گروه سیاسی:
شورای آتلانتیک با انتشار مقالهای مفصل از باربارا اسلاوین، سرمقالهنویس واشنگتن پست و متخصص در امور ایران، ابعاد استراتژی دولت باراک اوباما درباره ایران را تشریح کرد. شورای آتلانتیک رکن اصلی ناتو به حساب میآید و عمده فعالیتهای آن بر بررسی چالشها و بحرانهای پیش روی آمریکا در قرن بیست و یکم و همچنین تدوین و طراحی راهبردهای بینالمللی کاخ سفید در هزاره جدید تمرکز یافته است. اسلاوین در بخشی از مقاله خود که توسط این شورا منتشر شده، تاکید میکند که اوباما تمرکز روی مسائل داخلی ایران را جزو اولویتهای اصلی خود قرار خواهد داد. وی با اشاره به استراتژی آمریکا مبنی بر تمرکز روی مسائل داخلی ایران همزمان با پیشنهاد تعامل به حکومت ایران مینویسد: «توجه به این نکته از اهمیت بالایی برخوردار است که آمریکا تعاملش را با مخالفان ایران تقویت کند. مخالفان در ایران تنها کسانی هستند که در نهایت میتوانند تغییرات سیاسی را در این کشور ایجاد کنند و فضای سیاسیای در ایران حاکم شود که از طریق آن اطمینان خاطر حاصل شود ایران به دنبال ساخت جنگافزارهای هستهای نیست. این تعامل با مخالفان در ایران دربرگیرنده افزایش امکان دسترسی ایرانیها به موسسات آموزشی آمریکا و دیگر مبادلات دانشگاهی است و اینکه به سازمانهای غیردولتی آمریکا اجازه داده شود در فعالیتهای بشردوستانه در داخل ایران درحوزههایی از قبیل پیشبینی زمینلرزه و درمان معتادان و مبتلایان به مواد مخدر مشارکت داشته باشند». اسلاوین ادامه میدهد: «دولت آمریکا همچنان باید نقض حقوق بشر در ایران را محکوم کند و از سازمان ملل متحد بخواهد نظارت دقیقتری بر عملکرد ایران در زمینه حقوق بشر داشته باشد و این کار را از طریق انتصاب نماینده ویژه دبیر کل سازمان ملل متحد دراین حوزه انجام بدهد. باراک اوباما و دیگر مقامات بلندپایه آمریکا باید بیش از این از مخالفان در ایران حمایت لفظی کنند. درعین حال واشنگتن میتواند بر حمایتش از برنامههایی بیفزاید که دسترسی ایرانیها را به اینترنت و برنامههای شبکههای ماهوارهای تسهیل میکند تا ایرانیها بتوانند اخبار به دور از غرضورزی را دریافت کنند و براحتی با دیگر جهانیان ارتباط داشته باشند. اقدامات مشابه آمریکا در دهه 1980در اروپای شرقی به گذر این کشورها به سمت دموکراسی کمک شایانی کرد».
رویکرد اصلی واشنگتن تشدید فشار است
اسلاوین ادامه میدهد: «واشنگتن رویکرد تشدید فشارها را در پیش گرفته و انرژی دیپلماتیک آن بیشتر روی اعمال تحریمها برضد ایران متمرکز بوده است و نه تلاش برای رسیدن به توافق با تهران». بر این اساس، اسلاوین در بخش دیگری از این مقاله احتمال میدهد که بزودی پیشنهادهای جدیدی به ایران عرضه شود. وی مینویسد: «دولت آمریکا در قالب پیشنهاد جدید میتواند بسته پیشنهادی سال 2008را مورد تجدیدنظر قرار بدهد تا این مساله را بیازماید که آیا ایران آماده است برنامه غنیسازی اورانیوم خود را به گونهای قابل راستیآزمایی کاهش بدهد یا خیر؟ هنوز دولت باراک اوباما نگفته است که آیا با غنیسازی اورانیوم در خاک ایران موافق است یا خیر؟ میتوان در مذاکرات این مساله را روشن کرد. آمریکا و اروپا تمایل خود را برای ایجاد اصلاحاتی در طرح تبادل سوخت برای رآکتور تحقیقاتی تهران اعلام کردهاند. بخشی از این پیشنهاد آن است که آمریکا اعلام کرده حاضر است رآکتوری را آزمایش کند که 4 دهه پیش خودش به ایران داد تا اینکه ببیند آیا لازم است این رآکتور از نظر ایمنی ارتقا پیدا کند». اسلاوین مینویسد: «در حالی که مقامات دولت آمریکا امیدوار بودند فشارهای داخلی سبب شود ایران به سمت مصالحه درباره برنامه هستهایاش حرکت کند، همین وضعیت سبب شد کار احمدینژاد برای جلب حمایت داخلی برای چنین مصالحه و توافقی دشوارتر شود». یادداشت شورای آتلانتیک در نهایت با این توصیه تمام میشود که آمریکا باید درباره ایران «صبر استراتژیک» در پیش بگیرد. اسلاوین مینویسد: «در عین حال لازم است واشنگتن نیز صبر استراتژیک داشته باشد و از هرگونه واکنش بیش از اندازه در مقابل ایران خودداری کندکه میتواند تحولات سیاسی ایران را به عقب براند».