وطن امروز:
یک نومحافظه‌کار سرشناس آمریکایی که تا پیش از این سرسختانه از گزینه حمله نظامی به ایران دفاع می‌کرد، در تازه‌ترین نوشته خود تاکید کرد که حمله نظامی به ایران یک گزینه قابل اجرا نیست. به گزارش ایران هسته‌ای، مایکل روبین، عضو موسسه آمریکن اینترپرایز و از مشاوران دولت بوش در مقاله‌ای که پایگاه اینترنتی این موسسه منتشر کرده درباره مضرات حمله به ایران نوشت: «بمباران ایران هم می‌تواند هزینه داشته باشد و هم با فوایدی همراه باشد. بنابراین سوال آشکار مطرح این است که آیا فواید این اقدام بر هزینه‌های آن برتری دارد یا خیر. به نظر من این‌طور نیست. فايده هرگونه اقدام نظامی برضد ایران به تاخیر انداختن برنامه هسته‌ای این کشور خواهد بود اما هزینه‌های این اقدام متحد کردن ملت و حکومت ایران خواهد بود. هزینه دیگر اقدام نظامی برضد ایران توجیه کردن برنامه هسته‌ای این کشور و ابعاد نظامی آن خواهد بود. درعین حال باید به این نکته توجه داشت که اقدام نظامی برضد ایران فقط سبب به تاخیر افتادن برنامه هسته‌ای این کشور خواهد شد و نه اینکه این برنامه را از بین ببرد». این نومحافظه‌کار آمریکایی در بخشی از مقاله خود حتی استدلال بقیه نومحافظه‌کاران مانند جان بولتون درباره به تاخیر افتادن برنامه هسته‌ای ایران بر اثر حمله نظامی را هم زیر سوال برده است. روبین می‌نویسد: «پرسشی که سیاستگذاران غربی باید به آن پاسخ دهند این است که در دوران به تاخیر افتادن برنامه هسته‌ای ایران در نتیجه حمله نظامی چه سیاستی باید در پیش گرفته شود؟ برای نمونه اگر برنامه هسته‌ای ایران 3 سال به تاخیر افتاد، قرار است چه سیاست‌هایی در این دوره زمانی اجرا شود که در حال حاضر اجرا نمی‌شود. اگر پاسخی برخاسته از اجماع در این خصوص وجود نداشته باشد فقط از نیروهای مسلح استفاده شده است بدون آنکه نتیجه‌ای داشته باشد و اینگونه استفاده از نظامیان غیرمنصفانه است». روبین در بخش دیگری از مقاله خود در دفاع از ایده تعامل می‌نویسد: «بسیاری بر این باورند که گفت‌وگو راهبردی است که به عنوان دستاویز نخست باید مدنظر باشد. تعامل هیچ مشکلی ندارد. همانطور که ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا به چین رفت و با سران این کشور دیدار کرد یا اینکه رونالد ریگان، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا با میخائیل گورباچف آخرین رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر شوروی سابق دیدار کرد اما باید توجه داشت که در بیست سال گذشته آمریکا در مواقعی از چارچوب راهبردی‌اش خارج شده و آن زمانی بوده که تعامل دیپلماتیک را با تحریم‌ها اعمال کرده است تا اینکه فشار وزنه پشت سر تلاش‌های دیپلماتیک باشد. در این قالب ابتدا از دیپلماسی استفاده می‌شود و وقتی دیپلماسی به شکست منجر می‌شود از تحریم‌ها بهره گرفته می‌شود اما باید از این توالی‌بندی و ترتیب‌بندی اقدامات دست کشید. باید توجه داشت که راهبردهای دیپلماتیک اطلاعاتی، نظامی و اقتصادی وقتی با هم به‌کار گرفته می‌شوند یکدیگر را تقویت می‌کنند».