در آستانه داربی حساس کاتالونیا، یک نام بیش از سایر نام‌ها حساسیت هواداران 2 طرف را برمی‌انگیخت: «جاناتان سوریانو»! مهاجم بلند‌بالای کاتالان که البته نمی‌توان مثل سایر همبازیانش در تیم دوم بارسا که یک دسته پایین‌تر از لالیگا در دسته دوم فوتبال اسپانیا (موسوم به سگوندا) بازی می‌کند به او لقب جوان داد، چون جاناتان حالا یک بازیکن پخته 25 ساله است. در واقع تفاوت بزرگ او با دیگر اهالی لاماسیا در این است که سوریانو خیلی دیر توسط استعدادیاب‌های بارسا کشف شد، در 23 سالگی. سال‌ها بود در بندر بارسلونا خیلی از فوتبال‌دوستان می‌دانستند که چنین مهاجم قدرتمند و با استعدادی از شهرشان برخاسته اما از آنجا که او از تیم‌های پایه کم‌اهمیت‌تر اسپانیول می‌آمد و نه لاماسیای بزرگ بارسا - اکثریت کاتالان‌ها به سرنوشت بارسا علاقه‌مندند و نه اسپانیول و بازیکنانش - چندان حساسیتی به حضور سوریانو در تیم اسپانیول «ب» نشان نمی‌دادند.
علاوه‌بر این سنت مرسوم در شهر این بوده است که همیشه اسپانیول به‌عنوان تیم کوچک‌تر و کم‌شخصیت‌تر شهر برای بقا و برای حفظ وجهه بومی خود نیازمند به سرقت استعدادهای بیرون مانده لاماسیا و تیم بارسای «ب» بوده است نه برعکس. دانیل ژارکه، کاپیتان در گذشته‌شان و همین‌طور ایوان دلاپنیا، سرجیوگارسیا و لوئیس گارسیا که در حال حاضر بزرگ‌ترین بازیکنان ترکیب اصلی پارکیتوها (لقب اسپانیول) هستند به همراه یک دوجین بازیکن دیگر همگی محصولات لاماسیا بوده‌اند که در طول زمان از بهشت نوکمپ به سمت دیگر شهر رانده شده‌اند. اما فصل گذشته این داستان در جهت عکس به وقوع پیوست، البته نه کاملا ، چرا‌که وقتی جاناتان سوریانوی 23 ساله 3 سال پس از مورد بی‌مهری واقع شدن در اسپانیول به بندر بارسلونا بازگشت عملا تمام پل‌های پشت‌سرش که او را به گذشته‌اش در اردوی اقلیت نه‌چندان محبوب شهر پیوند می‌زد، خراب شده بود. «جونی» در فاصله سال‌های 2001 تا 2005 تقریبا در نیمی از 70 بازی‌اش برای تیم «ب» اسپانیول گلزنی کرد در حالی‌که همزمان برای تیم بزرگسالان هم نقش زوج گاه و بی‌گاه رائول تامودو، مهاجم افسانه‌ای‌شان را ایفا می‌کرد. او 43 بازی برای تیم اصلی پارکیتوها انجام داد و 3 گل هم با پیراهن آبی و سفید آنها زد ولی در عوض آنها او را محترمانه رد کردند و 2 فصل پیاپی به صورت قرضی به تیم‌های سگوندا (آلمویا و اخیندو) فرستادندش. تازه در سال 2009 و در سن 23 سالگی بود که سوریانو از قرار‌داد با باشگاه مادر خلاص شد و یک نیم‌فصل در آلباسته در دسته دوم بازی کرد که چشمان لوئیس انریکه جانشین گوآردیولا در بارسای «ب» او را دید و پسندید. او در بارسلونا چهره ناشناخته‌ای نبود و برای نخستین‌بار طی 4 دهه اخیر یک بازیکن (سابق) اسپانیول این بخت را پیدا کرد تا در بزرگسالی لباس آبی و اناری را برتن کند، البته به عنوان بازیکن تیم آرزوهای بارسا در دسته سوم.
