در چند سال اخیر شاهد شکل‌گیری انجمن‌های مختلفی در حوزه عکاسی بوده‌ایم که هر کدام سعی در گره‌گشایی بخشی از مشکلات جامعه عکاسی داشته‌اند.انجمن عکاسان بحران پس از وقوع زلزله بم و در پی برخی مشکلات پیش روی عکاسان و به پیشنهاد و پیگیری گروهی از پیشکسوتان عکاسی ایران متولد شد. انجمنی که فراخور حال و هوای ایران که در منطقه‌ای پرحادثه واقع شده است، جای خالی آن حس می‌شد و امید زیادی می‌رفت که بتواند خلأ یک تشکل و انجمن قوی در جامعه عکاسی را پر کند. برگزاری جلسات متعدد با سازمان‌هایی از جمله نیروی انتظامی، هلال احمر، وزارت کشور و امضای توافقنامه درباره حضور و کار عکاسان در شرایط بحرانی، اقدام به عضوگیری گسترده و حضور داوطلبانه عکاسان بنام ایران در این انجمن نوید روزهای خوش برای این قشر از جامعه رسانه‌ای و هنری کشور را می‌داد. از اهداف اولیه و اصلی این انجمن بررسی معضلات و مشکلات عکاسان در شرایط بحران از جمله نحوه اعزام به مناطق بحرانی، شرایط تعامل نیروهای مختلف با عکاسان و ارائه امکانات اولیه به عکاسان را می‌توان اشاره کرد. اما با توجه به امیدواری‌های جامعه عکاسان؛ متاسفانه این انجمن هرگز نتوانست به اهداف خود دست پیدا کند كه از عمده‌ترین دلایل ناموفق بودن این انجمن در نیل به اهداف تعیین شده عدم همکاری و حمایت ارگان‌های مختلف به رغم امضای تفاهمنامه و قول‌های مسؤولان بود، به طوري‌كه امروزه انجمن عكاسان بحران با وجود برگزاری جلسات و انتخابات هیات مدیره و داشتن اعضا، انجمني کم‌تاثیر و ضعیف است؛ همان انجمني كه روزی امیدی بود برای عکاسانی که در شرایط بحرانی عکاسی می‌کنند. باید در نظر داشت که ایران کشوری پرحادثه است و اگر حادثه‌ای به وجود آید برای چندمین بار شاهد بی‌برنامگی عکاسان و تداخل وظایف در این حوزه خواهیم بود چونان که عکاسان، ارگان‌های دیگر را مزاحم خود می‌دانند؛ ارگان‌ها نیز نظری مشابه درباره عکاسان دارند.