حوادث 8 ماهه فتنه 88، در کنار لطماتی که داشت، مزایایی نیز در آن بروز کرد که مهم‌ترین آن نمایش اقتدار ولایت فقیه و عظمت مقام نیابت امام عصر(عج) در شکستن هیمنه حملات تمام دنیا ی غرب بود.
«9 دی» حماسه بیعت مجدد ملت با محوریت نظام جمهوری اسلامی بود؛ روزی که جهان استکبار، یک بار دیگر ضرب شست محکمی از ولایت‌فقیه دریافت کرد. در این روز تاریخی که یوم‌الدفن سران فتنه شد، مجد و فتح ولایت فقیه بار دیگر بروزی روشن داشت. البته پیش از آن نیز حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای؛ این جانشین به‌حق امام امت، هوش الهی خویش را به رخ سیّاسان دنیا کشیده بودند که بد نیست نگاهی گذرا به تنها بخشی از این موارد در دوران حدودا 22 ساله ولایت ایشان بیندازیم؛ مواردی که ایران و جمهوری اسلامی تا ابد مدیون کیاست و فراست توأم با تدبیر و شجاعت معظم‌له خواهند بود.
یک – بحران‌های ایام پرالتهاب پس از ارتحال روح خدا:
رحلت حضرت امام ضربه‌ای بزرگ به ملت ایران وارد کرد؛ شوک عروج ملکوتی امام به حدی شدید بود که مردم تاب از دست داده بودند؛ ابتلا به فراق امام، البته بیش از هرکس برای نزدیک‌ترین فرد به ایشان در جمهوری اسلامی یعنی جانشین آن روح به خدا پیوسته، سهمگین بود؛ تحمل فرقت یار همراه با مسؤولیت سنگین رهبری کشوری داغدیده که از سوی جهان استکبار تهدید می‌شد، روزهای آغاز ولایت رهبر انقلاب را ایامی سخت ملتهب قرار داده بود. در کنار آن، تنها 10 ماه از پایان جنگ گذشته بود و کشور در نخستین هفته‌های رهبری حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای، با خرابی‌های ناشی از تهاجم 8 ساله عراق به نمایندگی از شرق و غرب مستکبر مواجه بود، سازندگی کشور پس از آن جنگ خانمانسوز و پر‌کردن جای رهبری الهی چون حضرت امام برای ملت، نخستین مسؤولیت‌های معظم‌له بود که با موفقیت انجام شد.
دو- جنگ نخست خلیج فارس:
یک سال پس از رهبری مقام شامخ ولایت، صدام در برابر اربابان خود؛ آمریکا و شوروی، نافرمانی کرد و با حمله به کویت، ظرف چندساعت (!) آن را اشغال و به عنوان استان 19 عراق معرفی کرد. در دی‌ماه سال 1369، آمریکا با رهبری نیروهای نظامی چندملیتی، برای بازپس‌گیری کویت از دست عراق به این کشور حمله کرد و پس از آزاد کردن کویت، به سوی بغداد روانه شد. در این بین، صدام به اصطلاح زیرکی به خرج داد و برای وارد کردن جمهوری اسلامی به جنگ خلیج فارس، چند موشک به سوی تل‌آویو شلیک کرد. در تهران، برخی اعضای مجمع روحانیون به سرکردگی علی‌اکبر محتشمی‌پور، با تحلیل شخصیت صدام به عنوان «خالد بن ولید» معاصر، خواستار ورود جمهوری اسلامی ایران به این جنگ به سود دیکتاتور عراق شدند! اما فراست الهی رهبر انقلاب، به داد کشور رسید و معظم‌له با نامیدن جنگ آمریکا با صدام به عنوان «جنگ باطل با باطل»، انقلاب اسلامی را از دامی که آمریکا و صدام برای آن پرداخته بودند، رهایی بخشیدند.