اما سوریانو به عنوان مسن‌ترین بازیکن بارسای «ب» ردپایی طلایی در مینی‌استادی (ورزشگاه اختصاصی تیم دوم بارسلونا در نزدیکی نوکمپ) برجای گذاشت و با 29 گلی که در 49 مسابقه از فصل پیش تاکنون برای تیم لوئیس انریکه زد نه‌تنها پسران آینده آبی‌واناری را بعد از یک دهه به دسته دوم اسپانیا (فقط یک دسته پایین‌تر از تیم اصلی) بازگرداند بلکه حالا به لطف گل‌ها و پیشاهنگی او در جلوی زمین بارسای «ب» در رقابتی‌ترین لیگ دسته دوم فوتبال جهان – که از نظر سطح رقابت و فوتبال با بسیاری از لیگ‌های دسته اول اروپایی برابری می‌کند – در جمع بالانشینان قرار گرفته که بخت صعود به لالیگا را دارند، اگرچه طبق قوانین فوتبال اسپانیا آنها محکوم هستند که حتی در صورت صعود جای خود را به نزدیک‌ترین تیم بعد از خود بدهند، چرا که حق بازی در همان سطح از رقابت‌ها را که تیم اصلی آنها در آن مشغول است ندارند (لالیگا، جام پادشاهی و رقابت‌های اروپایی).
شاید داستان پرواز سه‌دسته‌ای تیم فارغ‌التحصیلان لاماسیا تحت هدایت گوآردیولا و سپس دوست و همبازی سابقش لوئیس انریکه به اندازه داستان آبی‌واناری‌پوش شدن یک اسپانیولی عجیب و خواندنی باشد.
اما چهارشنبه هفته پیش که جاناتان سوریانو در دقیقه 73 بازی باخته مقابل آلباسته تیم سابقا دسته اولی خودش را برای بارسای «ب» به تساوی 2-2 کشاند این 2 داستان به شکل ناگسستنی به هم پیوند خوردند.
با این تساوی تیم لوئیس انریکه در مکان پنجم جدول سگوندا باقی ماند آن هم با کسب چهارمین تساوی پیاپی. تساوی قبلی آنها هم 2-2 بود و به شکلی مشابه پس از عقب افتادن با 2 گل و به دنبال بازگشت موفق بازیکنان عمدتا کم سن و سال بارسای «ب» مقابل حریف به دست آمد با این تفاوت بزرگ که حریف شنبه هفته گذشته آنها رئال بتیس بزرگ بود با آن اعتبار و قدرت در فوتبال ماتادورها و در مقابل بیش از 30 هزار هوادار متعصب آندلسی در ورزشگاه مانوئل لوئیس دی لوپرای سویا.
این اوج تجربه حرفه‌ای شاگردان انریکه در سگوندا محسوب می‌شد. بازی در بزرگ‌ترین ورزشگاه سگوندا و مقابل بزرگ‌ترین تیم حاضر در آن که صدرنشین است و دوباره آهنگ لالیگا کرده است. تیم دوم جدول رایووایکانو است، تیم چهارم مادرید که پیش از سقوط سال 2003 از لالیگا هنوز تیم سوم پایتخت بود. بعد از رایو هم سلتاویگویی در مکان سوم قرار دارد که تا 4 فصل پیش در لیگ قهرمانان اروپا حضور داشت و در نخستین بازی همین فصل در خانه‌اش با 2 گل مغلوب بچه‌های لاماسیا شده بود. اما هفته پیش وقتی پسران عمدتا 19 تا 23 ساله بارسای «ب» پس از دریافت 2 گل در نیمه اول با بازگشتی دیرهنگام در ورزشگاه لوپرای‌تیس میدان را به دست گرفتند و با 2 گل دیرهنگام نولیتو (78) و رومئو (84) سومین تساوی پیاپی را کسب کردند، در بازگشت به فرودگاه ال‌پرات بارسلونا جشن به راه انداخته بودند. آنها هیچ انگیزه‌ای به جز لذت فوتبال ندارند ولی حالا در مکان پنجم سگوندا با 26 امتیاز از 16 بازی جا خوش کرده‌اند و «خه‌رس» که تا همین فصل پیش افتخار بازی با تیم گوآردیولا را داشت تنها با یک امتیاز بالاتر، صدای نفس‌های نسل آینده آبی و اناری‌ها را می‌شنود. چهارشنبه پیش پس از یک بازگشت دیگر در زمین آلباسته با گلزنی دوباره نولیتو (68) که او را پدروی جدید تیم «ب» می‌دانند و گلی که او برای جاناتان سوریانو (73) ساخت که وصفش رفت، لوئیس انریکه لب به تمجید از شاگردانش گشود و گفت: «من خوشحال خوشحالم. با اینکه 2 بر صفر عقب افتادیم اما تیم من وزن خودش را بر بازی تحمیل کرد و از شانس خود در بیرون از خانه استفاده کرد. بعد از بازگشت ما در سویا این یک آزمون دشوار دیگر بود هر چند که فکر می‌کنم ما استحقاق 3 امتیاز بازی را داشتیم».
