وطن امروز:
در سال‌های جنگ تحمیلی، هر چند وقت، حضرت آیت‌الله جوادی‌آملی به منطقه می‌آمدند و به بچه‌ها سری می‌زدند و به قول معروف به رزمنده‌ها روحیه می‌دادند و از آنان روحیه می‌گرفتند. به گزارش مشرق، در یكی از این سفرها با یك نوجوان 15ـ14 ساله تهرانی آشنا شدند كه خیلی باصفا بود. در موقعیت منطقه‌ای آنجا ارتفاعی بود كه پایین آن یك چشمه و جاده وجود داشت كه دشمن حجم آتش سنگینی را روی آن می‌ریخت. فرماندهان به بچه‌ها گفته بودند كه حتی برای وضو گرفتن هم به آنجا نروید و همان بالا روی تپه بنشینید و تیمم كنید. ناگهان دیدیم این نوجوان از تپه پایین رفت و آستین‌هایش را بالا زد و آماده شد برای وضو گرفتن. سر و صدای بچه‌ها درآمد كه نرو خطرناك است اما او گوشش بدهكار نبود. آخر، دست به دامان حاج آقا جوادی‌آملی شدند كه ایشان جلوگیری كنند، آقا گفتند: عزیزم كجا می‌روی؟ گفت: حاج آقا، دارم می‌رم پایین كه وضو بگیرم. گفتند: پسر عزیزم! پایین خطرناك است. فرماندهان هم گفتند بالا تیمم كنید. شما تكلیفی ندارید. همان نماز با تیمم كافی است. یك نگاه خیلی قشنگ به چشمان این بزرگوار كرد و لبخندی زد و گفت: حاج آقا، اجازه بدید نماز آخرمون‌رو باحال بخونیم. دیگه به خاك نمی‌چسبیم. بعدش هم رفت و جلوی آب نشست، وضو گرفت و همانجا، نماز زیبایی خواند و برگشت بالا. دقایقی بعد قرار شد عده‌ای از بچه‌ها بروند جلوی ارتفاع و با عراقی‌ها درگیر شوند. یكی از آنان همین نوجوان بود. او رفت و یكی دو ساعت بعد آقای جوادی‌آملی را صدا زدند و گفتند حاج آقا، بیایید پایین ارتفاع. یك جنازه كه رویش پتو انداخته بودند و آن را روی برانكارد گذاشته بودند به چشم می‌خورد. گفتند: حاج آقا، پتویش را بردارید ببینید كیه. جلوی چشم همه، آقای جوادی‌آملی نشست و پتو را كنار زد. دیدیم همان نوجوان با همان لبخند، پركشیده و رفته است.