کلارک ویتنی:
این مقاله جوابیه‌ای است به مقاله دوست خوبم، کارلو گارگانزه که از افزایش سهمیه لیگ قهرمانان بوندس‌لیگا انتقاد کرده بود و آن را حق ایتالیا می‌دانست. در ابتدای بحث از این مطلب شروع می‌کنیم که نویسنده بحث را به‌گونه‌ای مطرح کرد تا این تفکر به خواننده القا شود که گویی آلمان‌ها سهمیه چهارم را از ایتالیایی‌ها ربوده‌اند و چهارمین سهمیه لیگ قهرمانان جزو حقوق بدیهی ایتالیا بوده است. در صورتی که به هیچ‌وجه چنین چیزی نیست و این مساله پاسخی بسیار ساده دارد: تیم‌های آلمانی در 5 سال گذشته امتیازات بهتری را نسبت به نمایندگان ایتالیا در لیگ‌های اروپایی کسب کردند. باید به این نکته توجه داشت که نمایندگان بوندس‌لیگا برای ثبت این نتایج هیچ قانونی را نقض یا اشتباهی را مرتکب نشده‌اند و سران یوفا نیز با بازیکن یا تیم خاصی مشکل ندارند. فدراسیون فوتبال آلمان هم برای از آن خود کردن این سهمیه دسیسه‌ای نچیده است.
در مقاله، نویسنده از عملکرد یوفا و فرمول آنها برای تعیین ضریب هر لیگ و سهمیه لیگ قهرمانان اروپا انتقادهایی انجام داد که صحیح است. مثلا چرا باید نام لیگ قهرمانان را روی مسابقاتی نهاد که تیم‌های چهارم لیگ‌ها هم در آن حضور دارند؟ بازه زمانی مورد نظر برای تعیین ضریب هم بسیار طولانی است؛ برای تعیین سهمیه بوندس‌لیگا در فصل 13-2012 لیگ قهرمانان، نتایج تیم‌های آلمانی در فصل 07-2006 هم نقش دارد. فوتبال در 6 سال ممکن است بشدت تغییر کند و بهتر است بازه زمانی 3ساله برای تعیین ضریب انتخاب شود.
این بحث منجر به نکته‌ای دیگر در مقاله گارگانزه می‌شود. او آمار را از سال 2002 در نظر گرفته و به نتیجه‌گیری براساس آن پرداخته است. سوال اینجاست که چرا باید آمار و گزارش‌های مربوط به 8 سال گذشته در گزینش تیم‌های حاضر در لیگ قهرمانان سال 2012 تاثیرگذار باشد؟
در 5 سال خیلی چیزها عوض مي شود
باید واقعیت‌ها را هرچند بسیار تلخ باشد قبول کرد. 10 سال پیش سری A اوضاع بسیار بهتری داشت و با لالیگا و لیگ برتر جزیره برای کسب عنوان بهترین لیگ اروپا رقابت می‌کرد اما در حال حاضر آنها تلاش‌های زیادی را برای بالا نگاه داشتن لیگ خود برابر بوندس‌لیگا انجام می‌دهند. اما همین امسال، بوندس‌لیگایی‌ها میانگین امتیازات بیشتری نسبت به ایتالیایی‌ها در لیگ قهرمانان به دست آوردند و این فاصله بیشتر خواهد شد، مگر آنکه سری A با شرایط فعلی کنار نیاید.
متاسفانه دوست من همه این اشتباهات و کم‌کاری‌های انجام گرفته در سریA را فراموش کرده و فقط به قوانین و نقص‌های موجود در یوفا پرداخته است. این مطالب درباره انتقاد به عملکرد یوفا قابل تقدیر است اما از این دید که «ما در لیگ اروپا تلاش نمی‌کنیم و نباید سهمیه خود را از دست دهیم» کاملا اشتباه است. یک‌سال پیش یوفا به تیم‌های ایتالیایی هشدارهای لازم را داد حتی پس از این اخطار هم باشگاه‌های ایتالیایی تعهد باشگاه‌های اسپانیایی و آلمانی به لیگ اروپا را نشان ندادند و در نهایت یک سهمیه لیگ قهرمانان خود را از دست دادند. هیچ شکایت و غرغرزدنی هم نمی‌تواند موجب تغییر این نتایج شود.
زمان آن رسیده است که مسؤولان فوتبال ایتالیا برای خروج از بحران چاره‌ای به حال سری A بیندیشند. 10 سال پیش باشگاه‌های آلمانی با مشکلی مشابه مواجه شدند. در سال 1999، فدراسیون فوتبال آلمان قانونی را تصویب کرد که در آن به هر فرد یا شرکت خصوصی اجازه خرید سهام تا میزان محدودی داده شد و آنها نمی‌توانستند اکثریت سهام باشگاه‌ها را از آن خود کنند. همه باشگاه‌های آلمانی «1+50» درصد از سهام خود را در داخل باشگاه و بین هواداران خود حفظ کردند. به این ترتیب دیگر خبری از آن تزریق‌های مصنوعی پول که به سود امثال چلسی شد، نبود. این قانون موجب شد تا باشگاه‌های آلمانی در دهه 2000 بشدت در بازار دارای تورم نقل و انتقالات از رقیبان اروپایی عقب بمانند و در اواسط این دهه در اروپا نتایج خوبی نگیرند اما با این حال آنها جای شکایت و غر زدن از زمین بازی یا بازی‌های ناعادلانه، راه‌حلی برای مشکل خود یافتند. آنها با سرمایه‌گذاری 500 میلیون یورویی از سال 2002 توانستند جوانان مستعدی را پرورش دهند که اکنون شاهد باروری و به ثمر رسیدن این سرمایه‌گذاری هستیم که نمونه روشن آن جام‌جهانی 2010 و عملکرد تیم جوان آلمان است.
کالچو در حال حاضر از صدماتی که در سال‌های اخیر به او وارد شده رنج می‌برد اما باشگاه‌های ایتالیایی باید در کنار هم نشست مشترکی داشته باشند و پیشنهادهای مطرح شده را با یکدیگر جمع کنند تا بلکه بتوانند راه‌حل مناسبی در چارچوب قانون برای جبران لطمات سال‌های اخیر پیدا کنند. طرفداران ایتالیا شایستگی این را دارند.