پنج-
ایرانی هر کاری کند، اگر عمل او تبدیل به شعر نشود و با آن شعر نسراید، رضایت‌خاطر کسب نمی‌کند. آب برای ایرانیان فقط «H2O» نیست بلکه جنبه فلسفی هم دارد. ایرانی وقتی می‌خواهد پل بسازد، «پل خواجو» را به یادگار می‌گذارد که یک شعر است. اگر بخواهد حمام بسازد «حمام گنجعلی‌خان» می‌سازد که یک شعر سروده است. این فرهنگ درونی مردمانی است که اعتراضشان در مقام طنز است و خواسته‌هایشان در شرایط مطایبه. فوتبال با همین دریچه نگاه می‌شود، فوتبال برای ایرانیان یک درام است و اکنون حتی توانسته جای شعر و رمان را بگیرد... حتی در این روزها که چیزی برای دل خوش کردن نیست.
چهار-
علی دایی مولود فوتبال ایرانی است که حتی حضور در فوتبال توسعه یافته نیز نتوانست بر فکر، ذهن، شخصیت و گفتمانش تاثیر بگذارد. علی دایی دوران بازیگری با علی دایی دوران مربیگری هیچ تفاوتی ندارد. اگر دایی در تیم ملی با خداداد مشکل داشت، هاشمیان را برنمی‌تافت، کریمی را دوست نداشت، در دوران سرمربیگری هم با کریمی اختلاف داشت، خودخواه بود و مشاوره نمی‌خواست. او تغییر نکرد و اگر تغییر می‌کرد آن روز که از آلمان بازگشت باید «ادبیات» جدیدی را وارد فوتبال می‌کرد. او مولود فوتبال ایرانی است و همانقدر ماند چون هیچگاه بیشتر از استعدادش نتوانست رشد کند و مربی شد و نشان داد که به میزان استعدادش بلد است خودش را هزینه کند. فوتبال ایرانی همین بود، فوتبالی که «درجا زدن» را دوست دارد و خیلی وقت است «کالای» مناسبی «تولید» نکرده است.
سه-
علی دایی تیم ملی با علی دایی پرسپولیس هیچ تفاوتی ندارد. همیشه «شاکی»، همیشه «طلبکار» و همیشه فکر می‌کند «بهترین» است. او بعد از بازی عربستان اعتقاد داشت که تیمش بازی بسیار خوبی ارائه داد و در کمیته فنی باشگاه هم اعلام کرد تیمش خوب بازی می‌کند و تقصیر «دیگران» است. همین نگاه «متوهم» بود که همیشه به او ضربه زده و بعد از شکست از عربستان اعتقاد داشت: «خوشحال شدید که باختم». او هنوز نتوانسته بفهمد مربیگری امروز یک دانش گسترده است و به صرف داشتن تجربه بازی ملی و کمی هم حمایت پشت پرده نمی‌توان به یک مربی کارآمد تبدیل شد. مشکل علی دایی خودش بود، اینکه زیادی به خودش «اعتقاد» داشت، به کسی «اعتماد» نداشت و «همه‌کاره» بود. مشکلی که همه دستیاران علی دایی از آن می‌نالیدند، اینکه «هیچ کاره» بودند و بازی به آنها «نمی‌رسید». دستیاران دایی در همه تیم‌ها بیکار بودند، دست هایشان در جیب بود و نگاهشان به «بازی» دایی و علی دایی در همه سال‌هایی که در فوتبال روز دنیا توپ زد نفهمید که او باید «تصمیم آخر» را بگیرد و نه «همه تصمیم‌ها» را!
دو-
دایی یکجا تاریخ پرسپولیس را خشکاند و بدترین نتایج را کسب کرد. بدترین شکست تاریخ 47ساله پرسپولیس را دایی داشت که به سپاهان و شاهين بوشهر 4-1 باخت و حالا خودش رکوردش را با شکست صبا ارتقا داده. 3 باخت پی در پی رکوردی بود که در تاریخ پرسپولیس سابقه داشت و حالا فراتر از 3 شکست، 5 شکست را در کارنامه دارد. بیشترین آمار شکست پرسپولیس تا هفته نوزدهم با 8 باخت را علی دایی تصاحب کرده. 13 گل خورده در 5 بازی هم از شاهکارهای دایی است. 2 گل زده در همین 5 بازی هم از دیگر شاهکارهاست. شکست بعد از 17 سال در زمین تراکتور هم از دیگر داشته‌های دایی است. علی دایی دیگر نخبه نیست، او دیگر آن بازیکن «بزرگ» نیست که یک تنه تیمی را نجات می‌دهد. او به پایان رسیده است چون علاقه‌ای به «بزرگ» شدن نداشت، برای «بزرگ» شدن وقت نگذاشت و «درجا زدن» را برای فوتبال ایران مفید دانست. او دیگر نخبه فوتبال نیست چون «فکر» نمی‌کند، «دل» نمی‌سوزاند و «زحمت» نمی‌کشد. او «تمام» شده برای فوتبال ایران است، همین جا! همین حالا! چون «پیشرفت» نکرد اما او همچنان برای ما « جذاب » است، «سوژه» است و هواداران را «سرگرم» می‌کند. آیا «نخبه تمام شده» واژه مناسبی برای اوست؟ آیا نخبه‌ها می‌توانند تاریخ مصرف داشته باشند؟
یک-
در کنار همه این اتفاقات از مدیریت «حبیب کاشانی» به راحتی نگذرید.مردی که بار اضافه فوتبال ایران است و برای اینکه بدانید رفتار حبیب کاشانی در پشت پرده فوتبال و مقابل آن چگونه است، بد نیست با یکی از مدیران سابق سازمان ورزش همکلام شوید. مشخص نیست موفقیت حبیب کاشانی دوران قطبی را باید ملاک قرار داد یا ناکامی او در دوران علی دایی؟! دوران ابتدایی بدون شناخت از قطبی و تیم بود و محمد علی‌آبادی در پرسپولیس صاحب‌نظر بود و دوران حال با شناخت عمیق و همه‌کاره بودن تیم با حکم مشاور عالی رئیس سازمان تربیت بدنی در امور فوتبال! آیا او گزینه مناسبی برای ریاست فدراسیون فوتبال است؟ آیا او صلاحیت لازم را دارد؟