بخت از تیمش برگردد. برای همین آنچه از نظر او واکنش همیشگی هواداران نسبت به شکست‌های پیاپی محسوب می‌شد این بار اتفاق نیفتاد حتی اگر موراتی گاهی خودش را یک هوادار بداند اما این اسپانیولی خندان و مودب حتی توهین‌آمیزترین حرف‌ها و سؤالات را هم با کلماتی احتیاط‌آمیز پاسخ می‌دهد تا «زیبا» جلوه کند. حالا اگر او جام‌جهانی باشگاهی را به خانه بیاورد؛ همین تحفه‌ای را که موراتی هم مثل همتایش برلوسکنی بدجوری گلویش پیش آن گیر کرده، آن وقت با همه افتضاحات این فصل کالچو و لیگ قهرمانان، بنیتس زیباتر هم به نظر خواهد آمد. پس خیلی از ایتالیایی‌ها به انتظار آغاز بازی اینترمیلان با سئونگنام ایلهوای کره‌جنوبی که چهارشنبه در ورزشگاه شیخ زاید ابوظبی برگزار می‌شود نشسته‌اند تا صعود اینتر از یک نیمه‌نهایی دهان‌پرکن را جشن بگیرند در حالی که حتی پیروزی در فینال جام جهانی باشگاهی در مقایسه با صعود اینترمیلان از گروه A لیگ قهرمانان اروپا، موفقیت حساب نمی‌شود. بنیتس هم این را خوب می‌دانست پس 11 بازیکن اصلی و نیمه‌اصلی را برای بازی آخر مرحله گروهی لیگ قهرمانان به برمن نبرد تا یک هفته برای بازی فرداشب جام جهانی باشگاهی استراحت کنند و در عوض شکست 3 بر صفر مقابل وردربرمن قعرنشین را پذیرفت. البته در میان آن 11 نفر، والتر ساموئل و ژولیو سزار هم بودند که ستون‌های دفاع نرآتزوری محسوب می‌شوند و به این زودی‌ها برای رافا بازی نخواهند کرد. دیگران هم دیه‌گو میلیتو، لوسیو، دژان استانکوویچ، وسلی اشنایدر، کوتینیو و مایکون هستند. با اینکه مصدومیت‌ها نقش مهمی در بحران اینتر بازی می‌کنند اما بنیتس بارها درباره متدهای تمرینی و آماده‌سازی بدنی مورد سوال قرار گرفته است بویژه که تیم توسط او به مراتب بیشتر از دوران مورینیو مجبور به دویدن و بدنسازی می‌شود. چنانکه وقتی یکی از روزنامه‌ها آسیب‌دیدگی‌های اینتر را دسته‌بندی کرد بیشتر آنها آسیب‌دیدگی‌های عضلانی بودند و اغلب آنها هم از زمانی شروع شدند که بنیتس بازیکنان را اوایل تابستان دورهم جمع کرد. اما او در پاسخ همه انتقادات فقط به مدرک لیسانس تربیت‌بدنی‌اش می‌نازد و بس و دورانی را که در والنسیا و لیورپول سپری کرده گواه اثبات توانایی‌هایش در این زمینه می‌داند اما به این ابهام جواب نمی‌دهد که اگر مصدومیت‌های تیمش یادگار جام جهانی هستند چرا تیم‌هایی مثل يووه که به همان اندازه در آفریقای جنوبی 2010 نماینده داشته‌اند دچار بحران مصدومیت نشده‌اند. دست راست مورینیو «رویی فاریا» هم اخیرا در گفت‌وگو با «گاتزتا دلو اسپورت» لب به انتقاد از بنیتس گشوده است و او را مسؤول وضعیت بدنی بغرنج بازیکنان نرآتزوری دانسته است و تاکید کرده اینتر باید خوش‌شانس باشد که تا آخر فصل مصدومیت‌های بیشتری متحمل نشود. بنیتس هم مدعی است که او در جوانگرایی گوی سبقت را از مورینیو ربوده است و گواه آن کوتینیو و جان اوبی‌میکل هستند که تا فصل پیش چندان در ترکیب آفتابی نمی‌شدند. داویده سانتون 19 ساله هم هست اما او تا پیش از پشت خط‌نشینی در دوران بنیتس نسبت به دوره مورینیو افول کرده بود. در ناکارآمدی عملکرد تیم بنیتس در حالی که هیچ تغییری هم نسبت به فصل گذشته نداشته است تنها خود او موثر است چون او نباید به آرایش 1-3-2-4 تیم مورینیو دست می‌زد؛ آرایشی که بازیکنان کلیدی کاملا با آن اخت شده بودند.مورینیو تحت لوای اینکه می‌خواهد آزادی عمل هجومی بیشتري به اتوئوی تبدیل شده به یک بال راست در دوره مورینیو بدهد روی به آرایش 2-4-4 و بعد روش کاملا سنتی ایتالیایی 2-1-3-4 آورد و این به شکوفایی دوباره خصلت گلزنی اتوئو انجامید اما در عوض بقیه کارکردهای موفق تیمش را از دست داد.
بنابراین اگر اطرافیان مورینیو یا رسانه‌های منتقد بنیتس داستان کلاغ و کبک را درباره او ساز کنند نمی‌توان چندان از مرد اسپانیایی دفاع کرد.
در چنین داستانی چه اینتر و چه بنیتس یک راه برای نجات دارند، به خانه آوردن جام جهانی باشگاهی! یک راه بلندمدت‌تر هم هست که معلوم نیست جواب بدهد و آن خریدهای عالی در پنجره نقل و انتقالات زمستانی است. کاری که میلان زودتر از اینتر انجام داد و با آوردن زلاتان و روبینیو چهره عوض کرد اما این مشکل تنها به دست بنیتس حل نمی‌شود چون در حقیقت ماسیمو موراتی بود که برای یک مربی جدید صاحب سبک ستاره‌هایی جدید نخرید و بعد هم به اسم پشتیبانی از برنامه‌های بلندمدت از تغییرات بعدی جلوگیری کرد. بنابراین با آنکه 6 ماه پیش او موفق‌ترین مالک و مدیر باشگاهی به نظر می‌رسید و بنیتس به خاطر در اختیار داشتن قهرمان اروپا خوشبخت‌ترین مربی دنیا اما تقریبا تردیدی وجود ندارد که اینترمیلان بار دیگر زیرسایه میلان، یوونتوس و حتی لاتزیو قرار گرفته است.