سه- بازگشت تجدیدنظرطلبان به حاکمیت:
2 خرداد 76، با طراحی تکنوکرات‌های موسوم به کارگزاران، کاندیدای مجمع روحانیون مبارز موفق به کسب آرای مردم در انتخابات ریاست‌جمهوری شد و رفته‌رفته کسانی که در انتخابات مجالس چهارم و پنجم از سوی ملت به گوشه انزوا فرستاده شده بودند، با ترفندهای مختلف و فریب افکار عمومی به قدرت بازگشتند. رئیس‌جمهور وقت، به جای ارائه برنامه‌های اقتصادی و عمرانی برای ساخت کشور، در نقش یک تئوریسین به ترجمه اصطلاحاتی که هزار سال قبل در غرب رواج یافته و بعد نابود شده بود، پرداخت و زیر لوای «توسعه سیاسی»، زمینه ظهور مشکلات بسیاری را برای کشور فراهم کرد. کسانی که 20 سال نقشه‌ها کشیدند تا چشم بصیر امنیت کشور به سود اجانب کور شود، با توطئه قتل‌های زنجیره‌ای، موفق شدند لطمه‌ای بزرگ به وزارت اطلاعات وارد کنند. کودتای 18 تیر 1378 – دستگرمی کودتای خرداد 1388 – اگرچه منجر به براندازی نظام نشد اما با مظلوم‌نمايي و فريب دوباره افكار عمومي موجب شد پس از قوه مجریه، قوه مقننه نیز در اختیار کسانی قرار گرفت که همّی جز قرار دادن کشور در اختیار اسرائیل، آمریکا و انگلیس نداشتند. پایگاه‌های دشمن نیز در مطبوعات زنجیره‌ای مستقر شدند تا فضای آلوده آن دوران ملتهب‌تر شود. به فرموده رهبر انقلاب، «عبدالله بن ابی»ها در «روز[ی]نامه‌ها» موضع گرفته بودند تا نظام را با پراکندن شبهات بسیار، مضمحل کنند. تحصن نمایندگان مجلس ششم با بی‌اعتنایی هوشمندانه رهبر انقلاب، تیر خلاص را به سوی جناح اصلاحات آمریکایی شلیک کرد تا «گورباچفِ» وطنی، «دوما»ی خود را از دست بدهد. با تیزبینی مردم، مجلس هفتم در اختیار اصولگرایان درآمد و پروژه‌های مضحک «جامه مدنی، حاکمیت دوگانه، استحاله از درون، خندق، مقاومت مدنی، فشار از پایین و چانه‌زنی در بالا، براندازی خاموش، روزه سیاسی، تعادل ویرانگر، پیاده کردن از قطار، درک نکردن حماسه 2 خرداد، فتح سنگر به سنگر و فروپاشی درونی»، خود دچار فروپاشی شد. کسانی که بی‌شرمانه جام زهر به مقام معظم رهبری تعارف کردند، خود آن را به خواست خدا نوشیدند و از صفحه سیاست ایران محو شدند.
چهار – حادثه مشکوک و هدفمند 11 سپتامبر 2001:
در پی حملات تروریستی طراحی شده از سوی صهیونیست‌ها به برج‌های دوقلو که منجر به مرگ حدود 3 هزار شهروند بی‌گناه آمریکایی شد، رئیس ابله وقت کاخ سفید، سعی کرد با درشت‌گویی و به کار بردن اصطلاحاتی چون «جنگ صلیبی»، «نبرد با ترور» و «محور شرارت» و حمله به افغانستان و سپس عراق، جهان را آماده تهاجم نظامی ایالات متحده به ایران کند اما سیاست‌های هوشمندانه رهبر انقلاب و سینه سپر کردن ظریف و نه تحریک‌آمیز معظم‌له در برابر واشنگتن، سبب شد نه‌تنها آمریکا از نبرد علیه جمهوری اسلامی منصرف شود بلکه با بی‌آبرویی تمام در 2 کشور همسایه ایران نیز شکستی مفتضحانه را تقبل کند.
پنج – دستیابی به انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای:
در پایداری بر دستاوردهای هسته‌ای، بی‌شک هیچ‌کس به اندازه رهبر عالم انقلاب موثر نبوده است. معظم‌له، بلافاصله پس از رفع شر تجدیدنظرطلبان از سر مردم، دستور ادامه تحقیقات هسته‌ای را صادر فرمودند و حمایت ایشان از مقاومت صحیح دولت فعلی در برابر فشارهای غرب نیز از عوامل اصلی نیل ایران به انرژی هسته‌ای آن هم پس از نزدیک به 40 سال بود.
