امروز 12ماه محرم‌الحرام 1432 هجری قمری است. دیگر خاک فتنه و شبهه فرونشسته است. مهر ننگ نامردی بر پیشانی سیاه خواص و عوام کوفه به‌خوبی جاگیر شده است. خواص بی‌بصیرت غافلانه به تماشای صحرای کربلایی نشسته‌اند که تا ابد از خون سیدالشهدا(ع)، ابوالفضل‌العباس(ع) و یاران باوفای شان رنگین است. گویا تل زینب(س) هم با همه عظمتش نتوانسته است سیاه‌دلی دنیازدگان مسلمان‌نما و خواص غافل را روشنی بخشد. کاروانی متوقف در صحرای سوزان کربلا، دوباره به راه افتاده است. در طلیعه کاروان، سر بریده امام عصر(ع) روی نیزه قرآن می‌خواند. در میانه کاروان خواهری رشیده،کودکان مظلوم به اسارت گرفته شده را تیمارداری می‌کند. سکینه بهانه پدر را می‌گیرد. امام سجاد(ع) با بدنی بیمار تاب حرکت ندارد. تازیانه حرامیان در آسمان می‌چرخد و بر سر و روی اهل بیت(ع) فرود می‌آید. درخشش پیکر مطهر شهیدان خورشید صحرای کربلا را شرمنده خود کرده و پاهای برهنه کودکان شهدا، خارهای تیز صحرای کربلا را. زینب داغدار است؛ داغدار 72 انسان شریفی که فقط برای نجات بشریت از دنائت و رذالت جان خویش را در طبق اخلاص نهاده و عارفانه جام شهادت را سرکشیده‌اند تا بعدها تاریخ بتواند گواهی بدهد که آنان شمع محفل بشریت هستند. حرامیان روسیاه یزیدی هلهله‌کنان خود را پیروز جنگی می‌دانند که ریشه‌ای جز تقابل عقیده و دین ندارد. زینب کبری(س) که اینک بزرگ‌پرچمدار کاروان اهل‌بیت رسول اکرم(ص) است خود را آماده ایراد خطبه در کاخ شیطان‌زاده فلاکت‌زده‌ای می‌کند که سرمست از کشتن فرزند پیامبر نفرین ابدی تاریخ را قرین خود کرده است. کوفه شادمان است؛ شام شادمان‌تر. بزم میگساری حاکم سگ‌باز و میمون باز مسلمین بی‌امام! با طنازی رقاصه‌های رومی گرمِ‌گرم است. کوفیان بدبخت صف کشیده‌اند تا به تماشای خوارج! بنشینند. کاروان آرام‌آرام وارد شهر می‌شود. کوفیان فخورانه زبان به طعنه می‌گشایند. صدای هلهله شادی کوفیان با ناله کودکان تازیانه خورده درآمیخته است. مردی فریاد می‌کشد. همه سکوت می‌کنند. کوفیان ننگ ابدی بر شما. اینان دردانه‌های رسول اکرم(ص) و امیرالمومنین(ع) هستند. خوارج شمایید که بر امام عصرخود خروج کردید و با سکوت خود زمینه شهادت امام حسین(ع) و تثبیت حکومت یزید لعین را سبب شده‌اید. کوفه منقلب می‌شود. مختار به یارگیری مشغول است. جمله «ما رایت الا جمیلا» گویای عظمت روحی زینب(س) است. زینب با طمأنینه خود را مهیای ایراد خطبه می‌کند.
برادرم بشتاب تا از قافله زینب(س) عقب نمانی اما باید بدانیم که بصیرت دینی تنها مشعل فروزانی است که امروز می‌تواند مسیر پرسنگلاخ ما را به کاروان زینب(س) اتصال عینی دهد.