شاید رمز موفقیت این تیم در آن باشد که لوئیس انریکه هم مثل شاگردان عمدتا جوانش سودای نوکمپ را در سر دارد، هر چند که رسیدن به نوکمپ برای او یک بازگشت است و اینکه او حداکثر می‌تواند دستیار پپ گوآردیولایی باشد که سایه‌اش بر نیمکت تیم رویایی بارسا ابدی به نظر می‌رسد. البته پپ درباره محصولات لاماسیا با دست و دلبازی کامل عمل می‌کند. او 2 فصل پیش در لیگ قهرمانان چند تن از بازیکنان بارسای «ب» را به مصاف شاختار دونتسک فرستاد که تا آن موقع هنوز در لالیگا هم بازی نکرده بودند. امسال هم چند چهره دیگر از بارسای «ب» نامزد حضور در نوکمپ هستند. همین حالا «فونتیاس» مهم‌ترین گزینه جایگزینی پیکه است و از مونیدسا به‌عنوان پویول آینده یاد می‌شود. مارک بارترا هم در 19 سالگی آماده است تا در صورت فروش اجباری آلوس جای او را در دفاع راست بگیرد. اما دایره استعدادهای بزرگ رزروهای بارسا به همین جا ختم نمی‌شود. نولیتو بازیکنی است که خیلی‌ها او را در پست گوش تهاجمی بهتر از جفرن و بویان می‌دانند که حالا در تیم اصلی حضور دارند و مارتی ریورولا می‌تواند جای بوسکتس را در آینده نزدیک بگیرد. سنت پرورش هافبک‌های طراح هم در لاماسیا حفظ شده و پس از ژاوی، اینیستا و تیاگو آلکانتارا یک چهره جدید به نام سرجیو روبرتو به‌عنوان مهندس بعد از این سیستم منحصر به فرد بارسا متولد شده است. شاید خیلی‌ها این مقایسه‌ها را تنها داستان‌پردازی بدانند ولی کافی است چند سال به عقب بازگردیم تا ببینیم 7 سال پیش در چنین روزی اینیستا در کجا قرار داشت و 6 سال پیش مسی کجا بود یا اینکه آیا تا همین 3 سال پیش کسی نام پدرو رودریگز را شنیده بود؟ اما حالا خبر می‌رسد که قرار است محصولات دیروز لاماسیا به صورت جمعی جایزه توپ طلا را در زوریخ دریافت کنند. این فصل شاید تنها عامل نقصان انگیزه در بارسای «ب» نبود رقبای سنتی در سگوندا باشد. تا 2 فصل پیش رئال کاستیانا به‌عنوان تیم «ب» رئال‌مادرید در دسته دوم بازی می‌کرد اما این فصل فقط رزروهای ویارئال در زیرزمین لالیگا حاضر هستند که 3 هفته پیش با 4 گل مقابل بارسای «ب» باختند. شاید جاناتان سوریانو بیش از دیگران در تب و تاب بازی‌های بزرگ می‌سوزد چرا که او مزه بازی کردن در لالیگا را با پیراهن اسپانیول چشیده است اما مشکل اینجاست که سال‌هاست یک مهاجم نوک کلاسیک در سبک شناور بازی بارسا تطبیق نیافته. پس از رفتن پاتریک کلایورت، نه ساویولا و نه ماکسی رودریگز و نه حتی زلاتان ابراهیموویچ نتوانستند در نقش یک مهاجم نوک در ترکیب آبی و اناری‌ها جا بیفتند و این موجب نگرانی سوریانو می‌شود. با این همه او بی‌صبرانه برای بازی کردن در نوکمپ لحظه شماری می‌کند. فصل پیش این اسپانیولی سابق فرصت انتقام گرفتن از تیم «ب» اسپانیول را از دست داد، چرا که آنها به یک دسته پایین‌تر یعنی لیگ منطقه‌ای کاتالونیا سقوط کرده بودند و بارسای «ب» مجبور شد بدون چشیدن طعم پیروزی در داربی رزروهای کاتالونیا صعود به سگوندا را جشن بگیرد. ولی کسی چه می‌داند شاید او چند فصل دیگر همان نقشی را که حالا در تیم لوئیس انریکه بازی می‌کند در تیم پپ بازی کند. به هر روی نباید فراموش کرد که او مسن‌ترین کشف آکادمی بارسا بوده است و تنها زمان می‌تواند شایستگی‌هایش را ثابت کند.
