یکم:
روزگاری 2 تن از همین چند نفر سران فتنه (در اینجا منظور از «نفر» واحد شمارش شتر نیست!) یکی سکاندار قوه مجریه بود و دیگری، روی صندلی جگری آن روزهای مجلس تکیه داده بود و هنوز اندیشمند فارین پالیسی نشده بود؛ به این دلیل که از 4 نفر، پنجم شده!
القصه! آنها با رای مردم تکیه بر این پست‌ها زده بودند اما همین که پست شدند و فتنه کردند، مردم دست رد بر سینه‌شان زدند. از روز 22 خرداد 88 بگیر تا روز 22 بهمن سال 80 و اشک و در این 8 ماه تاریخی، بی‌شک یوم‌الله، «9 دی» بود که مردم لعن و نفرین فرستادند بانیان فتنه را. آنچه در این میان ستودنی است، بصیرت ملت است که با کسی عهد دائم نبسته و به کسی چک سفید نداده است. ملتی که از قوم حجاز بهتر است، روزی در بازی‌دراز و دگر روز در 8 ماه دفاع مقدس، جز با «علی» عهد اخوت نبست. پس تا حاکم، «علی» است و تا رهبر «حضرت سیدعلی» است، بصیرت ما هم حکومتی است.
دوم:
دیروز در راه بهشت‌زهرا گذرم به «پل جوادیه» افتاد. آنقدر زیبا بود که ستودم همت شهرداری تهران را. از همین جا بوسه می‌زنم همت مدیران شهری را بابت احداث پل جوادیه که از ترافیک این بخش جنوب شهر تا حد بالایی گره‌گشایی می‌کند. حاشیه پل اما پرچم‌های سیاه ماه محرم به نشانه عزا چشم‌نواز بود. فقط اینکه اگر آرم شهرداری را مقداری کوچک‌تر هم روی این بیرق‌های مشکی نصب می‌کردند، باورم هست، باز هم مردم ملتفت می‌شدند که این نشانه‌های عزا، کار شهرداری است و نه هیچ ارگان و نهاد دیگری.
سوم:
هنوز روی پل جوادیه بودم که روشن کردم رادیوی ابوقراضه کارواش نرفته‌ام را. صدای گزارشگر می‌آمد و مردمی که راضی بودند از نخستین روز طرح هدفمندی یارانه‌ها. تک و توکی هم اگر گله بود، به راحتی قابل حل می‌نمود. نکته اصلی اینجا بود که مردم، عزم جزم دولت را برای اصلاح ساختار اقتصادی کشور می‌ستودند. من نیز از همین جا بوسه می‌زنم دست دولتمردان خدوم دولت عدالت‌محور را. فقط کاش این عزل‌و‌نصب‌های بی‌هنگام، بی‌هنگام نمي‌بود تا شیرینی کام ملت را از این هم بیشتر می‌کرد.
چهارم:
اندکی بعد از پل جوادیه به قصد خرید روزنامه‌ای توقفی کوتاه کردم جلوی دکه‌ای و فهمیدم که علی لاریجانی، ریاست محترم مجلس شورای اسلامی، تماس تلفنی خود با مهندس موسوی را تکذیب کرده‌اند. تا همین حد هم جای شکر و تشکر از ایشان هست اما کاش این تکذیبیه در همان روزهای فتنه اعلام می‌شد. کاش!
پنجم:
شبا هنگام از طریق رسانه ملی فهمیدم که ریاست محترم دستگاه قضا، با ارعاب‌کنندگان با سلاح سرد قصد برخورد جدی دارند، آن هم در حد اعدام! سپاس گفتم خدا را و بیش از پیش مطمئن شدم و دلم گرم شد، حالا که دستگاه قضا با سلاح سردی‌ها می‌خواهد به عدالت، حق ایشان را کف دستشان بگذارد، لابد با عاملان و آمران فتنه 88 هم برخوردی سخت و خشن خواهد داشت.
همان پنجم:
منازعه و اختلافی میان اصولگرایان اگر هست، ای خوشا «رقابت برای خدمت» باشد که اغلب چنین است. ما خوشحالیم که سران اصولگرا دعوایشان سر خدمت به ملت است، نه مثل کارگزاران و مشارکت برای چاپیدن ملت. ما خوشحالیم که سران اصولگرا می‌خواهند روی همدیگر را کم کنند که کجای کاری، من بیشتر از تو خدمت می‌کنم. ما در اینجا کاری با نیت این برادران نداریم، سود این خدمت به جیب ملت می‌رود یعنی در حساب جمهوری اسلامی واریز می‌شود.
ششم:
همان شب قبل از خواب و در خلوتی با خودم دیدم لازم است عذری بخواهم از ریاست محترم قوه قضائیه. معذرتخواهی از آن رو که 2 باری از طریق جراید و نیز رسانه ملی باخبر شدم، خود و وبلاگم «قطعه 26» وقت شریف و البته ضیق جناب آملی‌لاریجانی را در 2 سخنرانی مجزا گرفته‌ایم. این حقیر کوچک از حضرت قاضی‌القضات بابت این تصدیع اوقات، پوزش می‌طلبم.
هفتم:
مدتی است که «روزخند» ننوشته‌ام و دستی به طنز نبرده‌ام.
هشتم:
هم الان 10 روزی است که وبلاگم «قطعه 26» فیلتر شده و چند روزی است که از فیلتر شدن وبلاگ تعدادی دیگر از همسنگرانم می‌گذرد. خاک، عمرا سرد باشد که ما هنوز داغداریم!
نهم:
این همه که گفتم مهم بود اما اهم این است؛ 9 دی نزدیک است. خواهرم، برادرم، 9 دی را، 9 دی را، 9 دی را... .