بار دیگر برنامه 90 حاشیه‌ساز شده و بخشی از اخبار رسانه‌های ورزشی را به خود اختصاص داده است. درباره جنجال جدید فردوسی‌پور و برنامه‌اش چند نکته به ذهن می‌رسد که شاید توجه بیشتر مسؤولان رسانه ملی به این نکات بتواند از تخریب بیشتر فضای فوتبال کشور توسط این برنامه جلوگیری کند.
1-
جنجال‌سازی و حاشیه‌پردازی، آن هم از نوع زرد و مبتذل آن، رمز حیات 90 است؛ موضوعی که ظاهرا فردوسی‌پور بیشتر از گذشته به اهمیت آن پی برده است. افزایش مخالفت‌ها و انتقادهای اهالی فوتبال از 90 در یکی، دو سال اخیر و تحریم آن از سوی چهره‌های مطرح فوتبالی و تکراری شدن و عدم نوآوری برنامه در سال‌های گذشته از علل اصلی کاهش توجه و اقبال به برنامه 90بویژه در میان نخبگان فوتبال بوده است و فردوسی‌پور با درک این موضوع به جنجال‌سازی و حاشیه‌پردازی رو آورده تا از این طریق توجه بیشتری به برنامه خود جلب کند. او خوب می‌داند90 بدون جنجال و حاشیه هیچ چیز برای جلب توجه ندارد.
2-
متاسفانه تنها چیزی که در 90 دیده نمی‌شود بحث کارشناسی و مفید به حال فوتبال است. تلاش برای بزرگنمایی نقاط سیاه فوتبال، اصرار بر وجود اختلاف میان اهالی فوتبال و تلاش برای نمایش عمومی این اختلافات بعضا خیالی در رسانه ملی، نمایش صحنه‌های غیراخلاقی و نکات منفی فوتبال (که بخش کوچک از واقعیت فوتبال ملی ماست)، اعمال نظر شخصی مجری برنامه در مسائل فوتبال کشور و... جایی برای بحث‌های کارشناسی در 90 باقی نمی‌گذارد و اصولا نظر تولیدکننده برنامه نیز همین است که پرداختن به مسائل اساسی فوتبال و کارشناسی واقعی، موجب کاهش مخاطب آن می‌شود. شاید برخی مدعی شوند کارشناسی داوری و بخش گفت‌وگوی ویژه در 90 وجود دارد که باید گفت: کارشناسی صحیح زمانی اتفاق می‌افتد که نظرات مختلف پیرامون یک موضوع مطرح و ضمن بیان انتقادات، راهکار ارائه شود. اما زمانی که فردوسی‌پور به عنوان همه‌کاره 90، از قبل نسبت به مسائلی که مطرح می‌شود موضع مشخص دارد و کارشناسان نیز بر همین مبنا و جهت تایید نظرات وی انتخاب می‌شوند و هرگز در این بحث‌ها عدالت در انتخاب افراد و اختصاص وقت رعایت نمی‌شود و خلاصه! از آنجاکه نتیجه‌ای که باید از بحث گرفته شود از قبل مشخص است، قطعا نمی‌توان عنوان «کارشناسی» بر موضوعات مطرح شده گذاشت.
3-
نکته بسیار مهم دیگر در برنامه 90 این است که فردوسی‌پور در برنامه 90 یک «دیکتاتوری پنهان» به راه انداخته و بر این اساس افراد یا باید با نظرات وی موافق باشند که در برنامه به عنوان میهمان یا کارشناس حضور می‌یابند و دوطرف در طول برنامه نظر یکدیگر را تایید می‌کنند و یا اگر فرد، باشگاه یا مجموعه‌ای نظری مخالف وی داشته باشند، یا در خارج از برنامه تلاش می‌شود نظر وی همراه شود یا در غیر این صورت در برنامه مورد تخریب و توهین قرار می‌گیرد. اصولا آنچه در برنامه 90 عنوان «درست و کارشناسی» به خود می‌گیرد چیزی است که مطابق نظر شخصی مجری برنامه باشد؛ اگرنه هر موضوع دیگری غلط است و باید با آن برخورد تخریبی صورت گیرد. در مسابقه پیامک هم همین موضوع صادق است. حتی در این بخش نیز با طرح جهت‌دار سوال و پخش مطالب با هدفی خاص و انتخاب پاسخ‌های معنی‌دار تلاش می‌شود ذهن افراد به گزینه‌ای که مدنظر برنامه است جهت داده شود. در این میان فردوسی‌پور دوستانی رسانه‌ای دارد که در جمعی ورزشی با هم حضور دارند و در هر ماجرایی که او در 90 ایجاد می‌کند وظیفه پشتیبانی رسانه‌ای از وی را برعهده می‌گیرند و قبل از پخش برنامه بعدی، یک هفته توپخانه خود را به نفع فردوسی‌پور و به سوی منتقدان او شلیک می‌کنند. نمونه‌های فراوانی از این دست وجود دارد که می‌تواند مورد توجه مسؤولان صدا و سیما قرار گیرد. خلاصه! هر صدای مخالف فردوسی‌پور در فوتبال کشور باید خاموش شود.
4-
مسؤولان صدا و سیما باید توجه داشته باشند که فردی عادی مثل فردوسی‌پور که به لطف صدا و سیما و فرصتی که به وی داده شده (که اگر این فرصت در اختیار بسیاری از جوانان متعهد و مستعد این مملکت قرار بگیرد افرادی به مراتب قوی‌تر و با اعتقاداتی محکم‌تر در میان آنان یافت می‌شود) تبدیل به چهره‌ای رسانه‌ای شده است، از این فرصت برای اعمال نظرات شخصی خود استفاده می‌کند و توهین‌های چند باره وی به دولت منتخب مردم و مجلس و دیگر نهادها هرگز با تذکر مسؤولان رسانه ملی مواجه نشده و این روند خطرناک تا جایی پیش رفته که امروز این مجری جوان که جز 90 هیچ سابقه تحصیلی و کاری در حوزه رسانه ندارد، تبدیل به عنصری شده که هر از گاهی خوراک تبلیغاتی برای رسانه‌های معاند نظام آماده می‌کند. قطعا بررسی اینکه آیا هماهنگی قبلی در این اتفاقات وجود دارد یا نه وظیفه مسؤولان امنیتی است اما حتی اگر این موضوع ناآگاهانه و بر اساس غفلت باشد نیز باید مسؤولان رسانه ملی برای آن فکری بکنند.