بارسا یک رئال دیگر را 5 تایی کرد
بارسا پس از رئال‌مادرید و رئال سوسیه‌داد یک رئال دیگر را 5 تایی کرد: رئال سیوداد دپورتیوو اسپانیول. آبی - اناری‌ها داربی کاتالونیا را با نتیجه 5 بر یک به سود خود به پایان رساندند تا آخرین دیدار سال 2010 خود را هم با 5 گل برده باشند. آنها در دقیقه 19 به گل اول رسیدند. روی اشتباه خوسه ماریا کایخون در زمین بارسا، تیم میهمان حمله کرد و پدرو با پاس مسی گل اول را زد. سپس ژاوی در دقیقه 30 با شوتی هنرمندانه توپ را وارد دروازه ادریس کامنی، دروازه‌بان اسپانیول کرد. پدرو در دقیقه 60 روی ریباند و از فاصله‌ای بسیار نزدیک گل سوم را زد. اسپانیول تنها 3 دقیقه بعد روی پاس عالی کایخون و ضربه پابلو اوسوالدو که پیش از آن به آسانی از کارلس پویول گذشته بود به یک گل رسید. داوید ویا در دقیقه 76 با پاس عمقی مسی گل چهارم را زد. او در دقیقه 84 گلی کاملا مشابه گل قبلی خود به ثمر رساند. بارسا به این ترتیب سال 2010 را با صدرنشینی به پایان برد. آنها 43 امتیاز دارند و اسپانیول هم با 28 امتیاز چهارم است.
اینیستا، تحت تأثیر تشویق هواداران اسپانیول
آندرس اینیستا، ستاره خط میانی باشگاه بارسلونا، حتی در قلب هواداران اسپانیول نیز جای گرفته است. این تنها به خاطر گلی که اینیستا در دیدار فینال جام‌جهانی 2010 برای اسپانیا به ثمر رساند نبود بلکه عملکرد او در پوشيدن پیراهنی با این پیغام بود: «دنی ژارکه همیشه با ماست». دنی تا پیش از مرگ تراژدیکش در سن 26 سالگی، بازوبند کاپیتانی اسپانیول را بر بازو می‌بست و در تیم ملی جوانان اسپانیا در کنار اینیستا توپ می‌زد. در حالی که آندرس اینیستا در جریان دیدار شنبه‌شب ورزشگاه «کورنیا» تعویض می‌شد، مورد تشویق هواداران قرار گرفت، نه‌تنها طرفداران بارسا بلکه هواداران اسپانیول او را تشویق کردند. اینیستا در پایان این مسابقه گفت: «زمانی که در زمین مسابقه بودم، چیزی را حس کردم که حس عجیبی بود. این حس حتی مهم‌تر از حس رقابت در میان هواداران بود.بازی بسیار سختی بود ولی ما به خوبی از فضاهای به وجود آمده استفاده کردیم و حرکات روبه جلوی ما موفقیت‌آمیز بود».
دیگر نتایج لالیگا
دپورتیوو لاکرونیا یک – اسپورتینگ خیخون یک / لوانته یک–آتلتیک بیلبائو 2/ ویارئال 3 – مایورکا یک