شش – دیپلماسی نافذ:
یکی از دستاوردهای رهبری
22 ساله حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای، گسترش حوزه نفوذ جمهوری اسلامی در تمام دنیاست. بی‌شک اگر آن 8 سال حضور مهره‌های آمریکا– که سر بر آستان کاخ سفید می‌ساییدند – در رأس قدرت نبود، اقتدار کشورمان بسیار بیش از امروز بود. اینک در سایه رهنمودهای دیپلماتیک رهبر انقلاب، آمریکای لاتین – حیاط خلوت ایالات متحده – کاملا در اختیار تهران است؛ ترکیه، قطر و برزیل، مذاکره‌کنندگان ایران شده‌اند و عراق و افغانستان عملا در چنگ جمهوری اسلامی است. قطعنامه‌های تحریم، یک به یک از سوی صادرکنندگان آنها نقض می‌شود و... .
در یک کلام، هیچ تصمیمی در سیاست خارجی کشورهای دنیا، بدون حضور ایران گرفته نمی‌شود و اگر گرفته شد، با بن‌بست روبه‌رو می‌شود.
هفت- صیانت از آرای مردم:
در انتخابات سال 84، فردی که امروز مضحکه عام و خاص شده است، ابتدا با مظلوم‌نمایی و سپس با گردنکشی، سعی کرد رقیب حجت‌الاسلام رفسنجانی در انتخابات را از میدان به در کند و خود به همراه رئیس پیشین‌اش در مجلس، به دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری برود. این در حالی بود که برگزارکنندگان انتخابات، هم‌گروه و هم‌مسلک آن به‌خواب‌رفته(!) بودند؛ البته وی نهایتا مجبور شد تن به دموکراسی بدهد و در اقلیت بودن خویش را پذیرفت. در انتخابات 88 اما داستان طور دیگری بود؛ دیکتاتوری در لباس قانون(!) قصد داشت کسی را که 11 میلیون رای بیشتر از وی کسب کرده بود، به زیر کشد و به نوعی، انتقام خود را از مردمی که وی را برنگزیده بودند، بگیرد. نقش بی‌بدیل حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای در صیانت از آرای مردم، مقابله یکتنه و شجاعانه با خواص بدون بینشی که به‌خاطر یک «مناظره» می‌خواستند «ایران» را به آتش بکشند، آرام کردن کسانی که فریب جریان‌برانداز را خورده و با ساده‌لوحی به خیابان آمده بودند، اثبات بی‌گناهی نظام و برائت آن از تهمت بی‌سابقه تقلب در انتخابات، بصیرت‌بخشی به افرادی که تصور می‌کردند فتنه بر سر ریاست‌جمهوری است نه اصل نظام اسلامی، پاپس نکشیدن در برابر دشمنان قدرتمند خارجی و عمله‌های داخلی‌شان و در یک کلام باج ندادن به مخالفان اسلام همچون سلف خود امام امت، ریزش نیروهای شیطان و در نهایت بصیرت‌افزایی مردم به گونه‌ای که در 9 دی، حتی کسانی که به موسوی رای دادند و در 25 و 30 خرداد نیز به حمایت از وی پرداختند، علیه این آلت بیگانه به خیابان‌ها ریختند، عظمت ولایت فقیه را بار دیگر به افرادی که این شیوه حکومتی را ناکارا می‌دانستند، نشان داد. 9 دی، نقطه اوج ولایت‌پذیری ملت ایران نیز بود که موجب شد جمهوری اسلامی پس از بحران چندماهه، ناخالصی‌هایی را که هر دهه از خود خارج می‌کند، بار دیگر دفع کند و پاکیزه‌تر به مسیر ادامه دهد؛ ناخالصی‌هایی که 3 دهه، منافقانه خود را دوستدار کشور، ملت و ولایت نمایش می‌دادند.